Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Η λεγόμενη «υπόθεση Έπσταϊν» δεν είναι απλώς ένα σωρός κοπριάς, ένας σύγχρονος κόπρος του Αυγεία. Ούτε μια νέος υπόνομος, μια Ρωμαϊκή Cloaca Magna (Μεγάλη Αποχέτευση της Ρώμης).
Είναι κάτι πολύ περισσότερο.
Είναι ένας τεράστιος, απέραντος, βρωμερός βάλτος, ικανός να καταπιεί τα πάντα. Ικανός να ακυρώσει κάθε ουτοπική αφήγηση που παρουσιάζεται ως βιτρίνα. Να εξαφανίσει έναν ολόκληρο κόσμο. Και, πάνω απ’ όλα, την υποτιθέμενη άρχουσα τάξη του, την ελίτ των παγκοσμιοποιητών.
Ακόμα κι αν προσποιούμαστε ότι τους αγνοούμε, και σε αυτό ο Τύπος και τα συστημικά ΜΜ ενημέρωσης μας είναι πολύ καλά σε αυτή την δεξιότητα, η «υπόθεση Έπσταϊν» είναι το τέλος της Δύσης.
Ή, τουλάχιστον, αυτού του άθλιου Δυτικού κόσμου, στον οποίο είμαστε τόσο συνηθισμένοι που δεν συνειδητοποιούμε καν το μέγεθος των όσων συμβαίνουν.
Παιδεραστία. Όργια. Σεξουαλικά πάρτι στα οποία πρωταγωνιστούν, μεταξύ πολλών άλλων, οι κορυφαίοι πολιτικοί του λεγόμενου «υψηλού επιπέδου», πρίγκιπες γαλαζοαίματοι, επίσημοι ηθικολόγοι και ανώτατοι δημόσιοι λειτουργοί…
Αν αυτό ήταν το μόνο που ίσχυε, θα ήταν σοβαρό, εξαιρετικά σοβαρό και ασυγχώρητο.
Φαίνεται, όμως, ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Ακραία χειρότερα. Ο πάτος του βαρελιού.
Σατανολατρείες. Ένας Θεός Μπαάλ που, ίσως, μοιάζει με την Φοινικική θεότητα Μπαάλ Ζεβού. Ο “Άρχοντας των Μυγών”, ο θεός των Φιλισταίων, στον οποίο οι Καρχηδόνιοι & οι Φοίνικες θυσίαζαν τα ίδια τα παιδιά τους. [Αυτόν το “θεό”, που στην χριστιανική παράδοση, το όνομα αυτό παραφθάρηκε και ταυτίστηκε με μια δαιμονική οντότητα, συχνά αναφερόμενη ως Βελζεβούλ (Beelzebul) η οποία θεωρείται “Άρχοντας των Δαιμονίων” ή ταυτίζεται με τον Σατανά.]
Και o οποίος επανεμφανίζεται, ανησυχητικά, σε ένα σπουδαίο μυθιστόρημα από το, μακρινό, 1954, το οποίο και χάρισε στον Βρετανό μυθιστοριογράφο Γουίλιαμ Γκόλντινγκ το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1983).
Μια φρικτή ιστορία, που όμως φαίνεται να διαισθάνεται και να προβλέπει τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην μοντέρνα τεχνοκρατούμενη εποχής μας.
Προσέξτε, δεν είναι, βέβαια, θέμα το αν πιστεύετε ή όχι εσείς στα φαντάσματα του σατανισμού. Ωστόσο, πρέπει, να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν και άλλοι που πιστεύουν σε αυτά. Και μάλιστα άνθρωποι που κατέχουν σημαντικές, κορυφαίες θέσεις εξουσίας, συχνά στις κυβερνήσεις. Και συμπεριφέρονται ανάλογα.
Οι σατανικές μαύρες ψευδοτελετουργίες κάποιων τρισάθλιων κλειστών κύκλων μπορεί να προκαλέσουν σαρκασμό. Ή, το πολύ, να πυροδοτήσουν το ενδιαφέρον των αστυνομικών αρχών.
Αυτό θα έπρεπε να μας ανησυχεί, και μάλιστα πολύ. Επειδή αγγίζει τις κορυφές του Δυτικού κόσμου, τις τοποίες και τυλίγει. Βυθίζοντάς τους σε κινούμενη άμμο.
Και μετά αρχίζουμε να βλέπουμε με άλλο μάτι τις καρφίτσες και τα κοσμήματα που φορούν κορυφαίες προσωπικότητες με σαφείς αναφορές στον Μπαφομέτ. Που όμως φοριούνται φανερά και με εμφανή υπερηφάνεια από την κυρία Λαγκάρντ (Κεντρικη Τράπεζα της Ευρώπης) και από την κυρία Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν (πρόεδρος της Κομισιόν των Βρυξελλών). [https://x.com/ignaziololo1/status/1702462250760417373?lang=ar]
Οι οποίες, αν μου επιτρέπετε, δεν είναι απλώς δύο νοικοκυρές που ψάχνονται.
Ο Επστάιν, όμως, είναι νεκρός. Αυτοκτόνησε… λένε.
Οι σύζυγοι Κλίντον, οι ίδιοι, που εμπλέκονται σε διάφορα επίπεδα σε αυτήν την σκοτεινή υπόθεση, απαιτούν να κλείσει άρον-άρον. Γρήγορα και χωρίς συνέπειες. Να κουκουλωθεί …
Και, πιθανότατα, αυτό θα συμβεί. Διότι ζεματάει πάρα πολλές εξέχουσες προσωπικότητες που εμπλέκονται σε αυτή την ερεβώδη υπόθεση. Σε όλα τα επίπεδα. Πάρα πολλοί ισχυροί παράγοντες έχουν συμφέρον να αποσιωπήσουν το θέμα.
Πάρα πολλοί που, επιπλέον, θα συνεχίσουν να ενεργούν και στο μέλλον όπως πάντα. Υποταγμένοι στον Βάαλ στον οποίο και πιστεύουν.
Δεν υπάρχει ελπίδα για να λυτρωθούν και να αποκατασταθούν… ή να μετανοήσουν. Η σιωπή των συστημικών ΜΜ ενημέρωσης, που είναι συνένοχα, είναι αρκετά εύγλωττη και λέει πολλά.
Και, ύστερα, τέλος, υπάρχει ακόμα κάποιος που να εκπλήσσεται όταν εύχομαι στους Κοζάκους να φτάσουν στον Τίβερη, τους Γιακούτους και τους Μογγόλους να μπουν στο Βερολίνο και το Παρίσι;
Στο κάτω-κάτω, άλλωστε, θα αποτελούσαν μια κάποια λύση… στο αδιέξοδο
Αποκρουστική & βίαιη, βέβαια, αλλά κάτι το υγιές.
Ένα λουτρό που αυτή η λάσπη έχει απελπιστικά ανάγκη.
Μια κάθαρση που έχει απεγνωσμένα ανάγκη αυτός ο βόθρος, ο Κόπρος του Αυγεία.
