Το βράδυ του Σαββάτου 21 Μαρτίου 2026 ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε στο Ιράν προθεσμία 48 ωρών να ανοίξει «πλήρως και χωρίς απειλές» τα Στενά του Ορμούζ, προειδοποιώντας ότι διαφορετικά οι ΗΠΑ θα πλήξουν ιρανικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής. Το σχετικό τελεσίγραφο καταγράφηκε από το AP ως νέα, ανοιχτή κλιμάκωση της κρίσης.
Η απειλή αυτή δεν ήρθε σε κενό αέρος. Σύμφωνα με το AP, η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι το κλείσιμο ή η παρατεταμένη παράλυση του Ορμούζ έχει μετατρέψει τη ναυτική οδό σε κομβικό μέτωπο του πολέμου, καθώς από εκεί περνά περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου. Οι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία και ο φόβος νέων χτυπημάτων έχουν ήδη σχεδόν παγώσει τη διέλευση δεξαμενόπλοιων, με αποτέλεσμα πιέσεις στην παραγωγή και νέα άνοδο στις τιμές της ενέργειας.
Η Τεχεράνη απάντησε επίσης σε υψηλούς τόνους. Το AP μετέδωσε ότι ιρανική στρατιωτική δήλωση προειδοποίησε πως οποιοδήποτε αμερικανικό πλήγμα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις του Ιράν θα προκαλέσει αντίποινα εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών ενεργειακών και υποδομιακών στόχων στην περιοχή. Αυτό σημαίνει ότι το τελεσίγραφο δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως επικοινωνιακή πίεση, αλλά ως βήμα που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για νέα αλυσίδα χτυπημάτων σε ολόκληρο τον Κόλπο.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι πίσω από τη ρητορική φαίνεται να υπάρχει και πραγματικός στρατιωτικός σχεδιασμός. Το AP ανέφερε ότι οι ΗΠΑ στέλνουν τρία ακόμη πολεμικά πλοία και περίπου 2.500 πεζοναύτες στη Μέση Ανατολή, ενώ το Axios αποκάλυψε ότι στην αμερικανική διοίκηση συζητούνται ακόμη και σενάρια αποκλεισμού ή κατάληψης της Kharg Island, του βασικού ιρανικού κόμβου εξαγωγών πετρελαίου, ως μέσου πίεσης για να ανοίξει ξανά το Ορμούζ.
Με απλά λόγια, η κρίση έχει περάσει σε νέα φάση. Δεν μιλάμε πια μόνο για ανταλλαγή πυραυλικών πληγμάτων ή για επιμέρους στρατιωτικούς στόχους, αλλά για ευθεία αναμέτρηση γύρω από την πιο κρίσιμη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη. Αν μέσα στις επόμενες ώρες δεν υπάρξει αποκλιμάκωση, το τελεσίγραφο Τραμπ μπορεί να εξελιχθεί σε σημείο καμπής — όχι μόνο για τον πόλεμο με το Ιράν, αλλά και για τις αγορές, τη ναυσιπλοΐα και τη συνολική σταθερότητα της Μέσης Ανατολής.
