Σήμερα παραβρέθηκα στο μνημόσυνο του Κυριάκου Μάτση.
Ένός Έλληνα που βασανίστηκε, που του πρόσφεραν 500.000 λίρες για να προδώσει — και είπε το αθάνατο:
«Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής.»
Έναν λεβέντη που προτίμησε να ανατιναχθεί παρά να παραδώσει την ψυχή του.
Έναν Ήρωα που έθαψαν στα Φυλακισμένα Μνήματα γιατί φοβόντουσαν ακόμα και… το νεκρό του σώμα.
Και χθες, η μαύρη επέτειος της ανακήρυξης του ψευδοκράτους από τον Αττίλα.
46 χρόνια κατοχής.
46 χρόνια ντροπής.
Και η διεθνής κοινότητα;
Ευχολόγια. Σιωπή. Υποκρισία.
Γιατί η Κύπρος δεν είναι Ουκρανία.
Γιατί η ευαισθησία τους είναι… με το σταγονόμετρο.
ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ την τουρκική εισβολή!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τους Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους αγνοούμενους (=αιχμαλώτους πολέμου),
τα οστά των οποίων ανακαλύπτονται σε ομαδικούς τάφους.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τις μάνες που έχασαν χωρίς ταφή τα παιδιά τους!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τις βεβηλωμένες εκκλησίες, τα καμένα ιερά, τους σπασμένους σταυρούς.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τους εκδιωγμένους Έλληνες, τους πραγματικούς πρόσφυγες!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ότι ο Αττίλας παραμένει εκεί, αμετανόητος!
Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΕΛΕΟΣ. ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Ο Μάτσης φωνάζει:
Η Λευτεριά δεν χαρίζεται. Κατακτάται.
🇬🇷
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΜΝΗΜΗ
ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΜΑΤΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ.
Η Κύπρος δεν λύγισε — δεν θα λυγίσει ποτέ.
ΕΞΩ Ο ΑΤΤΙΛΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.
