Το νέο έτος δεν έρχεται αθόρυβα. Έρχεται φορτωμένο ερωτήματα, πιέσεις και αποφάσεις που δεν χωρούν πια αναβολή. Δεν είναι απλά χρονιά ευχών του συρμού, αλλά χρονιά εσωτερικής στάσης…
Μια χρονιά όπου ο καθένας θα κληθεί να διαλέξει αν θα συμβιβαστεί με το σκοτάδι ή αν θα σταθεί απέναντί του. Και αυτό, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν είναι θεωρία, είναι πράξη.
Το νέο έτος δεν μας βρίσκει αθώους, ούτε ανυποψίαστους. Μπαίνουμε σε μια εποχή που βρυχάται, σε μια πραγματικότητα όπου οι λαοί δοκιμάζονται, οι κοινωνίες πιέζονται, οι αξίες χτυπιούνται και η Ελλάδα –η μικρή, η πατημένη, αλλά πεισματικά όρθια– ψάχνει τον δρόμο της μέσα σε ένα σκοτάδι που άλλοι έστησαν για λογαριασμό της. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά. Εμείς γεννηθήκαμε μέσα στη φωτιά και ξέρουμε να αναστενόμαστε από τις στάχτες.
Ανησυχούμε, ναι. Για έναν κόσμο που χάνει το μέτρο. Για την τεχνολογία που δεν μένει εργαλείο αλλά απειλεί να γίνει αφεντικό. Για τους ισχυρούς που παίζουν με τις κοινωνίες σαν να είναι πιόνια. Για την πατρίδα μας που παλεύει ανάμεσα σε μια εξουσία κουρασμένη και έναν λαό που σταμάτησε να πιστεύει στις ψευδαισθήσεις. Για τις θάλασσές μας, που τις θέλουν όλοι εκτός από εκείνους που τις πότισαν αίμα.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το φορτίο, στέκει κάτι που δεν μπορούν να το αγγίξουν. Είναι η φωνή που έρχεται από βαθιά. Η φωνή της πίστης, της Ρωμιοσύνης, της Ιστορίας δηλαδή που δεν γράφεται με μελάνι αλλά με αλήθεια. Είναι η φωνή που μας ψιθυρίζει ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι τίποτα δεν χάνεται όταν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ορθώνουν το ανάστημά τους, άνθρωποι που δεν προσκυνούν τη μόδα, τη δύναμη, το χρήμα, τους διεθνείς «προφήτες» της υποταγής.
Το νέο έτος μας καλεί να σταθούμε όπως ξέρουμε: με καρδιά που δεν πιάνεται από φόβο. Να θυμηθούμε ότι το φως δεν διαπραγματεύεται την ύπαρξή του. Να ξέρουμε ότι μέσα στο χάος γεννιούνται οι μεγάλες ευκαιρίες, οι μεγάλες στροφές, τα μεγάλα “όχι” που αλλάζουν την πορεία των λαών.
Ελπίζουμε γιατί είδαμε ήδη τις πρώτες πολλές ρωγμές στο παλιό καθεστώς του Ψευτορωμαίϊκου. Ελπίζουμε γιατί η αλήθεια, όσο κι αν θάβεται, ξεπροβάλλει σαν νερό που βρίσκει χαραμάδα. Ελπίζουμε γιατί οι Έλληνες αρχίζουν ξανά να θυμούνται ότι χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς πίστη, χωρίς καθαρότητα, δεν υπάρχει ούτε πατρίδα ούτε μέλλον.
Και πάνω απ’ όλα, ελπίζουμε γιατί το σκοτάδι δεν έχει δική του υπόσταση. Ζει μόνο όσο του παραχωρούμε χώρο. Όταν ο άνθρωπος σταθεί όρθιος, το σκοτάδι υποχωρεί. Όχι επειδή το νικά, αλλά επειδή το ακυρώνει.
Γι’ αυτό το 2026 –ή όποιο έτος κι αν γράφει το ημερολόγιο της Ιστορίας– δεν ζητά από εμάς ευχές. Ζητά ψυχή. Ζητά καθαρό βλέμμα. Ζητά αλήθεια.
Και τότε, ναι! Θα γίνει η χρονιά που δεν θα μας βρει ξανά γονατισμένους, αλλά όρθιους, με την καρδιά στραμμένη εκεί όπου ο Θεός κρατά την υπόσχεση Του.
Καλή χρονιά, Έλληνες. Με φως! Όχι δανεικό, αλλά δικό μας!
