- του Ιταλού συγγραφέα Aldo Maria Valli
Όλες αυτές τις ημέρες των υπερβολικών εγκωμίων & των ύμνων για τον Πάπα-Μπεργκόλιο, του μεγάλου πένθους που κηρύχθηκε στην οικουμένη, από τα συστημικά ενοποιημένα τηλεοπτικά δίκτυα, των επαναλαμβανόμενων πανηγυρικών, των επαίνων που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους, για το ποιος θα φανεί πιο θλιμμένος & ορφανός, ένα γεγονός που με έχει εντυπωσιάσει είναι ότι το υπερφυσικό έχει εξαφανιστεί. Ούτε μια αναφορά δεν έγινε πουθενά στη μετά θάνατον ζωή, στη Θεία Κρίση, στον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό.
Ο Πάπας μνημονεύεται & εξυμνείται σαν ένας μεγάλος ηγέτης ενός κράτους ή κυβέρνησης μιας άθεης χώρας, στην οποία δεν υπάρχει κανείς Θεός. Γίνεται λόγος για ειρήνη, ανθρωπιά, αδελφοσύνη, οικολογία, μετανάστευση. Τίποτα απολύτως δεν αναφέρεται για την ψυχή του ανθρώπου & τα έσχατα. Οι διθυραμβικές κριτικές & ενθουσιασμός για τη δράση και την κληρονομιά του ήταν όλες οριζόντιες, πεζές.
Μπροστά στα αδιάκοπα χειροκροτήματα και τα υπερβολικά εγκώμια, που συχνά ξεπερνούν κατά πολύ το κατώφλι του γελοίου, έρχεται στο μυαλό πάνω απ’ όλα η φιγούρα του Τζούλιαν Φέλσεμπεργκ, του χαρακτήρα του μυθιστόρηματος του Άγγλου Χριστιανού συγγραφέα Ρόμπερτ Χιου Μπένσον (Robert Hugh Benson) (1871 – 1914), “Ο Αφέντης του Κόσμου” (“Lord of the World” —1907), ο οποίος όπως αποδεικνύεται στο τέλος ότι δεν είναι κανείς άλλος από τον ίδιο τον Αντίχριστο.
Όχι δεν είναι ένας κακοποιός με άγρια φάτσα, όχι δεν είναι ένας αυταρχικός τύραννος, όχι δεν είναι κάποιος βάρβαρος, αντίθετα, εμφανίζεται σαν το ίδιο το πρότυπο, η εικόνα, ενός ανθρωπιστή ειρηνοποιού, που είναι υπέρμαχος του πλουραλισμού & της οικουμενικής ειρηνικής συνύπαρξης. Όχι δεν είναι ένας εισβολέας, που μας επιτίθεται βάναυσα, αλλά, όπως μας είχε πει κάποτε ο Ιταλός, σύγχρονο μας, συγγραφέας Βιτόριο Μεσσόρι: “Θα είναι κάποιος που θα έχει την ικανότητα να αδειάσει τον αφυδατωμένο Χριστιανισμό από μέσα, από κάθε προηγούμενο χαρακτηριστικό του”.
Ακριβώς έτσι, με τον τέλειο υποκριτικό τρόπο, που χρησιμοποίησε ο Φέλσεμπεργκ, θα εξαπατήσει τους πάντες & τα πάντα, θα προσποιείται ότι είναι καλός, διαλλακτικός, ανοιχτός στο διάλογο & ευπρόσδεκτος σε οποιαδήποτε αντίρρηση ή διαφωνία, καλοσυνάτος, φιλόξενος & ευγενικός, δεξιοτέχνης στο να εκμηδενίσει τις διαφορές & τις διαμάχες, μεταξύ των διαφόρων θρησκειών, (των εθνικών ή ιδεολογικών διχασμών) με το να προωθεί την ειρήνη, την ενότητα και την ανεκτικότητα μέσω ενός αόριστου ανθρωπισμού. Φυσικά, όλα αυτά θα τα κάνει κάτω από τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα ενός ανίδεου, βαριεστημένου & δυστυχισμένο κόσμου.
Ο Φελσεμπούργος, ο Αντίχριστος, θα φέρει το όνομα Ιουλιανός, όπως εκείνος ο αρχαίος Παραβάτης, ο Ιουλιανός ο Αποστάτης (331—363), γιατί η προϋπόθεση και το αποτέλεσμα του θριάμβου του, θα είναι η γενική ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ, η γενική άρνηση της Χριστιανικής πίστης. Αποστασία, η οποία θα δεν χρειάζεται να πραγματοποιηθεί με εντυπωσιακές, συνταρακτικές & θορυβώδεις πράξεις, που θα μπορούσε να ξυπνήσει τους κοιμώμενους, αλλά με μικρά ανεπαίσθητα βηματάκια, βασιζόμενος, απλά στην γενική αδιαφορία & την αναισθησία των ανθρώπων εκείνης της χαλεπής εποχής.
Λίγα χρόνια πριν από τον Μπένσον, μια παρόμοια προειδοποίηση είχε έρθει από την Ανατολή, από τον Ρώσο Ορθόδοξο συγγραφέα Βλαδίμηρο Σολόβιεφ (1853 – 1900), ο οποίος στο μυθιστόρημα του: “Η Iστορία του Αντιχρίστου” (1900) είχε σκιαγραφήσει, με τη σειρά του, τη μορφή ενός φαινομενικά καλοπροαίρετου, αλλά στην πραγματικότητα διαβολικού Αυτοκράτορα, μπροστά στον οποίο μόνο ο στάρετς (γέροντας) Ιωάννης, ο πνευματικός ηγέτης ενός μικρού Χριστιανικού ποιμνίου που είχε παραμείνει ακλόνητα πιστό, είχε το θάρρος να εκφωνήσει τα καθοριστικά σωτήρια λόγια:
«Αυτό που αγαπάμε πάνω από όλα στον Χριστιανισμό είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Αυτόν και όλα όσα προέρχονται από Αυτόν, επειδή γνωρίζουμε ότι σ’ Αυτόν κατοικεί σωματικά όλο το πλήρωμα της θεότητας».
Τόσο ο Άγγλος συγγραφέας Μπένσον όσο και ο Ρώσος Ορθόδοξος Σολόβιεφ, φαντάζονταν ─ στα συγγράμματα τους ─ ότι ο Αντίχριστος θα είναι ένας παγκόσμιος πολιτικός ηγέτης. Όπως ακριβώς, σήμερα έχουμε βιώσει τη συγκλονιστική πραγματικότητα του να πρέπει να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά του ανθρωπιστικού πνευματισμού σε έναν Πάπα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πάπας Φραγκίσκος έγινε είδωλο λατρείας, έχει ειδωλοποιηθεί, σαν κάποιο ιερό υπερφυσικό φετίχ, από τους ολοφάνερους εχθρούς της Εκκλησίας, και του Ιησού Χριστού, οι οποίοι σήμερα του αποτίουν υπερθετικά φόρο τιμής, παγκοσμίως, για τη συμβολή του στον μεγάλο στόχο που έχουν θέσει: Να αδειάσει, ο Χριστιανισμός, από μέσα, εκ των έσω, να εξατμιστεί, να αφυδατωθεί, από κάθε χαρακτηριστικό του, μετατρέποντάς τον σε μία Νέα Παγκόσμια Πανθρησκεία, η οποία θα μετασχηματίσει & θα υποβαθμίσει την Εκκλησία, σε μία ΜΚΟ, μια ανθρωπιστική, φιλανθρωπική και οικολογική οργάνωση, ανάμεσα σε τόσες άλλες συστημικές που υπάρχουν.
ΠΗΓΗ: https://www.aldomariavalli.it/2025/04/26/i-panegirici-per-bergoglio-e-lombra-dellanticristo-rileggendo-benson-e-solovev/
Μετάφραση : ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
