Δεν μου αρέσει η ρητορική υπερβολή. Δεν μου αρέσουν οι κραυγές απόγνωσης και οι υπερβολικά υψηλοί, βαρύγδουποι τόνοι. Δεν μου αρέσει η γλώσσα που κυριαρχεί στα συστημικά ΜΜ ενημέρωσης αυτές τις μέρες.
Αλλά αυτές είναι «μοιραίες, κρίσιμες ώρες».
Μοιραίες επειδή το μέλλον μας, και αν το κοιτάξουμε καλά, το μέλλον ολόκληρου του κόσμου, ενδέχεται πραγματικά να αποφασιστεί μέσα σε λίγες ημέρες. Σε λίγες ώρες καλύτερα.
Υπάρχουν εκείνοι που θέλουν τον πόλεμο. Τον Μεγάλο Πόλεμο, ο οποίος, είτε μας αρέσει είτε όχι, θα καταλήξει να μας μπλέξει άσχημα όλους. Ένοχους & αθώους, όπως γίνεται συνήθως. Και να ανατρέψει τις ζωές μας, αν το δούμε αισιόδοξα.
Ας το ξεκαθαρίσουμε. Ο πόλεμος, άτυπος και ασύμμετρος, υπάρχει ήδη. Ακόμα κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε & να το συνειδητοποιήσουμε.
Ωστόσο, προς το παρόν, έχει, ας πούμε, περιοριστεί στην Ουκρανία. Κυρίως λόγω της βούλησης της Ρωσίας, για να λέμε την αλήθεια.
Και όχι επειδή ο Πούτιν και οι ηγέτες της Μόσχας είναι «καλοί» & «υπομονετικοί». Είναι απλώς ρεαλιστές και ποτέ δεν είχαν συμφέρον να επεκταθεί, να κλιμακωθεί αυτή η πολεμική σύγκρουση.
Σε αντίθεση, δυστυχώς, με τις λεγόμενες ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις. Οι οποίες φαίνεται να κυριαρχούνται από μια παράνοια, από μια ύβρη & αλαζονεία, που είναι σίγουρο ότι μας οδηγεί στην καταστροφή.
Αυτή ακριβώς τη στιγμή, τα αποτελέσματα των εκλογών στα γερμανικά ομόσπονδα κράτη αποκτούν τη διπλή όψη της ελπίδας και του φόβου ταυτόχρονα.
Ελπίδα, διότι είναι πλέον προφανές ότι η Γερμανική κοινή γνώμη τείνει να ψηφίσει, τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά, εκείνα τα κόμματα που δεν επιθυμούν τον πόλεμο με τη Ρωσία. Και που, μάλιστα, θα ήθελαν να επιστρέψει η Γερμανία σε μια κανονικοποίηση των πολιτικών και οικονομικών σχέσεις με την Ρωσία, προς όφελος και των δύο χωρών.
Ωστόσο, όμως, υπάρχει και φόβος, μάλιστα μια σιωπηλή αγωνία που εντείνεται & μεγαλώνει ώρα με την ώρα.
Επειδή ο Μερτς, ο υπάλληλος της Black Rock, που αντιπροσωπεύει το Αφεντικό των αφεντικών, που έχει στρογγυλοκαθίσει στην Γερμανική Καγκελαρία, επιδιώκει να τραγουδήσει μελωδικά τον «κύκνειο άσμα» του. Πριν γκρεμοτσακιστεί από την οργισμένη λαϊκή ψήφο των Γερμανών.
Αυτό, ωστόσο, είναι μια καμπάνα θανάτου. Επειδή ο Μερτς πασχίζει με κάθε τρόπο να οδηγήσει τη Γερμανία σε πόλεμο με τη Ρωσία. Αυτή την αποστολή του ανέθεσαν, πάση θυσία. Για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα εκείνα που, από πάντα, υπηρετούσε. Και τα οποία σίγουρα δεν ταυτίζονται σε καμία περίπτωση με αυτά του Γερμανικού λαού.
Αν το πετύχει αυτό, θα ασκήσει μια επίδραση μαγνητική έλξης στη Γαλλία του Μακρόν, ο οποίος και ο ίδιος βρίσκεται πλέον στις τελευταίες του στιγμές ως Πρόεδρος της Γαλλίας.
Και η Ιταλία επίσης θα βρισκόταν επίσης ανεπανόρθωτα εμπλεκόμενη, δεδομένης της δουλοπρεπής στάσης της Μελόνι ενώπιον της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν, η οποία είναι μία από τις βασικές υποστηρίκτριες αυτού του πολέμου.
Όσο για τη Μεγάλη Βρετανία, η Ντάουνινγκ Στριτ συνεχίζει να ρίχνει λάδι στην φωτιά του πολέμου για να τροφοδοτήσει όσο μπορεί τη πολεμική σύγκρουση. Αδιαφορώντας ─ τουλάχιστον προς το παρόν ─ για την πλέον ολοφάνερη εξέγερση των «δικών της» λαών, συμπεριλαμβανομένων και των Άγγλων. Οι οποίοι σπέρνουν φωτιά και καταστροφή στο Λονδίνο και σε άλλες πόλεις.
Αλλά είναι, δυστυχώς, προφανές ότι το λεγόμενο Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται γραπωμένο στα γαμψά νύχια των διεθνών χρηματοοικονομικών μεγιστάνων, για τους οποίους, το ίδιο το Στέμμα αποτελεί απλώς ένα προπέτασμα & μια βιτρίνα.
Και είναι προφανές ότι όλοι αυτοί βασίζονται & αξιοποιούν ολοένα και περισσότερο μια εισαγόμενη άρχουσα τάξη, σε μεγάλο βαθμό αποκομμένης από τον βρετανικό πολιτισμό και τον λαό.
Όσον αφορά την Ουάσιγκτον, προς το παρόν, φαίνεται να παρακολουθεί από απόσταση. Υποδαυλίζει τις φλόγες, αλλά προσπαθώντας να μην εμπλακεί πολύ άμεσα. Και, προφανώς, έτσι βγάζει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα.
Η μόνη ελπίδα, για να αποφευχθεί η ολική καταστροφή παραμένει η «κοινή λογική» & η υπομονή του Πούτιν και της ηγεσίας της Μόσχας. Η οποία, ωστόσο, τίθεται συνεχώς σε σκληρές δοκιμασίες. Σε τέτοιο βαθμό που γίνονται όλο και πιο έντονες οι φωνές εκείνων που θα ήθελαν να κλείσουν οριστικά το θέμα. Όποιο και αν είναι το κόστος.
Και φοβάμαι ότι θα μας κοστίσει πραγματικά πολύ.
Είναι θέμα ωρών, όπως έλεγα. Ώρες που βαραίνουν, που ζυγίζουν, σαν βράχοι. Ώρες μοιραίες & κρίσιμες.
Μετά… θα δούμε.
