Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Και ο Λεκορνί λέει επίσης αντίο και αποχωρεί. Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Και, πάνω απ’ όλα, για να κυβερνήσει. Αυτός είναι ο σκοπός για τον οποίο νόμιζε, ίσως και αυταπατώμενος, ότι είχε διοριστεί από τον Μακρόν.
Ο Μακρόν, ο οποίος, επιφανειακά, φαίνεται ακλόνητος, δεν ιδρώνει το αυτι του. Και ετοιμάζεται να διορίσει νέο πρωθυπουργό. Άλλο έναν. Τον πολλοστό. Προσποιούμενος, για άλλη μια φορά, ότι ο καημένος ο Λεκορνί απορρίφθηκε. Και όχι αυτός, ο ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων που οδήγησε τη Γαλλία στην καταστροφή.
Και η μόνη λέξη που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε γιατί είναι πράγματι η καταστροφή. Οι φιλοδοξίες του Μακρόν, ή μάλλον η αλαζονική του φιλοδοξία, έχουν βυθίσει τη χώρα στο απόλυτο χάος. Η Γαλλία είναι μια “Ακυβέρνητη Πολιτεία”, εν μέσω ολόπλευρου χάους
Η Αφρική, η παραδοσιακή Γαλλική Αφρική, έχει πλέον χαθεί σχεδόν εντελώς.
Αυτά που έχουν απομένει είναι λίγα απομεινάρια, της πάλαι ποτέ κραταιάς Γαλλικής αυτοκρατορίας. Αλλά και αυτά είναι, άλλωστε, καταδικασμένα να καταρρεύσουν σύντομα.
Και το εσωτερικό της Γαλλίας βρίσκεται σε απόλυτη αναταραχή & αταξία.
Με τα προάστια του Παρισιού να είναι απροσπέλαστα από την αστυνομία. Τώρα κυβερνώνται από ισλαμιστικές σέκτες που εφαρμόζουν τον νόμο του Κορανίου.
Και η υπόλοιπη χώρα, η αυθεντική επαρχιακή Γαλλία, βρίσκεται σε κατάσταση εξέγερσης. Οι λαϊκές διαδηλώσεις είναι ολοένα και πιο αποφασιστικές, μερικές φορές βίαιες, που απαιτούν το κεφάλι του Μακρόν. Του άμυαλου προέδρου που οδήγησε τη χώρα στην κατάρρευση.
Αλλά ο Μακρόν, παρά τις πολλές αποτυχίες & τις γκάφες του, από την φαρσοκωμωδία των Ολυμπιακών Αγώνων που διοργάνωσε μέχρι την απώλεια του διεθνούς ρόλου & κύρους της Γαλλίας, και παρά το απίστευτα χαμηλό ποσοστό δημοτικότητας, δεν έχει καμία πρόθεση να τα παρατήσει και φύγει. Όχι, παραμένει προσκολλημένος στον άχαρο ρόλο του. Σε μια προεδρία που γίνεται ολοένα και πιο αντιπαθής στους Γάλλους.
Τώρα έχει δύο εναλλακτικές επιλογές. Εκτός, φυσικά, από την παραίτηση. Την οποία την έχουν ζητήσει πολλοί, αλλά ο ίδιος δεν έχει καμία πρόθεση να την υποβάλει.
Η πρώτη επιλογή είναι να προσπαθήσει ξανά να σχηματίσει κάποια κυβέρνηση. Βρίσκοντας και στέλνοντας σε βέβαιο μακελειό ένα ακόμη αφελές θύμα, όπως ήταν ο Λεκορνί. Δύσκολο, όμως, να βρεθεί, και άλλος αποδιοπομπαίος τράγος δεδομένου ότι, πλέον, είναι σαφές σε όλους ότι οι κυβερνήσεις του Προέδρου είναι καταδικασμένες σε ταχύτατη και ολοκληρωτική κατάρρευση.
Ή βουλευτικές εκλογές. Οι οποίες, άλλωστε, ζητούνται πλέον με έντονο τρόπο από ηγετικές προσωπικότητες & εξέχοντα μέλη της πλειοψηφίας που θα έπρεπε να είναι «δική του».
Οι εκλογές, ωστόσο, ενέχουν σοβαρό κίνδυνο. Έναν θανάσιμο κίνδυνο για τον Μακρόν.
Γιατί θα επικρατούσε εύκολα το κόμμα της Λεπέν, το οποίο ο Μακρόν έκανε τα πάντα, μα τα πάντα, νόμιμα και κυρίως παράνομα, για να το παραγκωνίσει.
Και αυτό θα μπορούσε να σημαίνει μια συγκατοίκηση που είναι κάτι παραπάνω από δύσκολη. Αδύνατη. Με όλα όσα αυτό θα συνεπαγόταν.
Παρόλα αυτά, ο Μακρόν συνεχίζει να υψώνει τη φωνή του με θράσος στην Ευρώπη. Και να απειλεί με πόλεμο τη Ρωσία.
Ωστόσο, το δικό του είναι μόνο «το βουητό μιας μέλισσας σε ένα άδειο κύμβαλο».
Ωστόσο, η φωνή του είναι πλέον μόνο «το βουητό μιας μέλισσας σε ένα άδειο κύμβαλον αλαλάζον».
Ή χειρότερα. Το γκάρισμα ενός ετοιμοθάνατου γαιδάρου.
