Η δημοσιοποίηση των αρχείων Έπσταϊν δεν είναι τυχαία ως προς τον χρονισμό της. Συμβαίνει σε μια στιγμή που εξυπηρετεί δύο σκοπούς: αφενός να καταφέρει το τελειωτικό πλήγμα στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, και αφετέρου να κλονίσει ολοκληρωτικά την πίστη των πολιτών στους θεσμούς εξουσίας. Το κενό εξουσίας που θα δημιουργηθεί, σύμφωνα με τον Patrick Wood, θα αναλάβει να το γεμίσει μια τεχνοκρατική δομή. Γράφει ο Patrick Wood.
Θα υπάρξουν ποινικές διώξεις; Μάλλον όχι. Θα λησμονηθούν αυτά τα σκάνδαλα κάποια στιγμή; Αναπόφευκτα ναι — αλλά όχι πριν η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, βαθιά εξοργισμένη, στρέψει οριστικά τα νώτα της στο πολιτικό σύστημα. Πιο απλά: η παλιά «Νέα Παγκόσμια Τάξη» ανήκει πλέον στο παρελθόν και τη θέση της παίρνει μια ανανεωμένη μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης — η τεχνοκρατία.
Δεν απαιτείται εμβάθυνση στο περιεχόμενο των αρχείων Έπσταϊν για να γίνει αντιληπτό το ευρύτερο τοπίο.
Όταν ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι συνέγραψε το έργο του «Ανάμεσα σε δύο εποχές: Ο ρόλος της Αμερικής στην τεχνοτρονική εποχή», περιέγραψε τρεις ξεχωριστές ιστορικές περιόδους. Η πρώτη, κατά την άποψή του, ήταν μια εποχή κυριαρχούμενη από θρησκευτικές αφηγήσεις και είχε ήδη παρέλθει. Ο ίδιος βίωσε τη δεύτερη εποχή, η οποία διήρκεσε ως τις μέρες μας. Η τρίτη — η λεγόμενη «τεχνοτρονική εποχή» — βρίσκεται ήδη στο ξεκίνημά της.
Το τεχνοκρατικό κίνημα είχε εξαρχής ως στόχο την πλήρη εξάλειψη των πολιτικών προσώπων και των πολιτικών δομών. Αυτό αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στον ίδιο τον ορισμό της τεχνοκρατίας ήδη από τη δεκαετία του 1930:
«Η τεχνοκρατία αποτελεί την επιστήμη της κοινωνικής μηχανικής — τη συστηματική, επιστημονική διαχείριση ολόκληρου του κοινωνικού μηχανισμού με σκοπό την παραγωγή και κατανομή αγαθών και υπηρεσιών στο σύνολο του πληθυσμού. Για πρώτη φορά στην ιστορία, αυτό θα αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως επιστημονικό και τεχνικό ζήτημα. Δεν θα υπάρχει πλέον θέση για πολιτικούς, τραπεζίτες, χρηματοδότες ή κάθε είδους απατεώνες. Η κατανομή θα γίνεται μέσω ενός πιστοποιητικού διανομής, το οποίο θα συνοδεύει κάθε πολίτη από τη στιγμή της γέννησής του ως τον θάνατό του.» — The Technocrat, 1937
Τα Ηνωμένα Έθνη, από την πλευρά τους, είχαν εκφράσει ανοικτά την πρόθεσή τους να ανατρέψουν το υφιστάμενο οικονομικό μοντέλο:
«Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που αναλαμβάνουμε συνειδητά να αλλάξουμε, μέσα σε ορισμένο χρονικό πλαίσιο, το οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης που κυριαρχεί εδώ και τουλάχιστον 150 χρόνια, από τη Βιομηχανική Επανάσταση. Πρόκειται ίσως για την πιο απαιτητική αποστολή που είχαμε ποτέ: τον συνειδητό μετασχηματισμό του αναπτυξιακού μοντέλου.» — Christiana Figueres, Φεβρουάριος 2015
Η σκοπιμότητα, ο χρονισμός, η μεθοδικότητα και η εφαρμογή αυτών των ενεργειών παραπέμπουν σαφώς σε μια οργανωμένη σχεδίαση.
Τρία χρόνια πριν, ένα μέλος της Τριμερούς Επιτροπής ανέφερε πως το 2023 αποτελούσε το «έτος αφετηρίας» ενός νέου διεθνούς οικονομικού πλαισίου που σχεδιάζει η Επιτροπή. Λίγο αργότερα, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ δήλωσε ξεκάθαρα ότι «η εποχή της παγκοσμιοποίησης τελείωσε και βρισκόμαστε πια σε μια καινούρια περίοδο».
Όποιος αρνείται ή αδυνατεί να λάβει υπόψη αυτές τις ενδείξεις από πολλαπλές και διαφορετικές πηγές, θα αδυνατεί να συλλάβει τη γενικότερη εικόνα.
Εδώ και σχεδόν εκατό χρόνια, οι αρχιτέκτονες του σημερινού τεχνοκρατικού οράματος χτίζουν σταδιακά μια εναλλακτική δομή στη θέση της συμβατικής πολιτικής, και αυτή η αλλαγή βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη μπροστά στα μάτια μας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα αρχεία Έπσταϊν δεν αποτελούν τον πυρήνα αυτής της αλλαγής — λειτουργούν περισσότερο ως καταλύτης που επιταχύνει μια ήδη δρομολογημένη πορεία. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο ίδιος ο Τζέφρι Έπσταϊν υπήρξε μέλος της Τριμερούς Επιτροπής.
