Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Δυστυχώς, τα δημογραφικά στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα. Η Ιταλία πεθαίνει. Ή μάλλον, οι Ιταλοί γερνούν, πεθαίνουν και μειώνεται. Που είναι, τελικά, το ίδιο πράγμα.
Αυτά τα στατιστικά στοιχεία κανονικά θα έπρεπε να ανησυχούν τους πολιτικούς. Αυτούς, ουσιαστικά, κυβερνούν ή θα έπρεπε να κυβερνούν τη χώρα μας. Και θα έπρεπε να εφαρμόσουν πολιτικές που ενθαρρύνουν την αύξηση των ποσοστών των γεννήσεων. Να υπάρξει μια δημογραφική ανάκαμψη.
Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία, τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα, πέφτουν στο απόλυτο κενό της αδιαφορίας των κυβερνώντων.
Μια ηλίθια αδιαφορία τόσο από τους κυβερνώντες όσο και από την αντιπολίτευση. Και οι δύο είναι προφανώς είναι εντελώς αδιάφοροι για το γεγονός – και τονίζω «γεγονός» – ότι η Ιταλία κατατάσσεται τελευταία σε ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη. Και ότι οι Ιταλοί οδεύουν γρήγορα βήματα προς την εξαφάνιση.
Και να ανησυχούν, φυσικά, μόνο για τα δικά τους συμφέροντα. Για τα προσωπικά τους συμφέροντα, στις περισσότερες περιπτώσεις…
Προφανώς, για τους πολιτικούς μας, τα προβλήματα είναι άλλα. Νοιάζονται το πώς θα ευχαριστήσουν τους Αφέντες των διεθνών χρηματοπιστωτικών λόμπι, τους οποίους και υπηρετούν. Ικανοποιώντας την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες. Με μια στάση που το να την αποκαλούμε διφορούμενη είναι απλώς ευφημισμός.
Προφανώς δεν τους νοιάζει που οι Ιταλοί οδεύουν προς τη γήρανση και την εξαφάνιση. Είναι κοντόφθαλμοι, και ίσως ακόμη χειρότερα, τυφλοί απέναντι στο μέλλον.
Και φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι που ονειρεύονται, με φαρμακωμένα όνειρα τους, μια εθνοτική αντικατάσταση. Από τους λαθρομετανάστες. Κάτι το αδύνατο, το αδιανόητο, το ανέφικτο. Από την αρχή ήδη καταδικασμένο σε αποτυχία.
Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που, απλά, δεν το σκέφτονται. Που είναι πολύ απασχολημένοι με τον εαυτό τους για να καταλάβουν το τι συμβαίνει σε αυτή την άτυχη χώρα.
Μια πολιτική ηγεσία που έχει επίγνωση της πραγματικότητας και της αβύσσου προς την οποία κατευθυνόμαστε με γοργά βήματα, θα έκανε κάτι άλλο διαφορετικό.
Θα προσπαθούσε να αναζωογονήσει τις γεννήσεις. Να στηρίξει την παραπέουσα οικογένεια. Να ευνοήσει όλους όσους έχουν ακόμα το κουράγιο να κάνουν & να αναθρέψουν παιδιά. Να δημιουργήσει τους Ιταλούς του μέλλοντος.
Ειλικρινά, δεν ξέρω αν αυτό θα ήταν αρκετό. Ίσως είναι πλέον γραφτό να εξαφανιστεί ο Ιταλικός λαός. Μια εξαφάνιση που είναι ήδη εμφανής στην λήθη στην οποία έχει πέσει η ιστορία μας. Δάντης, Πετράρκα, Αριόστο, Τάσο, Φώσκολο, Λεοπάρντι… πλέον, για τους περισσότερους, τα ονόματα αυτά είναι όλο και πιο άγνωστα. Αντικαταστάθηκαν από τηλεοπτικές σαπουνόπερες τέταρτης κατηγορίας ή, ακόμη χειρότερα, από ράπερ που δεν έχουν καμία πολιτιστική ρίζα.
Αλλά, για όνομα του Θεού, θα έπρεπε τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να αντισταθούμε, να κρατήσουμε ζωντανό το έθνος μας, τον πολιτισμό μας.
Και αντ’ αυτού, αντίθετα, αυτό που βλέπουμε είναι μια ραγδαία εγκατάλειψη. Μας έχει πάρει ήδη το ποτάμι της άγνοιας, παρασέρνει ο ορμητικός χείμαρρος της λήθης.
Επομένως, το συμπέρασμα είναι ότι βαδίζουμε προς την εξαφάνιση. Με την πάροδο του χρόνου, θα γίνουμε μόνο μια αμυδρή ανάμνηση για κάποιους απομονωμένους ακαδημαϊκούς. Κάποιοι, ίσως, από αυτούς ακόμα να παραμείνουν ικανοί να ερωτευτούν αυτή την Ιταλία, τον πολιτισμό της, την παράδοση και την κουλτούρα της.
Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, θα βουλιάξουν και θα παραχωθούν από την άχρωμη και άγευστη λάσπη, αυτής της συνεχιζόμενης άρνησης του ανθρώπου και των ιδιοτήτων του.
Μια, λεγόμενη, ανώμαλη ανθρωπότητα, χωρίς κανένα σημείο αναφοράς. Ζόμπι, ή ακόμα χειρότερα, ημιαυτόματα, σάιμποργκ, κυβερνοοργανισμοί όπως αυτούς τους εφιάλτες που κινηματογράφησε ο Φριτς Λανγκ.
