Τον τελευταίο καιρό άρχισε από πολιτικούς δειλά – δειλά η χρήση του όρου δημογραφική κρίση. Να αντιλήφθηκαν άραγε το σοβαρότατο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας λόγω της γήρανσης του πληθυσμού της; Διατηρούμε επιφυλάξεις. Από το 1993, οπότε διακομματική επιτροπή της τότε Βουλής συνέταξε έκθεση για την πληθυσμιακή πορεία της χώρας μέχρι σήμερα ελάχιστα μέτρα έχουν ληφθεί προς αντιμετώπιση του προβλήματος. Μάλιστα δεν ήταν λίγοι οι πολιτικοί που είχαν το θράσος να τονίσουν ότι το πρόβλημα θα λυθεί με την αθρόα είσοδο μεταναστών. Γι’ αυτούς φαίνεται ότι η χώρα δεν διαφέρει από τον χώρο και ελάχιστα νοιάζονται για το μέλλον της έχοντας εξασφαλίσει οικονομική άνεση και σε απώτερους απογόνους τους.
Στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε η χώρα δοκιμάστηκε, καθώς, μετά την επίπλαστη ευμάρεια τριακονταετίας, εισήλθαμε στον «αστερισμό των μνημονίων». Η παραγωγή της χώρας, πρωτογενής και δευτερογενής συρρικνώθηκε. Το κόστος ζωής αυξήθηκε κατά πολύ χωρίς να αυξάνονται ανάλογα και οι μισθοί και τα ημερομίσθια. Η ύπαιθρος εγκαταλείφθηκε και τα μεγάλα αστικά κέντρα γιγαντώθηκαν. Τώρα πλέον στην ύπαιθρο τα πάντα φθίνουν από έτος σε έτος. Έχουμε κλείσιμο σχολείων, κατάργηση υπηρεσιών, δημοσίων και ιδιωτικών. Έχουμε κηδείες όχι γάμους και βαπτίσεις. Και στη Βουλή συνεχίζονται οι «κοκοραμαχίες» περί «όνου σκιάς»!
Με την κατάργηση των κοινοτήτων, προκειμένου να εξυπηρετούνται δήθεν καλύτερα οι κάτοικοι της υπαίθρου και να συγκροτηθούν ισχυροί δήμοι, ικανοί να αξιοποιούν κοινοτικά προγράμματα, αυτές αφέθηκαν στην τύχη τους, στον μαρασμό τους δηλαδή. Στο παρελθόν κάποιοι πρόεδροι κοινοτήτων με τη δραστηριότητά τους άφησαν αξιοθαύμαστο έργο, το οποίο παρέμεινε ημιτελές, όταν καταργήθηκαν αυτές. Αναφέρομαι στον οικισμό Ανάβρας Μαγνησίας, στο οποίο ο πρόεδρος Δημήτριος Τσουκαλάς επιτέλεσε θαυμαστό πολυσχιδές έργο, πού όμως, δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε.
Σήμερα δεν υπάρχουν πρόεδροι και κοινοτικά συμβούλια. Οι κάτοικοι που απόμειναν στους απομακρυσμένους από τα αστικά κέντρα οικισμούς είναι λίγοι και ηλικιωμένοι. Κουδούνι σχολείου δεν ακούγεται και σε πολλούς από αυτούς ούτε καμπάνα πλέον. Αφημένοι στη μοίρα τους προσδοκούν τις ημέρες, που κάποιοι συντοπίτες τους, κατά κανόνα συγγενείς τους, θα επανακάμψουν, δραπετεύοντας για λίγο από την φυλακή του αστικού κέντρου.
Ένας από τους πολλούς οικισμούς που έφθινε, αν και υπήρξε κατά το παρελθόν κεφαλοχώρι είναι και η Φουρνά Ευρυτανίας. Στο σχολείο φοιτούσαν μόλις τρεις μαθητές. Ήταν θέμα λίγων ετών η κατάργηση του σχολείου και η μετατροπή του οικήματος σε «πολιτιστικό κέντρο»! Τότε διορίστηκε εκεί μια δασκάλα αξιοθαύμαστη, η Γιώτα Διαμαντή. Δεν καταγόταν από την περιοχή ούτε όμως και ζήτησε να τοποθετηθεί σε κάποιον πεδινό οικισμό, ώστε να είναι εύκολη η μετακίνησή της προς τον τόπο καταγωγής της. Μάλιστα ζήτησε να τοποθετηθεί σε μονοτάξιο σχολείο! Οι κάτοικοι την υποδέχθηκαν με μεγάλη συγκίνηση και την έκαναν να νοιώσει την αξία του λειτουργήματος της. Στα νησιά μας, όπου ανθεί η «βιομηχανία του τουρισμού», εκπαιδευτικοί υποχρεώνονται να παραδώσουν το ενοικιαζόμενο διαμέρισμα με την έναρξη της τουριστικής περιόδου. Κάποιοι επιλέγουν να «στεγαστούν» στο όχημά τους. Και οι τοπικές κοινωνίες αδιαφορούν για το δράμα των νέων εκπαιδευτικών.
Η δασκάλα πήγε στον φθίνοντα οικισμό έχοντας όραμα: Τη διατήρηση του σχολείου. Και αφού δεν υπήρχε πλέον πρόεδρος απευθύνθηκε στον ιερέα, πατέρα μάλιστα μαθητού της. Μαζί κατέστρωσαν σχέδιο σωτηρίας του σχολείου. Όχι με αιτήσεις προς αρμοδίους και παραστάσεις, αλλά με δράση μέσω του διαδικτύου. Εντυπωσιάζει ότι εντός εικοσιτετραώρου έλαβαν απαντήσεις από χίλιους συμπατριώτες μας, οι οποίοι προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Μάλιστα μικρός αριθμός δήλωσε ότι προτίθεται να μετακομίσει εκεί. Αυτό αύξησε τις υποχρεώσεις των πρωταγωνιστών. Έπρεπε να εξασφαλιστεί για τους νέους κατοίκους στέγη, οικονομική βοήθεια για την κάλυψη των πρώτων αναγκών τους, εργασία στη συνέχεια. Όλα τακτοποιήθηκαν σύντομα. Εντός έτους προσήλθαν πολύτεκνες οικογένειες και ο αριθμός των μαθητών ανήλθε σε είκοσι! Δασκάλα και ιερέας συνεχίζουν το αξιοθαύμαστο έργο τους.
Το εγχείρημα μιμήθηκαν και άλλοι οικισμοί. Έλαβα πρόσφατα γνώση ότι ο οικισμός της Κατάκαλης Γρεβενών απευθύνθηκε στη συνομοσπονδία πολυτέκνων της χώρας μας ζητώντας να γνωστοποιήσει αυτή την έκκληση για εγκατάσταση εκεί πολυτέκνων οικογενειών. Να ευχηθούμε να εγκατασταθούν και εκεί οικογένειες και να ζωογονήσουν τον ιστορικό οικισμό της βυζαντινής περιόδου. Όμως δεν αποτελεί λύση η μετακίνηση ακόμη και του συνόλου των πολυτεκνικών οικογενειών στην ύπαιθρο. Απαιτούνται πολύ πιο δραστικά μέτρα.
Πρόσφατα η Μαρία Καρυστιανού, που έγινε γνωστή από τη θαυμαστή πρωτοβουλία της ως μητέρα θύματος του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών, ανακοίνωσε ότι προτίθεται να ασχοληθεί με την πολιτική. Σε συνέντευξή της δέχθηκε ερώτηση από τον δημοσιογράφο για την θέση της επί των εκτρώσεων. Απάντησε ότι είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Συμπλήρωσε εξηγώντας: «Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα σε αυτό το θέμα. Γιατί αφορά στα δικαιώματα της γυναίκας. Δικό της είναι το θέμα, είναι η αλήθεια. Αλλά αφορά και στα δικαιώματα του εμβρύου, κι εγώ ως παιδίατρος διχάζομαι ως προς αυτό το θέμα». Δέχθηκε λυσσαλέα επίθεση από υπέρμαχους των εκτρώσεων, αν και δεν έλαβε σαφή θέση. Μάλιστα η δημόσια διαβούλευση επί του θέματος δεν έχει νόημα, αφού οι νόμοι ψηφίζονται στη Βουλή. Και η Βουλή απεφάνθη. Μεταξύ των κατηγόρων κάποιοι επισήμαναν ότι απηχεί η δήλωση της πονεμένης μάνας, την οποία ίσως είχαν μέχρι χθες ίνδαλμα, θέση της Ακροδεξιάς και συνιστά η άποψή της «επάνοδο στον σκοταδισμό»! Πρόσωπα κινούμενα στο σκότος των παθών, υποχείρια άκρατου αισθησιασμού και εκδηλώνοντα αδυναμία να υποστούν θυσίες εκτρέφοντας τέκνο ή περισσότερα τέκνα, καταγγέλλουν εμμέσως πλην σαφώς ως σκότος ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Η Εκκλησία θεωρεί την έκτρωση φόνο, καθώς το έμβρυο εμψυχώνεται από τη στιγμή της συλλήψεως. Και η Ιεραρχία της Εκκλησίας σιωπά.
Ναι απαιτείται διαβούλευση όχι όμως με το ερώτημα αν πρέπει να είναι η έκτρωση νόμιμη ή όχι. Υποχείρια σκοτεινών κύκλων και των παθών τους οι αρμόδιοι παρέλειψαν να λάβει στοιχειώδη μέτρα, ώστε να περιορίζεται ό αριθμός των εκτρώσεων, όπως: Προσέλευση της εγκύου σε συμβουλευτική επιτροπή αποτελούμενη από ψυχολόγο, μαιευτήρα και κοινωνικό λειτουργό πριν αυτή αποφασίσει. Απαγόρευση άμβλωσης ερήμην των γονέων σε περίπτωση ανήλικης. Γνωστοποίηση στις αρχές του συντρόφου της, που την κατέστησε έγκυο και την πιέζει άνανδρα να προβεί σε έκτρωση, και κλήση αυτού σε συμβουλευτική επιτροπή προς υπόμνηση της ευθύνης του. Σύσταση κέντρων για ανεπιθύμητα εγκυμονούσες, έγγαμες και άγαμες, κυρίως άπορες, σε κάθε περιφέρεια με κάλυψη όλων των αναγκών φιλοξενίας τους. Καταβολή της δαπάνης της πράξεως από πρόσωπα εμμένοντα στην έκτρωση (συνήθως ο άνανδρος άνδρας δραπετεύει). Μη χορήγηση δωρεάν εμβολίου τραχήλου της μήτρας σε άγαμες. Μη υποχρέωση των μαιευτήρων του ΕΣΥ να τελούν αμβλώσεις (επιτεύχθηκε μετά από αγώνα). Κατάργηση της γραφειοκρατίας για την υιοθεσία τέκνου. Αυτά δεν είναι σκοταδισμός είναι μέτρα για τη μερική επίλυση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας. Ενισχυτικός είναι ο συνδυασμός αυτών με την παροχή προσθέτων κινήτρων για την τεκνοποιία, που δεν είναι του παρόντος άρθρου.
Το θέμα πλέον δεν είναι αν η έκτρωση συνιστά ή όχι ποινικό αδίκημα. Η Πολιτεία έχει αποφανθεί αποδεχόμενη την έκτρωση ως δικαίωμα της γυναίκας και εναντιούμενη στη διδασκαλία της Εκκλησίας του Χριστού. Είναι αναπόφευκτο η χώρα μας να διατρέχει άμεσο τον κίνδυνο δημογραφικής κατάρρευσης. Η Εκκλησία δεν ποινικοποιεί κατά τον τρόπο της Πολιτείας, αλλά αναμένει τη μετάνοιά μας έχοντας ως θεμέλιο τη ρήση του Χριστού: «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Το πρωτίστως θλιβερό είναι ότι πληθαίνουν οι γυναίκες, οι οποίες αρνούνται να γίνου συνδημιουργοί του Θεού. Έπεται ο κίνδυνος αφανισμού του έθνους μας.
