Υποτίθεται ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας θα μείωνε τις ώρες εργασίας και θα οδηγούσε το ανθρώπινο είδος σε απαλλαγή από την εκμετάλλευση, σε επίλυση των βιοποριστικών του προβλημάτων και σε περισσότερο ελεύθερο χρόνο για πιο πνευματικές και ανώτερες
αναζητήσεις. Και σήμερα τι βλέπουμε;
Η ανάπτυξη της τεχνολογίας δημιουργεί μια καινούργια παγκόσμια ελίτ, ενώ σπρώχνει…
δισεκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και σε μεγαλύτερη οικονομική εξαθλίωση. Και εκεί που θα περίμενε κάποιος μείωση των ωρών εργασίας και ταυτόχρονα μεγαλύτερη οικονομική άνεση των λαϊκών στρωμάτων, διαχέοντας τον παραγόμενο πλούτο προς τα κάτω, αντίθετα βλέπουμε τους ανθρώπους να παρακαλούν για δουλειά, ακόμα και με απάνθρωπες συνθήκες και με ψιχία αντί κανονικής αμοιβής.
Δυστυχώς, η τεχνολογία δεν είναι και δεν ήταν ποτέ μια λαϊκή αρμοδιότητα και πρωτοβουλία. Ήταν και είναι προϊόν εργαστηρίων, χρηματοδοτούμενων από οικονομικά συμφέροντα που πρώτα αυτά καρπούνται τη νέα τεχνολογία. Οι λαϊκές μάζες λοιπόν, είναι πάντα, τουλάχιστον ένα βήμα πιο πίσω και επομένως χειραγωγούμενες από την νέα τεχνολογία. Οι λαϊκές μάζες έχουν μετατραπεί σε καταναλωτές της τεχνολογίας και όχι σε διαχειριστές της τεχνολογίας.
Τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Τουλάχιστον, όσο αναπτυσσόταν ο εθνικός καπιταλισμός, αναπτύσσονταν ταυτόχρονα και δημοκρατικά κοινωνικά κινήματα που έθεταν τις βάσεις για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και κοινωνική πολιτική. Τώρα που ο καπιταλισμός δραπέτευσε από τα εθνικά πλαίσια, ανεξαρτητοποιήθηκε από τις εθνικές κυβερνήσεις και έγινε ένα νεοπλασματικό παγκόσμιο μόρφωμα, ελεγχόμενο από λίγες διεθνείς ελίτ, θα πρέπει άμεσα να αναπτυχθούν νέα παγκόσμια δημοκρατικά αντίμετρα, που θα διασώσουν την ανθρωπότητα από την εξαθλίωση.
Προς το παρόν εκείνο που εμφανίζεται, είναι μια ενστικτώδης αντίδραση των εθνικών κοινωνιών που αντιμετωπίζουν τον παγκόσμιο νεοπλασματικό καπιταλισμό, ως μια εξωτερική επίθεση, αναπτύσσοντας αμυντικά εθνικιστικά κινήματα, τα οποία όμως, από τη φύση τους, πολύ σύντομα θα περάσουν από την άμυνα στην επίθεση και θα οδηγήσουν σε νέο παγκόσμιο σφαγείο.
Αντίθετα εκείνο που χρειάζεται είναι η δημοκρατική οργάνωση στη βάση των κοινωνιών, ώστε να μην μπορούν οι διεθνείς ελίτ να ελέγχουν τις κοινωνίες ελέγχοντας εύκολα τις αντιπροσωπευτικές ολιγαρχίες τους.
hassapis-peter
