Όλοι θα τη θυμόμαστε από εκείνη την παλιά ομιλία στον Κάρολο Παπούλια.
Την ομιλία που εκφώνησε, ενώπιον του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας.
Μια ομιλία που έμελλε να αποκτήσει, χρόνια αργότερα, σχεδόν μεταφυσικές διαστάσεις, δίχως όμως να δίνει λύσεις παρηγοριάς.
Σήμερα, με τον θάνατό της, το ερώτημα επιστρέφει πιο επίμονο από ποτέ άλλοτε.
Απεβίωσε η πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, σε ηλικία 92 ετών. Μια προσωπικότητα που ταυτίστηκε όσο λίγες με τη θεσμική γλώσσα της Μεταπολίτευσης και, ταυτόχρονα, με μία από τις πιο διαδεδομένες ιστορίες πολιτικολογίας, των χρόνων των μνημονίων.
Ακόμη και σήμερα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η τότε Πρόεδρος της Βουλής γνώριζε ήδη από το 2005 πως η χώρα μας θα οδηγούνταν σε δημοσιονομική κατάρρευση και ότι, μέσω της ομιλίας της, επιχείρησε να προετοιμάσει νομικά ψυχικά εμμέσως πλην σαφώς τον ελληνικό λαό.
Ότι ήξερε πως θα περιοριστεί η εθνική κυριαρχία, ότι θα συμπιεστούν νομικά θεμελιώδη δικαιώματα, ότι θα εμφανιστούν εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων, ικανές να δοκιμάσουν τις αντοχές της Δημοκρατίας και το Σύνταγμα.
Ήταν, άραγε, μία Πυθία ή απλώς μια πολιτικός που περιέγραψε, με ψυχρό νομικό λόγο, τις αναπόφευκτες συνέπειες της ευρωπαϊκής ενοποίησης, δίχως να μπορεί να σώσει τη χώρα μας;
Στις 8 Φεβρουαρίου 2005, η Ολομέλεια της Βουλής εκλέγει τον 76χρονο τότε Κάρολο Παπούλια (έχοντας σύζυγο ξένη και δύο κόρες στο εξωτερικό), στο ανώτατο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας με 279 ψήφους. Κυβέρνηση ήταν η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, αξιωματική αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου.
Λίγη ώρα αργότερα, η Πρόεδρος της Βουλής, τηρώντας το συνταγματικό τυπικό, εκφωνεί την ομιλία της για το ζοφερό μέλλον.
Εκεί ακούγονται οι φράσεις που θα μείνουν χαραγμένες στην ελληνική συλλογική μνήμη: περί περιορισμού συνόρων και κυριαρχίας, περί μεταβολών στα συντάγματα δικαιώματα, περί νέων πολιτειακής μορφών διακυβέρνησης.
Η δήλωση αυτή ειπώθηκε τυχαία ή όπως, ερμηνεύθηκε μαζικά ως μία ψυχρή προαναγγελία καταστροφής μας. Όταν τελικά η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια, η ομιλία ανασύρθηκε ως απόδειξη ότι «όλοι γνώριζαν» και το αποδέχονταν, σαν ένας λαός εγκαταλειμμένος στην μοίρα του.
Πέντε ημέρες μετά, η ίδια απέστειλε επιστολή στην εφημερίδα Καθημερινή, διευκρινίζοντας ότι δεν προφήτευε, αλλά διαπίστωνε. Δεν μας είπε από πού προέρχονταν οι πληροφορίες για μια τέτοια διαπίστωση, ούτε το τι η ίδια πρότεινε ως άμυνα. Ενώ ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήταν ξεκάθαρος για τις Ελίτ και τους σκοπούς τους εις βάρος του Έθνους μας.
Το ότι μιλούσε για το περιεχόμενο των συνόρων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για τους εκούσιους περιορισμούς κυριαρχίας που προβλέπει το ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 28), για τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Η διευκρίνιση της δεν προβλήθηκε επαρκώς.
Ίσως διότι ήταν πιο βολικό να πιστέψουν οι Έλληνες στην δήθεν προφητεία, παρά να αντιμετωπίσουν την αλήθεια και να οργανωθούν σε πνευματική άμυνα.
Μάλλον δεν επρόκειτο για μία μυστική γνώση, αλλά για μυστικό σχέδιο των μυστικών Εταιρειών που απαγόρευσε ο Καποδίστριας με διάταγμα 36 ημέρας πριν την δολοφονία του και για κοινή γνώση των Ελίτ. Η πραγματική ευθύνη οδηγεί στην ουσία. Αφού το πρόβλημα δεν ήταν ότι κάποιοι «ήξεραν»,
το πρόβλημα ήταν ότι ήξεραν και δεν έπραξαν!!
Η ελληνική πολιτική ζωή έχει διαχρονικά απενοχοποιήσει το αλλησβερίσι, ήδη από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους – από την εποχή του Ιωάννη Κωλέττη κτλ. Το δούνε και λαβείν λειτούργησε διαχρονικά από τη δολοφονία του Άμισθου κυβερνήτη Ιώ Καποδίστρια ως υποκατάστατο πολιτικής, ως προσωπική χάρη αντί εθνικού συλλογικού σχεδίου. Ως επίδειξη ισχύος του «ισχυρού» και ως καύχημα «εξυπνάδας» του αδύναμου.
Σε ένα τέτοιο σύστημα αδιαφάνειας, η γνώση δεν μετατρέπεται ποτέ σε εθνική στρατηγική. Μετατρέπεται σε προσωπικό πλεονέκτημα μίας ομάδας της Ελίτ. Κι όλοι οι πολιτικοί λίγο πολύ γνώριζαν το τι ερχόταν: μνημόνια, φτωχοποίηση, συρρίκνωση του κράτους, κοινωνική αποδόμηση. Κανείς όμως από την Ελίτ δεν πάλεψε. Κανείς δεν συγκρούστηκε. Κανείς δεν ενημέρωσε αληθινά τον λαό. Κάποιοι ψήφισαν μόνο το πρώτο άρθρο του Μνημονίου, δήθεν. Κάποιοι δεν είχαν χρόνο να το διαβάσουν. Άλλοι χάρη της προσωπικής ευημερίας, θύμισαν ημέρες εφιαλτών, δοσιλόγων, νενέκων. Κατάντια για το Γένος.
Με θεσμική ψυχρότητα και ιστορική σιωπή η κα Μπενάκη μίλησε τότε με ύφος νομικό, ψυχρό, σχεδόν σαν διαπιστωτικό ή λίγο ειρωνικό, σχεδόν σοβαρό ή της άχρωμης σοβαροφάνειας. Όχι με τη γλώσσα της ιεράς αφύπνισης, όχι της γενναιότητας της Μπουμπουλίνας, ούτε και της αντίστασης της Μαντώ Μαυρογένους, αλλά με τη γλώσσα της ήπιας αποδοχής.
Μίλησε σαν νομικό οικονομική διαχειρίστρια μιας πορείας που είχε ήδη αποφασιστεί για ένα ιστορικό Έθνος που ήταν περήφανο, ένδοξο, γενναιο. Χωρίς αναφορά στο γένος, στην πατρίδα, στην ορθόδοξη πίστη, στην οικογένεια. Χωρίς ηρωική κραυγή σθένους. Χωρίς ρήξη με την Ελίτ.
Και τότε αναπόφευκτα γεννιέται το ερώτημα,
πού ήταν οι Μπουμπουλίνες και οι Μαντώ Μαυρογένους;
Πού ήταν οι γυναίκες του Σουλίου, του Μεσολογγίου, του Ζαλόγγου;
Πού ήταν το ήθος της θυσίας, όταν εμφανίστηκε, σαν να αντικαταστάθηκε, από τη θεσμική ουδετερότητα της καρέκλας ή στασιδίου.
Η Μπενάκη έφυγε από αυτή τη ζωή, το εάν θα φανεί αξία για την άνω Ιερουσαλήμ άλλος θα το κρίνει εκεί στους Ουρανούς. Ανθρώπινα, μπορεί κανείς να της ευχηθεί Καλή Ανάσταση και στην ψυχή της, όπως και για τον κάθε άλλο συνάνθρωπο.
Ιστορικά, όμως, η γενιά των πολιτικών που γνώριζε και δεν αντέδρασε, αφήνει πίσω της ένα βαρύ πολιτικό φορτίο. Όχι επειδή δήθεν προφήτευσε. Αλλά επειδή αρκέστηκε στην νομική διαπίστωση και δεν διοργάνωσε τον λαό μας με προτάσεις, με μέσα, με φροντίδα, με σθένος για την άμυνα αντίστασης στη Νέα τάξη πραγμάτων της Νέας δουλειάς Ωκεανίας Όργουελ.
Ο Άμισθος Κυβερνήτης Καποδίστριας εάν θα ζούσε και σήμερα δεν θα είχε αρκεστεί μόνο σε διαπιστώσεις και σε δήθεν προφητεύσεις, αλλά θα είχε προσπαθήσει να διοργανώσει την ψυχική άμυνα του λαού του και θα έδινε τα τελευταία του χρήματα για τον λαό του, ώστε την ώρα της ταφής του να μην έχει δεύτερα ρούχα και θα έλεγε εφόσον η πατρίδα μου πεινά, δεν δέχομαι μισθό, μου αρκούν αυτά που έχω για να ζήσω!! Αυτοί οι πολιτικοί και διπλωμάτες μας λείπουν σήμερα!!
Academician Professor ALEXIOS P.PANAGOPOULOS (DDDr. Dr.Habil.)
Academician EASA – European Academy of Sciences & Arts (Salzburg – Austria, from 5.6.2024).
Academician MCA – International Slavic Academy oF Sciences, Culture, Education & Arts (Moscow – 7 Slavic Countries, from 26.12.2018).
Academician IEAI – International Ethical Academy of India, from 6/2024.
Professor of Political Sciences & Law, Fpsp Department
Phd Political Sciences.
Phd Bioethics Biopsychology Medical Anthropology.
Phd Theology Religion.
Diploma Dr. Habilitation of Law.
Post-Doc’s in Law University of Belgrade, in Theology Religion University of Munchen, in Bioethics University of Patras.
Degree of Law/Lawyer, Degree of Theology, Degree of History/Philology, Degree of Music. Scholar DAAD, ΙΚΥ, etc.
Director EPLO for BiH, MNE. Author, Poet.
Candidate for Nobel Peace Prize 2025.
Member Ciesart, Camara Internacional de Escritores y Artistas – Spain
Member World Association of Jurists (WJA), Washington, USA
https://orcid.org/0009-0008-9304-4040
https://www.huffingtonpost.gr/signature/dr-alexios-panagopoulos/
https://www.pemptousia.gr/author/alexios-panagopoulos-academician-prof-dddr-pdoc-dr-habil-alexios-panagopoulos/
https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos/Papers
https://www.biblionet.gr/ Παναγόπουλος, Αλέξιος Π.
