Η πραγματικότητα είναι τόσο συνωμοτική πού δέν αφήνει χώρο καί για συνωμοσιολογία έστω υπό τήν έννοια τής ακραίας εκδοχής.
Η συνωμοσιολογία δέν είναι απαραίτητη διότι άν είναι αλήθεια όσα κατά καιρούς υποστηρίζονται, τότε, αφορούν μία διάσταση τής πραγματικότητας πού είναι απρόσιτη για τόν άνθρωπο.
Π.χ : εξωγήινη παρέμβαση.
Δηλαδή, τι αλλάζει ?
Αλλάζει η πρακτική καθημερινότητα ?
Όχι.
Αλλάζει η απόλυτη ανάγκη νά έχουμε έναν κοινά αποδεκτό κώδικα ηθικών αξιών?
Για τούς περισσότερους, αυτή είναι η κοινωνική χρησιμότητα τής θρησκείας.
Πού για νά γίνει γενικά αποδεκτή έχει καί μπόλικη θεολογική αγωνία ώστε
τό προκαλόμενο δέος νά
αναγκάσει κάθε κατεργάρη νά
φοβάται αφού δέν μπορεί νά
κοινωνικοποιηθεί διαφορετικά
(μεταφυσικό δέος, φόβος τού θανάτου, τελική κρίση από τόν Θεό).
Βέβαια, συμπλέκονται καί οι πολιτικές σκοπιμότητες..
Οι άνθρωποι είναι από τή φύση τους κατώτεροι τών περιστάσεων (τίς περισσότερες φορές).
Επομένως, πρός ποιά πρακτική κατεύθυνση κινείται η συνωμοσιολογία?
Πώς αντιμετωπίζεις τό αξεπέραστο ?
— Ηθικά !
Ποιόν σκοπό υπηρετεί η υπέρβαση τού αξεπέραστου?
— Τήν ηθική τελείωση !
Επομένως, Λεωνίδας !
Όχι Ουτοπία..
Η συνωμοσιολογία είναι άλλη μία συνωμοσία:
– Αποπροσανατολίζει από τήν πραγματικότητα (καί τόν επιδιωκόμενο σκοπό).
– Κάνει τίς αντιμετωπίσημες συνθήκες νά φαίνονται μη-αντιμετωπίσημες (παραίτηση καί μοιρολατρία).
– Λειτουργεί ως τάπα εξαέρωσης.
– Καταναλώνει τήν ενέργεια τού ατόμου σέ πιθανότητες, τό άτομο εθίζεται νά παραιτείται στίς πραγματικότητες.
Από μία άποψη, πρέπει νά νιώθουμε τυχεροί πού ζούμε στή σημερινή εποχή τών συνταρακτικών αποκαλύψεων.
Βέβαια, αυτές (οι αποκαλύψεις) δεν γίνονται κοινά αντιληπτές (θλιβερή πλειοψηφία).
Επομένως, πρέπει νά αποδεχτούμε τόν πόνο τής πραγματικότητας για όλους..
Αυτό θά αναδείξει τούς αυθεντικά ισχυρούς.
Αυτοί είναι η μαγιά διαφυγής.
Σέ μία ανεπηρέαστη κοινωνία αυτοί οι ηθικά ισχυροί, θά αναγνωρίζονταν ως διασώστες.
Θά γίνονταν άμεσα καί καθοδηγητικά αποδεκτοί μέ τήν ταχύτητα κεραυνοβόλου έρωτα.
Για νά μήν συμβεί αυτό, τό σύστημα κάνει διασπορά συνωμοσιολογίας ώστε τό πλήθος νά μήν επιλέγει στή βάση τών πραγματικών δεδομένων, αλλά, τού ψυχολογικού εθισμού.
Αντώνης Ρέμος καί συγγνώμη πρός Αλβανούς γι’ αυτά πού τούς κάναμε..
Τι τούς κάναμε ?
Όμως, μέ μία ψευδή παραδοχή γίνεται δέηση για μία ελπίδα πετυχημένης συνύπαρξης στό μέλλον καί
η θυσιαστική προσφορά πρός τούς επιθετικούς Αλβανούς είναι
η εθνική λοβοτομή τών Ελλήνων.
Μέ τόν γλυκό εθισμό έχουμε κατευνασμό (γλυκιά προσδοκία).
Τό πλήθος παραμένει υπνωτισμένο.
Ο Ράμα δηλώνει σέ Αθήνα καί Θεσνίκη ότι η Ελλάδα ανήκει σέ Έλληνες καί Αλβανούς καί δέν διαμαρτύρεται κανείς (από Ρέμο σέ Ράμα..)
Φανταστείτε τό αντίστροφο..
Όταν γίνεται προσπάθεια ερμηνείας τής πραγματικότητας στούς υπνωτισμένους, η αντίδραση είναι εχθρική επειδή η αλήθεια προκαλεί διακοπή τού εθισμού.
Ηλικιακά όσοι είστε άνω τών εξήντα, θυμηθείτε πώς ήταν η χώρα πρίν τό 1990 (εκτός άν σάς ενοχλούν οι αναμνήσεις..)
Η συνωμοσιολογία απαιτεί π.χ: τούς Έλληνες νά είναι κακοί στούς αλλοδαπούς διότι
έτσι δικαιολογείται η εγκληματικότητα πού είναι καί ευρωπαϊκό πρόβλημα, όμως,
μέ τήν συνεχιζόμενη εγκληματικότητα
οι κοινωνίες-στόχος γίνονται φοβισμένες καί άρα χειραγωγήσιμες πού αναζητούν τό ονειρικό ως εθισμό.
Αποτέλεσμα ?
Ευχολόγιο καί ματαίωση..
Έχουμε δύο κατηγορίες ανθρώπων :
τούς οπαδούς τών ψευδαισθήσεων καί τούς ρεαλιστές.
Αυτές οι δύο κατηγορίες έχουν διαμορφωθεί παγκοσμίως καί ανατρέπουν καί τόν Μαρξισμό πού -παραπλανητικά- χωρίζει κάθε κοινωνία σέ προλεταριάτο καί μπουρζουάδες.
Ο Μαρξισμός είναι ιδεολογική επινόηση μίας συγκεκριμένης εποχής (Θρησκεία – Ιδεολογία – Τεχνολογία).
Λόγω τών πολιτικά καθιερωμένων ψευδαισθήσεων η δυσκολία υπέρβασης είναι τεράστια καί για τίς δύο κατηγορίες πληθυσμού (καί τούς ξεγελασμένους καί τούς ρεαλιστές).
Η πρώτη βιώνει τίς αυταπάτες ως πραγματικότητα (ισχυρές πεποιθήσεις).
Η ολιγάριθμη κατηγορία τών ρεαλιστών μέσα στίς αντίξοες συνθήκες έχει νά
αντιμετωπίσει (καί) τήν κοινωνική πλειοψηφία τών αρνητών τής πραγματικότητας.
Χάντζος Φίλιππος
