Ο Πάπας είναι εντός των τειχών όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ενεργεί κατά την Παπική λογική του εκπρόσωπου του Θεού στη Γη και όχι του ταπεινού ποιμένα και λειτουργού του Υψίστου. Κατά το ίδιο πλαίσιο όπως συμβαίνει με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος είναι ο αρχηγός του κράτους και ο πρωθυπουργός αρχηγός της κυβερνήσεως. Οι μητροπολίτες θα λέγαμε είναι οι αντίστοιχοι Υπουργοί της εκκλησίας ενώ οι απλοί ιερείς οι αντίστοιχοι πρόεδροι και δήμαρχοι των χωριών.
Η μεταλλαγμένη σύγχρονη Βατικάνεια δομή της Ορθοδόξου εκκλησίας των Ιερέων Δημοσίων Υπαλλήλων, ταυτίζεται με αυτή του κράτους, φροντίζοντας για την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων και υπερτονίζοντας την αγάπη, τη φιλανθρωπική της δράση έναντι της πνευματικής αναγέννησης των πιστών μέσω της Ορθής Βιωματικής πίστης στον Χριστό. Πολιτική δομή όμως, σημαίνει πολιτική δύναμη και πολιτική εξουσία, όπως ακριβώς συμβαίνει με το Βατικανό. Ο πολιτικός ρόλος και λόγος της διοικούσας εκκλησίας αλλοιώνει το Σώμα της Εκκλησίας σε κράτος. Σε ένα κράτος με άμφια. Αυτή η αλλοίωση έχει τις ρίζες της την εποχή του Γερμανού Όθωνα και των στρατιών καθολικών ιεραπόστολων που έφερε στο νεοσύστατο, κατά πολλοίς αγράμματο, πάμφτωχο και ελεγχόμενο μέχρι και σήμερα Ελληνικό κρατίδιο.
Όταν η διοικούσα εκκλησία συμπορεύεται για οικονομικούς λόγους με το κράτος στα πλαίσια της σχέσης εργοδότη και υπαλλήλου, τότε η άποψη που εκφράζει για θέματα, όπως η οικονομία, η οικογένεια, η εξωτερική πολιτική και η υγεία, όπως συνέβη κατά τη περίοδο του εγκλεισμού μας, μα και για όλες τις φυσικές ανθρώπινες λειτουργίες, αναμφίβολα θα ταυτίζεται με αυτή του εκάστοτε κόμματος που κυβερνά.
Όποιος πληρώνει κάνει κουμάντο, λέει ο απλός λαός.
Η αλλοιωμένη αυτή δομή, ολοκληρώνεται και φανερώνεται στην άτυπη μα αληθινή απόδοση του αλάθητου των αποφάσεων της Ιεράς Συνόδου και βέβαια των κρατικοδίαιτων πνευματικών ( Ο Θεός να τους κάνει… ) του δημοσίου, καλώντας τους πιστούς μέσω της χρήσης της καλογερικής Υπακοής, να υπακούν άκριτα στις βουλές και αποφάσεις, αποδίδοντας στο πρόσωπο τους, μία καθ’ υπερβολήν αναξιότητα, αμαρτωλότητα και ενοχή, οι οποίες πολλές φορές αγγίζουν τα όρια της συναισθηματικής βίας και χειραγώγησης. Φτάνουν δε, ακόμη και σε έναν άτυπο αφορισμό σε περίπτωση άρνησης τους να υπακούσουν. Με αυτόν τον τρόπο καταστρατηγείται και προσβάλλεται εν γένει και σε όλη την έκταση του, το κατ’ εικόνα του ανθρώπου που δεν είναι άλλο από την Ελευθερία του προσώπου. Άνθρωπος που δεν είναι ελεύθερος είναι υποταγμένος και όχι υπάκουος. Δήλωση υποταγής ζητούσε και ζητά το Βατικανό με τους ανυπόταχτους να ρίχνονται στη πυρά. Οι 26 Οσιομάρτυρες μοναχοί της Ι.Μ Ζωγράφου Αγίου Όρους μαρτυρούν του λόγου αληθές.
Η πίστη από γεγονός βιωματικής σχέσης λοιπόν μετατρέπεται σε ιδεολογία. Όπου ιδεολογία εκεί και η δουλεία και η εξουσία. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το κράτος του Βατικανού με τα αμέτρητα σκάνδαλα παιδεραστίας, της ομοφυλοφιλίας και τις κακοποιήσεις αθώων ψυχών. Η ιδεολογικοποιημένη εκκλησία κατείχε ιδιαίτερη θέση στα εκάστοτε φασιστικά καθεστώτα όπως αυτών του προηγούμενου αιώνα. Η Ελληνική δικτατορία και ο ρόλος της διοικούσας εκκλησίας τη περίοδο εκείνη δεν εξαιρείται. Σκοπός της ιδεολογικοποιημένης εκκλησίας είναι το “ επίπλαστο καλό και η επίπλαστη ευτυχία του ανθρώπου με αντίτιμο τη σιωπή του”.
Ο μεγάλος αδερφός παίρνει σάρκα και οστά. παρακολουθεί τα πάντα και δε δέχεται αντίθετη άποψη από αυτή που λαμβάνει η Ιερά Σύνοδος και η εξουσία, αποδίδοντας ελαφρά τη καρδία στους μη σιωπούντες τον χαρακτηρισμό του ζηλωτή, του ανόητου και του αμόρφωτου, μη σεβόμενοι την ανθρώπινη οντολογία και βέβαια τη διαφορετική γνώμη. Η γνώμη μας, έχει αντικατασταθεί από την αλάθητη γνώμη του εκάστοτε Ιεράρχη και παπά. Τι πάπας δηλαδή τι παπάς ένα και το αυτό. Όλοι πρωταγωνιστές, λαλίστατοι, αλάθητοι κρατικοδιαίτοι και εμείς κομπάρσοι, σιωπηλοί, λαθεμένοι και σε δίαιτα. Υποτασσόμαστε, δε μιλάμε, παίρνουμε άδεια για να πάμε τουαλέτα ώσπου στο τέλος μας σερβίρουν τα της τουαλέτας και λέμε και ευχαριστώ που έχουμε ένα πιάτο φαγητό.
Αξίζει να σημειωθεί πως στη Ρωσία του Τσάρου, η εκκλησία είχε μετατραπεί σε όργανο ελέγχου των πολιτών, όπου οι “πνευματικοί” είχαν το ρόλο του ρουφιάνου, μεταφέροντας στις αρχές, τις αμαρτίες, τις κρυφές επιθυμίες και τις παρανομίες των πιστών. Αυτός ήταν και ένας βασικός λόγος, όπου οι κομμουνιστές έδρασαν με τόσο απύθμενο μένος έναντι του κλήρου και των ναών.
Αυτή η αλλοίωση και η υποταγή της Ρωσικής εκκλησίας αποτέλεσε και τη βασική αιτία όπου ο Θεός επέτρεψε το κακό. Αντίστοιχα συνέβη και στην Κων/πολη με τον κλήρο της εποχής να είναι σε μαύρο χάλι, συνεργούντων των Παλαιολόγων και της προσπάθειας τους για ένωση με τους Λατίνους.
Η Ιστορία έχει αποδείξει πως ο Θεός επιτρέπει δεινά όταν οι Λειτουργοί παρεκκλίνουν σοβαρά, η εκκλησία Του βρίσκεται σε κίνδυνο και τα παιδιά Του στερούνται ποιμένων.
Η εξάντληση του ρόλου της εκκλησίας στη προβολή του κοινωνικού της προσώπου και στη προσβολή των σκεπτόμενων πιστών που αντιδρούν στο αυταρχικό καθεστώς, αποτελεί έκπτωση από τον αρχικό της ρόλο που δεν είναι άλλος από τον διαχωρισμό του θανάτου από την ζωή. Μετατρέπεται στο χείριστο και στο αισχρότατο όργανο της Πολιτικής εξουσίας. Το κοινωνικό πρόσωπο και τα ψευδή ηθικά διλήμματα, χρησιμοποιούν και τα εκάστοτε κόμματα. Ο αμφότερος υπερτονισμός και η ταύτιση αυτών των χαρακτηριστικών αποδεικνύει και πάλι την πολιτικοποίηση της διοικούσας εκκλησίας.
Οι Απόστολοι κατά το κήρυγμα τους δεν έλεγαν πιστέψτε στον Χριστό γιατί εμείς κάνουμε συσσίτια ή γιατί εμείς έχουμε καλούς γιατρούς και ιδρύματα. Καλά και αγαθά είναι όλα αυτά μα δεν αποτελούν προτεραιότητα. Προτεραιότητα είναι να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τη πλάνη, το ψέμα και τη δυστυχία της αμαρτίας. Προτεραιότητα αποτελεί η ελευθερία του ανθρώπου. Ο ρόλος της εκκλησίας ως γεγονός σύναξης υπό της σφαίρα της ελευθερίας και της εν Χριστώ αγάπης δεν είναι να προσφέρει υλικά αγαθά και σωματική υγεία στα πλαίσια μιας αόριστης και ύποπτης αγάπης, αλλά πνευματικά βιώματα. Αγαθοεργίες κάνουν όλες οι θρησκείες και οι φιλανθρωπικές οργανώσεις. Το Βατικανό πέραν από το πρωτείο του Πάπα κατέχει και το Πρωτείο στον πλούτο, στις αγαθοεργίες αλλά και στις κλοπές. Κατά τον ίδιο τρόπο δε πράττουν και οι μεγαλοεπιχειρηματίες ;; Διορθώστε με αν κάνω λάθος μα οι οικονομολόγοι το αποκαλούν ξέπλυμα μαύρου χρήματος ενώ οι ψυχολόγοι εξιλέωση.
Η αγαθοεργία δεν αποτελεί κριτήριο σωτηρίας. Για την ακρίβεια οι αγαθοεργίες πολλές φορές λειτουργούν και ως στάχτη στα μάτια των πολλών. Ποιος από αυτούς που θεράπευσε και έσωσε ο Χριστός είχε αγαθά έργα ;; Κριτήριο είναι η ορθή πίστη, η αγαθή προαίρεση και ο ιερός σκοπός μιας πράξης. Η πίστη σέσωκε σε, τους διαμύνηε μετά ο Χριστός.
Ποια πίστη ;;
Η πίστη πως ο Χριστός ίδρυσε Μία Εκκλησία.
Την Πρώτη και Μοναδική Εκκλησία Του, στην Ιστορία της Ανθρωπότητας
Την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία που 2000 χρόνια, διασώζει και επαληθεύει βιωματικά το Ορθό Δόγμα ( Ορθοδοξία ), κατέχει τα Μυστήρια και η Κεφαλή της είναι ο Θεάνθρωπος και όχι ο άνθρωπος.
Όσοι έθεσαν εαυτόν εκτός, είναι εκτός. Τελεία και παύλα.
ΔΕΝ αποτελούν εκκλησία αλλά χριστιανική οργάνωση.. σωματείο.. ένωση.. κράτος.. κτλ…
Η πίστη πως,
Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του Ζώντος, του ομοούσιου και αδιαίρετου με το Αγ. Πνεύμα, του εκ του Πατρός εκπορευόμενου το συν Πατρί και Υιό συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον.
Ο Άγ. Ανδρέας και όλοι οι Αγ. Απόστολοι να μας φωτίζουν και να μας χαρίζουν υπομονή και δύναμη.
Ο Πανάγαθος να βάλει το χέρι Του.
