Σε μια κίνηση που αποτελεί την ύψιστη παραδοχή ήττας και ταπείνωσης για τις Βρυξέλλες, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Emmanuel Macron άνοιξε επίσημα την πόρτα για διάλογο με τη Ρωσία, επικαλούμενος την ανάγκη δημιουργίας μιας «πανευρωπαϊκής αγοράς ασφάλειας». Η δήλωση αυτή, που έρχεται μετά από χρόνια ρητορικής περί «στρατηγικής ήττας της Ρωσίας», επιβεβαιώθηκε και από τη Μόσχα, αποκαλύπτοντας ένα σκοτεινό σχέδιο επαναπροσδιορισμού της Ευρώπης — πιθανώς εις βάρος της Ουκρανίας και της σχέσης με τις ΗΠΑ.
Η μεγάλη στροφή: Από τον «Πόλεμο» στο «Πεζοδρόμιο»
Πριν από λίγους μήνες, ο Macron μιλούσε για αποστολή γαλλικών στρατευμάτων στην Ουκρανία και για «ανανεωμένη Ευρώπη» που θα νικούσε τον Πούτιν. Σήμερα, η ρητορική έχει αλλάξει άρδην.
«Πρέπει να υπάρξει συνεννόηση με τη Μόσχα διότι διαφορετικά είναι αδύνατη μια πανευρωπαϊκή αγορά ασφάλειας», δήλωσε ο Γάλλος Πρόεδρος.
Αυτή η φράση δεν είναι απλώς μια διπλωματική πρόταση. Είναι η παραδοχή ότι:
- Η Ρωσία δεν ηττήθηκε και δεν πρόκειται να ηττηθεί.
- Η ασφάλεια της Ευρώπης αποδεδειγμένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη Ρωσία.
- Το σχέδιο της πλήρους απομόνωσης της Μόσχας απέτυχε οικτρά.
Τι είναι η «Πανευρωπαϊκή Αγορά Ασφάλειας»;
Ο όρος που χρησιμοποίησε ο Macron μπορεί να ακούγεται τεχνικός, αλλά κρύβει μια βόμβα πολιτικής και στρατηγικής:
Η περιφρούρηση της επιρροής
Μια «αγορά ασφάλειας» που περιλαμβάνει τη Ρωσία σημαίνει ότι η Ευρώπη θέλει να επαναφέρει τη Μόσχα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εταίρο, όχι ως εχθρό. Αυτό σημαίνει:
- Αναγνώριση των συμφερόντων της Ρωσίας στην Ανατολική Ευρώπη.
- Πιθανή διαίρεση σφαιρών επιρροής.
- Δημιουργία ενός μηχανισμού ασφάλειας που θα αντικαθιστά ή θα συμπληρώνει το NATO, αλλά με ευρωπαϊκό έλεγχο.
Το «Σκοτεινό Σχέδιο»
Πίσω από την επιθυμία για διάλογο κρύβεται το σχέδιο του Macron για «Στρατηγική Αυτονομία της Ευρώπης». Μια Ευρώπη που διαπραγματεύεται με τη Ρωσία:
- Μπορεί να αποστασιοποιηθεί από τις ΗΠΑ (και τον Trump).
- Μπορεί να παγώσει την ένταξη της Ουκρανίας στο NATO για να κατευνάσει τη Μόσχα.
- Μπορεί να διασφαλίσει τις ενεργειακές ροές (αέριο, πετρέλαιο) απαραίτητες για την ευρωπαϊκή βιομηχανία.
Ουσιαστικά, ο Macron προτείνει μια νέα «Γιάλτα» — ένα σύμφωνο μη επίθεσης ή συνεργασίας που θα θυσιάζει τα συμφέροντα των μικρότερων χωρών (όπως η Ουκρανία και ίσως τα Βαλκάνια) για να σώσει τον «πυρήνα» της Ευρώπης.
Η επιβεβαίωση της Μόσχας
Η Ρωσία δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αν και τηρεί σκληρή στάση δημόσια, επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν μυστικές επαφές.
- Αυτό δείχνει ότι η Μόσχα ελέγχει τον ρυθμό: γνωρίζει ότι η Ευρώπη πλήττεται οικονομικά και ότι ο χειμώνας πλησιάζει.
- Η Ρωσία χαίρεται να δει το σχίσμα μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ να διευρύνεται.
- Ο Πούτιν βλέπει την «ταπείνωση» του Macron ως νίκη της υπομονής του.
Γιατί τώρα; Ο φόβος του Trump και η οικονομική καταστροφή
Η ξαφνική επιθυμία για διάλογο δεν πηγάζει από αγάπη για την ειρήνη, αλλά από φόβο και ανάγκη:
Ο εφιάλτης Trump
Με τον Donald Trump να επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο και να απειλεί να κόψει τη χρηματοδότηση στην Ουκρανία, η Ευρώπη πανικοβάλλεται. Χωρίς τις ΗΠΑ, η Ευρώπη δεν μπορεί να συντηρήσει τον πόλεμο ούτε να προστατεύσει τον εαυτό της. Ο Macron τρέχει να βρει λύση πριν ο Trump αναγκάσει την Ευρώπη να πληρώσει το πλήρες τίμημα της ήττας της.
Η θυσία της Ουκρανίας;
Το πιο πιθανό σενάριο αυτού του «σκοτεινού σχεδίου» είναι μια λύση τύπου «Δεκαετία του ’90»:
- Η Ουκρανία θα πιεστεί να παραδώσει εδάφη (ντε φάκτο ή ντε γιούρε) για να τελειώσει ο πόλεμος.
- Η Ευρώπη θα υποσχεθεί να μην επεκτείνει το NATO περαιτέρω.
- Οι κυρώσεις θα αρθούν σταδιακά για να ρεύσει πάλι το ρωσικό αέριο.
Για τον Zelensky, αυτό είναι ένα μαύρο σενάριο: οι σύμμαχοί του σήμερα διαπραγματεύονται πώς να τον εκθέσουν αύριο.
Η Ευρώπη γονάτισε. Ο Macron, που κάποτε ονειρευόταν μια Ευρώπη-αυτοκρατορία, τώρα ζητά μεσίτη από τον «εχθρό» για να σώσει τα προσχήματα. Η ταπείνωση είναι ολοφάνερη: μετά από τρία χρόνια πολέμου, κυρώσεων και ρητορικής μίσους, η Ευρώπη επιστρέφει στη Ρωσία για να της πει: «Δεν μπορούμε χωρίς εσένα». Και η Ρωσία, με το περίσσευμα της δύναμης που της δίνει η νίκη στο πεδίο της μάχης, παρακολουθεί την πρώην υπερδύναμη να έρχεται σιωπηλά στο τραπέζι, κουβαλώντας το σχέδιο της δικής της διάσπασης από την Αμερική. Αυτό δεν είναι ειρήνη — είναι προδοσία και ρεαλισμός, σε ένα κοκτέιλ που οι μικρές χώρες θα πληρώσουν ακριβά.
