Τα βιομετρικά στοιχεία «εν κινήσει» της NEC ανοίγουν τον δρόμο για τον πλήρη έλεγχο της ταυτότητας.
Με την εισαγωγή ενός συστήματος που συγχωνεύει τα βιομετρικά στοιχεία του προσώπου και της ίριδας σε μια ενιαία μονάδα αναγνώρισης και αναγνωρίζει άτομα καθώς περπατούν, η εταιρεία τεχνολογίας NEC ξεπερνά ένα κρίσιμο όριο. Αυτό που πωλείται ως κέρδος αποτελεσματικότητας για την ασφάλεια και τον έλεγχο πρόσβασης σηματοδοτεί στην πραγματικότητα τη μετάβαση από τους δειγματοληπτικούς ελέγχους στη μόνιμη, αόρατη συλλογή δεδομένων.
Ο πυρήνας αυτής της εξέλιξης δεν έγκειται στην ακρίβεια της τεχνολογίας, ούτε στον συνδυασμό δύο βιομετρικών χαρακτηριστικών, ούτε καν στο μέγεθος των υποκείμενων βάσεων δεδομένων. Ο κρίσιμος παράγοντας είναι η αρχή της ταυτοποίησης «εν κινήσει». Οι άνθρωποι δεν χρειάζεται πλέον να σταματούν, να αγγίζουν μια συσκευή ή να εκτελούν οποιαδήποτε συνειδητή ενέργεια. Η αναγνώριση γίνεται αυτόματα, από απόσταση, καθώς κινούνται σε δημόσιους χώρους.
Αυτό ουσιαστικά καταργεί μια προηγουμένως καθιερωμένη αρχή: Την υπόθεση ότι οι έλεγχοι ταυτότητας συνδέονται με σαφώς καθορισμένους τόπους, στιγμές και συναίνεση. Με αυτήν την τεχνολογία, ο έλεγχος αποσυνδέεται από την αλληλεπίδραση. Γίνεται αόρατος, απρόσκοπτος και επομένως πανταχού παρών.
Η συχνά αναφερόμενη δικαιολογία ότι τα βιομετρικά στοιχεία χρησιμεύουν αποκλειστικά για την ασφάλεια και χρησιμοποιούνται μόνο οικειοθελώς ή σε ευαίσθητα σημεία όπως τα σύνορα χάνει έτσι το θεμέλιο της. Ένα σύστημα που μπορεί να αναγνωρίσει άτομα εν κινήσει δεν είναι πλέον σύστημα ελέγχου πρόσβασης. Είναι ένα εργαλείο για την ολοκληρωμένη συλλογή δεδομένων σε δημόσιους χώρους.
Η επεκτασιμότητα είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Σύμφωνα με την ανάλυση, το σύστημα είναι ικανό να αντιστοιχίζει άτομα με βάσεις δεδομένων που περιέχουν έως και εκατό εκατομμύρια ταυτότητες. Αυτό δεν αντιστοιχεί πλέον σε μεμονωμένες ομάδες χρηστών, αλλά σε ολόκληρους πληθυσμούς. Υποδομές αυτού του είδους μπορούν εύκολα να συνδεθούν με ψηφιακές ταυτότητες, προφίλ κίνησης και αναλύσεις συμπεριφοράς. Ό,τι είναι τεχνικά εφικτό, αργά ή γρήγορα θα αξιοποιηθεί για πολιτικούς σκοπούς.
Το γεγονός ότι η η εταιρεία NEC αρχικά μιλάει για δοκιμές και προβλέπει μόνο ευρύτερη ανάπτυξη έως το 2027 δεν θα πρέπει να είναι καθησυχαστικό. Στη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, η «απόδειξη της ιδέας» σπάνια σημαίνει ένα πείραμα χωρίς συνέπειες. Είναι η φάση εξοικείωσης. Μόλις τέτοια συστήματα εγκατασταθούν σε αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς ή μεγάλες εκδηλώσεις, η επέκτασή τους θα φαίνεται λογική. Το ερώτημα στη συνέχεια θα μετατοπιστεί από το «αν» στο «πού αλλού».
Έτσι, ο έλεγχος δεν δημιουργείται κυρίως μέσω νόμων, αλλά μέσω υποδομών. Μόλις υπάρξει, θα χρησιμοποιηθεί.
Ως αποτέλεσμα, το άτομο γίνεται η δική του ταυτότητα. Το πρόσωπο και η ίριδα σχηματίζουν μια μόνιμη, ανεξίτηλη ταυτότητα που μπορεί να διαβαστεί ανά πάσα στιγμή. Ο δημόσιος χώρος χάνει έτσι και το τελευταίο ίχνος της ανωνυμίας του. Όχι επειδή οι άνθρωποι έχουν κάνει κάτι, αλλά απλώς επειδή είναι ορατοί.
Αυτή η εξέλιξη δεν είναι μια τεχνολογική μοίρα. Είναι μια πολιτική και κοινωνική απόφαση. Όσοι αποδέχονται τέτοια συστήματα αποδέχονται την νομιμοποίηση της μόνιμης επιτήρησης και την απώλεια του ελέγχου της ταυτότητάς τους.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο ακριβής είναι αυτή η τεχνολογία, αλλά αν μια κοινωνία είναι προετοιμασμένη να ζήσει σε έναν κόσμο από τον οποίο δεν υπάρχει διαφυγή, καμία δυνατότητα να δραπετεύσει κανείς.
uncutnews.ch
