Στις 22 Αυγούστου 2025, στο Πέρασμα (Πορθμός, Στενό) Ντρέικ, το οποίο συνδέει τον Νότιο Ατλαντικό με τον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό και πιο συγκεκριμένα στο νοτιότερο τμήμα του Ατλαντικού Ωκεανού, κοντά στην αλυσίδα των πρώτων νησιών (Σέτλαντ) της Ανταρκτικής, σημειώθηκε σεισμός μεγέθους Μ8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Το επίκεντρο του σεισμού εντοπίστηκε σε βάθος 10 χλμ.:
Λαμβάνοντας υπόψη την μεγάλη απόσταση αυτού του σεισμού από τον πολιτισμένο κόσμο, ακόμη και οι πιο προσεκτικοί ηφαιστειολόγοι που παρακολουθούν κάτι τέτοιους σεισμούς δεν του έδωσαν και μεγάλη σημασία, ωστόσο, τράβηξε την προσοχή μιας κυρίας ονόματι Ντέμπορα Ρούα, (Debra Rua) η οποία ενδιαφέρθηκε να το ψάξει βαθύτερα. Η κυρία αυτή δεν γνωρίζει πολλά από γεωλογία, μάλλον δεν γνωρίζει τίποτα, αλλά γνωρίζει πολύ καλά τη γλωσσολογία και γι’ αυτό, όταν κοίταξε τον χάρτη με το σεισμό, όλα της έγιναν πιο ξεκάθαρα από το φως της ημέρας.
Επειδή το Στενό Ντρέικ (πορθμός, πέρασμα) μεταξύ Αμερικής και Ανταρκτικής φέρει το όνομα του Άγγλου θαλασσοπόρου, κουρσάρου της Ελισαβετιανής εποχής Σερ Φράνσις Ντρέικ (Sir Francis Drake, 1540-1596), ο οποίος διέσχισε τον πορθμό του Μαγγελάνου, τον Σεπτέμβριο του 1578, και έτσι όλοι πιστεύουν ότι αυτός τον ανακάλυψε. Ωστόσο, αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια, καθώς ο Φράνσις Ντρέικ είναι ένας χαρακτήρας από πειρατικά μυθιστορήματα του 16ου αιώνα, ενώ ο πορθμός ονομάστηκε έτσι στις αρχές του 20ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της “Αυτοκρατορικής Υπερανταρκτικής Αποστολής” που διοργάνωσε η Μεγάλη Βρετανία.
[*σ.μ. Το Πέρασμα Ντρέικ θεωρείται ένα από τα πιο επικίνδυνα ταξίδια για τα πλοία. Τα κύματα που δεν συναντούν κανένα εμπόδιο φτάνουν τα 12 μέτρα, δίνοντάς του τη φήμη ότι είναι «το πιο ισχυρό σημείο σύγκλισης των θαλασσών». Αυτός που στην πραγματικότητα ανακάλυψε το Πέρασμα αυτό μεταξύ Ατλαντικού & Ειρηνικού Ωκεανού ήταν ο Ισπανός θαλασσοπόρος Φρανθίσκο ντε Χόσες, όταν μισό αιώνα νωρίτερα το 1525, ανακάλυψε το Πέρασμα Ντρέικ αφού παρασύρθηκε από θύελλα νότια από την είσοδο του Πορθμού του Μαγγελάνου. Αν και αυτός, το πλοίο και το πλήρωμά του εξαφανίστηκαν και η ακριβής πορεία και η μοίρα του είναι άγνωστες, το Πέρασμα Ντρέικ αναφέρεται και ως Mar de Hoces (Θάλασσα των Χόσες) στους Ισπανικούς χάρτες και πηγές.]
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του πρωτοπόρου Άγγλο-Ιρλανδού εξερευνητή, Σερ Έρνεστ Σάκλετον (1874-1922), που διοικούσε την εξερευνητική αποστολή στην Ανταρκτική, εμφανίστηκε το φάντασμα του Sir Francis Drake (Ντρέικ) και είπε ότι: «Εγώ ανακάλυψα αυτό το στενό και ας φέρει από εδώ και στο εξής το όνομά μου». Αλλά αυτό είναι μάλλον ένας θρύλος περισσότερο παρά ακριβές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τόσο ο Φράνσις Ντρέικ όσο και όλοι οι άλλοι εκπρόσωποι αυτής της αριστοκρατικής οικογένειας φορούσαν οικόσημα τα οποία είχαν πάνω τους έναν ΔΡΑΚΟ.
Η λέξη Drake είναι μια πολύ παλιά Αγγλική/Γερμανική/Σκανδιναβική που σημαίνει Δράκος ή μεγάλο φίδι, έτσι ονομαζόταν ο δράκος στο «Βιβλίο της Τρομερής Κρίσης» του 1086, γι’ αυτό η Ντέμπορα, ως ευσεβής Χριστιανή, κοιτάζοντας την τοποθεσία του σεισμού, αμέσως θυμήθηκε το εδάφιο του 12ου κεφαλαίου της Αποκάλυψης του Αγίου Ιωάννη:
«1 Και εμφανίστηκε τότε στον ουρανό ένα μεγάλο σημάδι: μια γυναίκα ντυμένη με τον ήλιο, με το φεγγάρι κάτω από τα πόδια της και στο κεφάλι της ήταν ένα στεφάνι από δώδεκα αστέρια. 2 Ήταν έγκυος και έκραζε από πόνους και ωδίνες από τους πόνους του τοκετού της. 3 Και τότε εμφανίστηκε στο ουρανό ένα άλλο σημάδι: ένας μεγάλος πύρινος δράκος, που είχε επτά κεφάλια και δέκα κέρατα, και στα κεφάλια του επτά βασιλικά στέμματα. 4 Και η ουρά του παρέσυρε από τον ουρανό το ένα τρίτο των αστεριών και τα έριξε στη γη. Και ο δράκος στάθηκε μπροστά στη γυναίκα που επρόκειτο να γεννήσει, έτοιμος να καταβροχθίσει το παιδί της, όταν γεννηθεί.»
Σκεπτόμενη προς αυτή την κατεύθυνση (μέσω παλαιο-γλωσσολογίας & ετυμολογίας) και συνεχίζοντας να κοιτάζει τον χάρτη, η Ντέμπορα είδε αμέσως ένα νησί με το παράξενο όνομα “Νησί της Απάτης” (“Deception Island”, το οποίο είναι μια καλντέρα ενός ενεργού ηφαιστείου ασπίδας), δίπλα σε ένα άλλο νησί με έναν οικισμό που ονομάζεται “Πόλη των Αστεριών” ή “Αστρική Πόλη” (“Villa Las Estrellas”), καθώς και πολλές άλλες λέξεις που συναντάς σε αυτό το εδάφιο της Αποκάλυψης. Βέβαια, για να αντιληφθεί & να κατανοήσει κανείς την σημασία αυτών των λέξεων πρέπει να γνωρίζει, εκτός από την Αρχαία Αγγλική, και τα Λατινικά, τα Ισπανικά και τα Πορτογαλικά.
Γενικά, φυσικά, η γραμμή σκέψης αυτής της καημένης γυναίκας αποδείχθηκε παράξενη, γιατί όταν κοιτάξαμε τον ίδιο χάρτη, το πρώτο πράγμα που είδαμε ήταν το νησί Μορντβίνωφ και αμέσως σκεφτήκαμε τους Μορντβίνους, την Μόσχα και τους βάλτους της Μόσχας τους.
Παρεμπιπτόντως, ο Ναύαρχος Νικολάι Μορντβίνωφ (1755 – 1845), ο οποίος, όπως και ο Άγγλος θαλασσοπόρος Φράνσις Ντρέικ, δεν επισκέφθηκε ποτέ την Ανταρκτική, αλλά προς τιμήν του ονομάστηκε αυτό το νησάκι, αποτελεί τυπικό παράδειγμα της λεγόμενης «Ρωσικής Αριστοκρατίας» – και σε όλα τα εγκυκλοπαιδικά λεξικά για τον Μορντβίνωφ γράφουν ακριβώς αυτό, έτσι, δηλαδή ότι είναι «Ρώσος κόμης» και «Ρώσος Ναύαρχος». Αλλά το επώνυμο μιλάει από μόνο του, για την καταγωγή του.
Ο πρόγονος των Μορντβίνωφ, ήταν αρχηγός ενός μικρού χωριού των Μόρντινωφ, που βρισκόταν στα εδάφη των λεγόμενων «πριγκίπων» – απογόνων του Μεγάλου Δούκα (Πρίγκηπα) του Κιέβου Γιαροσλάβ του Σοφού και άλλων Ρουρίκοβιτς. Το Πάπελε τους δόθηκε αρχικά ως μερίδιο του πριγκιπάτου. Αρχικά τους έδωσαν κτήματα του πριγκιπάτου, αλλά στη συνέχεια οι πρίγκιπες μοίρασαν τα πριγκιπάτα τους σε μερίδια για τα παιδιά τους, τα οποία τα μοίρασαν ξανά, και ούτω καθεξής. Τελικά, ως αποτέλεσμα, ο Τσάρος Ιβάν Δ΄ ο Τρομερός (1560 – 1584) εξαπέλυσε μια επιδρομή με τους οπλισμένους άνδρες του (τους αδίστακτους Οπρίτσνικους), που είχε στρατολογήσει από τους Μορντβίνους, και τους έσφαξε όλους μαζί με τα παιδιά και τις γυναίκες τους. Και διόρισε τους τοπικούς ηγέτες των Μορντβίνους των ως νέους επιτηρητές και τους ενέταξε στην αριστοκρατία.
Έτσι εμφανίστηκε η φυλή των Μορντβίνων, από την οποία προέρχεται ο Τσάρος Μέγας Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (1672 – 1725), τον οποίον και έστειλαν να εκπαιδευτεί ως ναυτικός & ναυπηγός στην Ολλανδία, και στη συνέχεια τον διόρισαν κόμη, και αυτός δημιούργησε μια ολόκληρη φυλή αυτών των «Μορντβίνων», οι οποίοι για κάποιο λόγο αυτοαποκαλούνταν «Ρώσοι ναύαρχοι». Αλλά ποια σχέση είχαν οι Μορντβίνοι με τη Ρωσία, αυτό δεν ήταν κατανοητό & σαφές ούτε στους ιστορικούς του 18ου αιώνα.
Αλλά αυτή είναι απλώς μια μικρή παρένθεση από το βασικό θέμα μας σχετικά με τους διαφορετικούς τρόπους σκέψης διαφορετικών ανθρώπων. Το κύριο πράγμα είναι ότι αυτή η κυρία Ντέμπορα Ρούα μας οδήγησε σε μια άλλη σκέψη: Τι θα γινόταν αν ο πλανήτης Γη κατά κάοιο τρόπο ήθελε να μας μιλήσει μέσα από τους σεισμούς, προσπαθώντας να μεταφέρει αυτό ή εκείνο το μήνυμα, κάποιο μήνυμα σε εμάς τους τελείως αδύναμους ανθρώπους; Και ως γλώσσα, αυτού του μηνύματος που θα ήθελε να μας μεταδώσει, επιλέγει τα γεωγραφικά ονόματα αυτής ή εκείνης της περιοχής, στους οποίους γίνονται αξιοπρόσεκτοι σεισμοί.
Δηλαδή, αν γινόταν κάποιος σεισμός κάπου στην περιοχή του Μπακού, πρέπει να ερευνήσουμε, να βρούμε την ετυμολογία της πόλης, που βρίσκεται εκεί κοντά, η οποία έχει τις ετυμολογικές ρίζες της στην Περσική γλώσσα και σημαίνει «παρασυρμένη από τον άνεμο». Και επειδή συνέβη ένας ισχυρός σεισμός εκεί κοντά, ακριβώς εκεί, αυτό σημαίνει ότι η Γη προειδοποιεί ότι σύντομα θα υπάρξει και κάποιος άνεμος που θα παρασύρει τα πάντα. Ή έλαβε χώρα ένας σημαντικός σεισμός στην περιοχή του Παρισιού, το αρχαίο όνομα του οποίου είναι Λυτετία (Lutetia), το οποίο προέρχεται από την λατινική λέξη lutum, που σημαίνει λατινικά – πηλός, λάσπη, ιλύς. Αυτό σημαίνει ότι το επόμενο θα είναι είτε πλημμύρα, είτε κάτι παρόμοιο.
Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να πούμε ότι η σύνδεση που κάνει η κυρία Ντέμπορα Ρούα με το εδάφιο της Αποκάλυψης είναι η πιο σωστή, αλλά η ίδια η ιδέα της εξέτασης των τοπογραφικών ονομάτων του σεισμικού γεγονότος (ΖΜΤ) και της πρόβλεψης του μέλλοντος με βάση αυτό μας φαίνεται συναρπαστική και πολύ ενδιαφέρουσα – αυτό είναι ένα ολόκληρο ακαλλιέργητο πεδίο για την κοινότητα των ηφαιστειολόγων της πολυθρόνας. Και τώρα, με βάση το σεισμικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Πέρασμα του Ντρέικ, προβλέπουμε κάποιο είδος προβλημάτων & δυσκολιών για τους Μορντβίνους, που έχουν κάποια σχέση με τον Δράκο, δηλαδή με την Κίνα, οπότε ας παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των γεγονότων.
Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
Σχόλια του μεταφραστή:
- Η κυρία Ντέμπορα Ρούα, (Debra Rua) χρησιμοποιεί την μέθοδο των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων:
- «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις» (Αντισθένης, Αθηναίος κυνικός φιλόσοφος, 444 -365 π.Χ.)
Παρόμοια φράση αποδίδεται και στον Έλληνα στωικό φιλόσοφο Επίκτητο (50 μ.Χ. – 138 μ.Χ.):
- «Ἀρχή παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις» (Επίκτητος)
«ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις» = αρχή–βάση της εκπαίδευσης είναι η μελέτη των λέξεων ※ 2ος κε αιώνας ⌘ Ἀρριανός, Ἐπικτήτου Διατριβαί, 1, αναφερόμενος στον Αντισθένη γράφει: «Ἀντισθένης δ’ οὐ λέγει; καὶ τίς ἐστιν ὁ γεγραφὼς ὅτι «ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις»;
«Επίσκεψις» σημαίνει επισκόπησις. Με άλλα λόγια σημαίνει εξέταση, έρευνα. Εδώ πρόκειται για έρευνα των ονομάτων, δηλαδή έρευνα της ετυμολογίας της λέξης και της σημασίας της, δηλαδή της ρίζας από όπου παράγονται με παραγωγή η σύνθεση άλλες λέξεις αλλά και η σημασιολογική διαφοροποίηση της λέξης με την πάροδο του χρόνου. Η Ελληνική γλώσσα είναι η πιο πλούσια γλώσσα σε ετυμολογικές ρίζες από τις οποίες παράγονται εκατοντάδες λέξεις αποτελώντας μια ετυμολογική οικογένεια. Όσες περισσότερες ετυμολογικές λέξεις ξέρει κανείς τόσες περισσότερες γνώσεις έχει και τόσο πιο δυνατό γλωσσικό οπλοστάσιο έχει για την σωστή γλωσσική έκφραση και την ορθή διατύπωση των σκέψεών του.
Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο Αντισθένης με την φράση «αρχή σοφίας». Η σοφία εξαρτάται από τις γνώσεις που έχει κανείς και οι γνώσεις από τις αντίστοιχες λέξεις που τις εκφράζουν. Και προσέξτε: δεν λέει ότι επίσκεψις των ονομάτων είναι σοφία αλλά αρχή σοφίας, δηλαδή πριν ξεκινήσουμε να ερευνούμε την έννοια μιας λέξης πρέπει να εξετάσουμε την ετυμολογική ρίζα, από την οποία παράγεται, και ύστερα να προχωρήσουμε σε συνδυασμούς λέξεων και σχηματισμό προτάσεων, κρίσεων και συλλογισμών και διατύπωση ορισμών για το τί εννοεί η κάθε λέξη. Από τους πρώτους που άρχισαν να ερευνούν τις έννοιες των λέξεων είναι ο Σωκράτης, ο οποίος προσκαλούσε τους συζητητές του να δώσουν πρώτα τον ορισμό π.χ. της αρετής και ύστερα να εξετάσουν τα είδη της αρετής. Συχνά ακούμε ανθρώπους που, επειδή δεν ξέρουν την ακριβή σημασία των λέξεων, π.χ. παράβαση και παραβίαση, κάνουν λάθος στην χρήση των λέξεων αυτών. Αυτό θα πεί μορφωμένος, να ξέρει καλά την γλώσσα του και να την μιλάει σωστά σε όποιον τομέα γνώσης κι αν ασχολείται. Δεν είναι τυχαίο ότι οι επιστήμονες φυσικοί, αστροφυσικοί, πυρηνικοί, λογοτέχνες, ιδιαίτερα για την ονομασία της ψηφιακής τεχνολογίας, να καταφεύγουν στις ετυμολογικές ρίζες της ελληνικής γλώσσας προκειμένου να αποδώσουν κάτι καινούργιο που εφεύραν. Για παράδειγμα η τηλεόραση, το τηλεσκόπιο έχει ως πρώτο συνθετικό το ομηρικό «τήλε», που σημαίνει μακριά. Αυτήν την λέξη την πήραν οι ξένοι και την χρησιμοποιούν σε κάθε εφεύρεση που εξετάζει τα πράγματα από μακριά.
- Μέσω ακριβώς αυτής της μεθόδου βρέθηκε ο συσχετισμός του πυρηνικού ατυχήματος του Τσέρνομπιλ και της λέξης Άψινθος που υπάρχει στην Ιερά Αποκάλυψη.
Η Ουκρανική- Ρωσική λέξη Τσέρνομπιλ ετυμολογείται ως Τσέρνο + μπιλ= Μαύρο + λουλούδι= Μαυρο+λούλουδο, που είναι συνώνυμο με την Ελληνική Λέξη Αψίς + ανθος = Άψινθος.
Σήμερα έξω από το εγκαταλειμμένο Τσέρνομπιλ λόγω της ραδιεργού μόλυνσης υπάρχει ένα άγαλμα που αναπαριστά τον 3ο Άγγελο της Αποκάλυψης με την Σάλπιγγα του, που σαλπίζει προς όλον τον κόσμο.
Έξω από την πόλη Τσέρνομπιλ το άγαλμα του 3ου Αγγέλου που σαλπίζει
«Ο 3ος Άγγελος που Σαλπιγγίζει έξω από την πόλη του Τσέρνομπιλ»
Βιβλικό γλυπτό αφιερωμένο σε όσους πέθαναν στην πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ
Ένας μοναχικός άγγελος σε ένα κομμάτι δηλητηριασμένης γης κρατάει μια σάλπιγγα στα χείλη του σε ένα σιωπηλό τραγούδι. Ο Ουκρανός γλύπτης Ανατόλι Γκαϊνταμάκα δημιούργησε αυτό το μνημείο για να αποτίσει φόρο τιμής σε όσους σκοτώθηκαν σε μια από τις χειρότερες πυρηνικές καταστροφές στον κόσμο.
Στις 26 Απριλίου 1986, σημειώθηκε έκρηξη κατά τη διάρκεια των δοκιμών του αντιδραστήρα στον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής του Τσερνομπίλ κοντά στην ουκρανική πόλη Πρίπιατ, ακολουθούμενη από μια επική κόλαση. Οι φλόγες έγλειφαν τον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής για 10 συνεχόμενες ημέρες, μετατρέποντας την περιοχή γύρω από αυτόν σε ένα κολασμένο, αποκαλυπτικό τοπίο. Ραδιενεργός καπνός γέμισε τον αέρα, δηλητηριάζοντας τους πυροσβέστες που προσπαθούσαν να καταπολεμήσουν τις φλόγες.
Πολλοί πυροσβέστες και συνεργεία καθαρισμού δεν γνώριζαν την πραγματική φύση της καταστροφής, αρχικά πιστεύοντας ότι επρόκειτο για μια απλή πυρκαγιά. Καθώς πάλευαν με τις τοξικές φλόγες, το δέρμα τους γέμισε με φουσκάλες, τα εσωτερικά τους ρήγματα και το ανοσοποιητικό τους σύστημα εξασθένησε, καθώς ο μυελός των οστών τους δεν μπορούσε να παράγει λευκά αιμοσφαίρια για την καταπολέμηση των λοιμώξεων. Είκοσι εννέα άνθρωποι πέθαναν από οξεία ασθένεια ακτινοβολίας τις ημέρες που ακολούθησαν την καταστροφή και εκατοντάδες άλλοι αρρώστησαν τις επόμενες εβδομάδες.
«Ο Άγγελος που Σαλπιγγίζει» όχι μόνο τιμά τους ανθρώπους που ρίσκαραν τα πάντα για να αντιμετωπίσουν την καταστροφή, αλλά προσθέτει και μια βιβλική χροιά στα γεγονότα. Ο συγγραφέας της σύνθεσης εμπνεύστηκε από ένα απόσπασμα από την Καινή Διαθήκη, την «Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου», 8:10-11.
«8:10 Και ο τρίτος άγγελος σάλπισε: και έπεσε από τον ουρανό ένας αστέρας μεγάλος που καίγεται σαν λαμπάδα και έπεσε πάνω στο ένα τρίτο των ποταμών και πάνω στις πηγές των νερών. 8:11 Και το όνομα του αστέρα λέγεται ο Άψινθος (όπως και το φυτό με την κατάπικρη γεύση, την αψινθιά). Και έγινε το ένα τρίτο των νερών σαν άψινθος και πολλοί από τους ανθρώπους πέθαναν από τα νερά, γιατί πικράθηκαν.» (Ιερά Αποκάλυψη, 8: 10,11)
Το καταστροφικό δυστύχημα στην Ουκρανική πόλη Τσέρνομπιλ σηματοδότησε την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την αιματηρή σύγκρουση των Ουκρανών με τους Ρώσους που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, οδηγώντας την ανθρωπότητα σε ένα αδιέξοδο νέο παγκόσμιο καταστροφικό πόλεμο, με παγκόσμιες συνέπειες.
Η εξήγηση αυτής της ταύτισης Τσέρνομπιλ-Άψινθος δόθηκε με μέθοδος της ετυμολογικής-γλωσσολογικής προσέγγισης του φιλόσοφου Αντισθένη, του Αθηναίου: «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις».
