Από τόν λεγόμενο πατριωτικό χώρο, κάποιες ιστοσελίδες προαναγγέλλουν τό τέλος τού κόσμου ανά χρονικά διαστήματα (!)
— Τό τέλος (τού κόσμου) δέν έχει έρθει ακόμα, τουλάχιστον, όχι όπως προαναγγέλλεται κάθε φορά (!)
— Ωστόσο, τά συγκεκριμένα μέσα συνεχίζουν νά κάνουν τό ίδιο, ξεδιάντροπα..
Μία οποιαδήποτε πρόβλεψη έχει ευστάθεια όταν επιβεβαιώνεται από τίς εξελίξεις, τουλάχιστον, κατά ένα σημαντικό μέρος.
Τό κύρος τού προαναγγέλλοντα εξαρτάται από τά γεγονότα.
— Βέβαια, τό (όποιο) τέλος τού κόσμου βρίσκεται μέσα στόν γενικό ορίζοντα τών πιθανοτήτων.
Η ζωή (μας) κάποιες φορές, φαίνεται νά ερωτοτροπεί μέ ένα πιθανό τέλος, όμως, ο προσδιορισμός συγκεκριμένων ημερομηνιών πού δέν επιβεβαιώνουν τό ραντεβού μέ τήν παγκόσμια καταστροφή, δεν αποθαρρύνει αυτά τά φιλόδοξα στόματα νά ορίζουν τήν επόμενη(!!) ημερομηνία καί αυτό επαναλαμβάνεται σάν προγραμματισμός πού μέχρι στιγμής, είναι τό μόνο πού συμβαίνει (επαγγελματική καταστροφολογία..)
Τί μπορεί νά σημαίνουν όλα αυτά ?
Η διαγωγή τού τύπου: ο Γιάννης καί οι λύκοι πού δέν έρχονται, κάνουν τήν κοινωνία, μάλλον, αδιάφορη καί ανεκτική στίς δυσάρεστες εξελίξεις τού κυβερνητικού προγράμματος.
Στήν μεθοδική τής αγωγής τών μαζών, δηλαδή, στήν Προπαγάνδα, υπάρχει η τακτική τού σαλαμιού όπου τό άτομο συνηθίζει (λίγο – λίγο) στήν προσαρμογή επί μικρών δόσεων (τού συνολικού) κάθε δυσάρεστης κατευθυνόμενης μεταβολής.
Επέκταση αυτής τής τακτικής τού σαλαμιού είναι η τακτική: “δύο βήματα μπροστά, ένα βήμα πίσω”.
Δηλαδή, δύο βήματα προχώρηση, ένα βήμα υποχώρηση.
Μέ τήν τακτική αυτή, κάθε φορά, τό ισχυρό κέντρο (τής εξουσίας) είναι ένα βήμα μπροστά κερδίζοντας έδαφος αργά καί σταθερά.
Ένα παράδειγμα :
Η κυβέρνηση πού έχει εκτεθεί σέ θέματα μισθοδοσίας εργαζομένων, ανακοινώνει ή αφήνει διά τού ψιθύρου νά διαρρεύσει η παροχή δώρου Χριστουγέννων πού όμως, δέν είναι στίς αληθινές προθέσεις.
Τελικά,
αναγκάζεται νά ματαιώσει τήν (ψεύτικη) υπόσχεση, αλλά, δίνει μία μικρή αύξηση (τής πλάκας) πού ήταν ο αρχικός κυβερνητικός σκοπός.
Η προσδοκία τού μεγαλύτερου, καλύπτει τήν παροχή τού μικρότερου.
Η εξουσία δίνει λιγότερα καί ο εξουσιαζόμενος συνηθίζει νά αρκείται στά λιγότερα μέ τήν αυταπάτη ότι κέρδισε, ενώ, έχασε κάτι πραγματικό (πού δικαιούτο, αλλά, δέν πήρε ολόκληρο).
Επειδή για τήν ανάγκη τής εργασίας προσαρμόζεις όλη τή ζωή σου, άν εθιστείς στήν αδικία τής αμοιβής, συνηθίζεις νά ανέχεσαι κάθε αδικία (αμοιβή τής αδικίας)..
Τό ίδιο ψυχολογικό μασάζ γίνεται από τήν ομάδα τής προγραμματισμένης καταστροφολογίας.
Η επιτυχία τής προπαγάνδας έχει φόντο τήν κοινωνική κριτική (στό πεδίο τού καθημερινού κοινωνικού ανταγωνισμού) καί αυτό αποδεικνύει ότι τά άτομα είναι πρόθυμα νά θυσιάσουν τήν αξιοπρέπεια τους αν πρόκειται νά εξασφαλίσουν τήν πρακτική επιβίωση.
Οι καθημερινοί άνθρωποι δέν είναι αμέτοχοι ούτε απαλλαγμένοι τής ευθύνης.
Όταν ο Στάλιν
εξαφάνιζε ολόκληρα πλήθη μέ τήν γραπτή διαταγή:
” Νά γίνουν ζυμάρι ” ,
έβρισκε μιμητική υπακοή στό αχανές καί ατέλειωτο μήκος καί πλάτος τής Ένωσης τών πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων πού προτιμούσαν νά συρθούν στήν μοίρα τους παρά νά αντιμετωπίσουν αξιοπρεπώς τήν αδικία μέσα στόν γιγάντιο πληθυσμό τής Σοβιετικής Ένωσης όπου ο καθένας χωριστά (ή εντός ολιγομελών ομάδων) ήταν ανύπαρκτος.
Η ιστορική βιώσιμη πρόταση είναι τό Έθνος !
Η Ιστορία επιβεβαιώνει τήν δύναμη τού Έθνους.
Μέσα στήν Εθνική πραγματικότητα τό άτομο ντρέπεται νά αποδειχτεί κατώτερο τών περιστάσεων αφού κάθε στιγμή, κρίνεται από τόν όμοιό του πού είναι ο άμεσος διπλανός καί όχι τό ακαθόριστο πλήθος πού σάν πιλάφι δεν επιβεβαιώνεται από καμμία ιστορική ταυτότητα καί καμμία ηθική αναγκαιότητα.
Αναρωτιόμαστε μέ θαυμασμό, γιατί οι άνθρωποι μικρών κοινοτήτων μπορούν καί πετυχαίνουν τόσα πολλά καί γιατί οι Έλληνες τό ’40, ουσιαστικά, εξευτέλισαν μία συμμαχία χωρών.
ΑΠΆΝΤΗΣΗ :
Επειδή οι Έλληνες ήσαν Έθνος μέ ιστορικό αντίκρισμα, επομένως, ήταν λαός στήν βάση τού Δικαίου (η Ιστορία παράγει Δίκαιο), ενώ οι άλλοι είχαν βολευτεί στήν αυτοκρατορία τής πλεκτάνης.
Συνεχίστε νά πιστεύετε τόν χαζο -τσομπάνο τόν Γιάννη.
Μέχρι στιγμής, καταφέρατε μέ λύκους νά μοιάζουν τά παιδιά σας..
Χάντζος Φίλιππος
