Οι ΗΠΑ (Τραμπ) αποχωρούν σταδιακά από την Ευρώπη, αφήνοντάς την εκτεθειμένη, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζουν μια μελλοντική σύγκρουση με τη Ρωσία (με την Ευρώπη ως αντιπερισπασμό ή πεδίο μάχης). Το άρθρο συνδέει:
-
Την απόσυρση 5.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Γερμανία και την ακύρωση ανάπτυξης πυραύλων Tomahawk.
-
Την αμερικανική στρατηγική: να ωθήσουν τους Ευρωπαίους σε πόλεμο με τη Ρωσία, χωρίς άμεση εμπλοκή ΗΠΑ, μαζεύοντας τα οφέλη (φυγή κεφαλαίων, απορρόφηση βιομηχανίας, μετανάστευση ειδικών).
-
Την ευρωπαϊκή (κυρίως γερμανική) αντίφαση: εγκατέλειψαν την πυρηνική ενέργεια, έγιναν ενεργειακά εξαρτημένοι, και τώρα προσπαθούν να επιστρέψουν (αλλά αργά). Η von der Leyen υπό πίεση (τελεσίγραφο 27 σημείων από βιομήχανους), αλλά η ΕΕ επιμένει στη χρηματοδότηση της Ουκρανίας αντί για ενεργειακή αυτονομία. Η Γερμανία ονειρεύεται πυρηνική «εκδίκηση», αλλά η Rosatom είναι η μόνη που μπορεί να κατασκευάσει γρήγορα και οικονομικά.
-
Η ουσία: «Η Αμερική αποχωρεί, η Ευρώπη τρέμει και ο πόλεμος πλησιάζει» — όχι τόσο από τη Ρωσία, αλλά από τις ίδιες τις ευρωπαϊκές ελίτ που, χωρίς την αμερικανική «κηδεμονία», ρισκάρουν μια αυτοκαταστροφική σύγκρουση.
Το bankingnews.gr (5 Μαΐου 2026) δημοσιεύει μια ανάλυση που αποκαλύπτει το παρασκήνιο της στρατηγικής των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ: Η σταδιακή αποχώρηση από την Ευρώπη δεν είναι τυχαία ούτε πράξη απομόνωσης. Είναι ένα συνειδητό σχέδιο για να αφήσει την Ευρώπη εκτεθειμένη, να την ωθήσει σε σύγκρουση με τη Ρωσία, και στη συνέχεια να μαζέψει τα κομμάτια (κεφάλαια, βιομηχανία, εξειδικευμένους εργάτες), όπως ακριβώς έκανε μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.
1. Η αποχώρηση – Απόσυρση 5.000 στρατιωτών και ακύρωση Tomahawk
Η απόφαση του Τραμπ να αποσύρει 5.000 Αμερικανούς στρατιώτες από τη Γερμανία (και την ακύρωση της ανάπτυξης πυραύλων Tomahawk) δεν ήταν απλή αναδιάταξη. Ήταν ένα μήνυμα: Η Ευρώπη είναι πλέον μόνη της. Η επίσημη αντίδραση ήταν πανικός («ο ανθισμένος κήπος είναι ανυπεράσπιστος»). Όμως, όπως σημειώνει το άρθρο, η αμερικανική αποστασιοποίηση δεν αυξάνει τον κίνδυνο ρωσικής εισβολής — τον αυξάνει γιατί οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι γίνονται πιο επιθετικοί (όχι λιγότερο). Χωρίς την αμερικανική «κηδεμονία» (στρατεύματα, πυρηνική ομπρέλα), οι Ευρωπαίοι ηγέτες νιώθουν ότι μπορούν να παίξουν το παιχνίδι του πολέμου, νομίζοντας ότι η Ρωσία δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ πυρηνικά.
2. Η αμερικανική στρατηγική – Οφέλη από ευρωπαϊκή σύγκρουση
Το άρθρο υπενθυμίζει ότι οι ΗΠΑ ωφελήθηκαν τεράστια από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους: φυγή κεφαλαίων προς αμερικανικές τράπεζες, απορρόφηση ευρωπαϊκών βιομηχανιών (εμπορικά σήματα, δίπλωματα ευρεσιτεχνίας), και μετανάστευση εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού (Γερμανοί, Σκανδιναβοί). Ο Τραμπ, ο οποίος δεν δείχνει ιδιαίτερη συμπάθεια στο ΝΑΤΟ, σχεδιάζει να επαναλάβει το σενάριο: αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, ώθηση σε σύγκρουση με τη Ρωσία, και στη συνέχεια εκμετάλλευση. Το τέλος της ΕΕ και της ρωσικής ισχύος θα ήταν το ιδανικό αποτέλεσμα. Οι Ευρωπαίοι, όμως, είναι τόσο τυφλωμένοι από ιδεοληψία (κατά της Ρωσίας, υπέρ της Ουκρανίας) που δεν βλέπουν την παγίδα.
3. Η γερμανική αντίφαση – Πυρηνική ενέργεια, αλλά με ρωσική βοήθεια;
Η Γερμανία, υπό την πίεση της αποβιομηχάνισης και της ενεργειακής κρίσης (τιμές ηλεκτρισμού στα ύψη, απώλεια ανταγωνιστικότητας), αναθεωρεί τα περί πυρηνικής ενέργειας. Η Ursula von der Leyen, η ίδια που συμμετείχε στο κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών, δέχεται τελεσίγραφο 27 σημείων από Γερμανούς βιομηχάνους (CDU), απαιτώντας μείωση φόρων, επιδοτήσεις, και επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια. Ωστόσο, η πιο εμπορική και ταχεία λύση για νέους πυρηνικούς σταθμούς προσφέρεται από τη Rosatom (ρωσική εταιρεία), η οποία μπορεί να κατασκευάσει ένα «πυρηνικό νησί» έναντι 9-10 δισεκατομμυρίων — οι δυτικές εταιρείες ζητούν 1,5 με 2 φορές παραπάνω. Η ειρωνεία: η Γερμανία θέλει να γίνει ανεξάρτητη από τη Ρωσία, αλλά η ρωσική τεχνολογία είναι η μόνη προσιτή.
4. Η ΕΕ επιμένει στην Ουκρανία – Και η βιομηχανία πληρώνει
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αντί να διαθέσει κεφάλαια για ενεργειακή αυτονομία, συνεχίζει να χρηματοδοτεί τον πόλεμο στην Ουκρανία (>40 δισεκατομμύρια ευρώ μόνο από Γερμανία). Το άρθρο συγκρίνει τη γερμανική στάση με το Βέλγιο, το οποίο σταμάτησε την αποσυναρμολόγηση επτά πυρηνικών αντιδραστήρων (Doel, Tihange) και διερευνά την επανεκκίνησή τους — χωρίς να υποκύπτει στις πιέσεις των Βρυξελλών. Η Γερμανία, αντίθετα, βαδίζει από το ένα αδιέξοδο στο άλλο: κλείνει πυρηνικά, εξαρτάται από ακριβό LNG, βλέπει τα εργοστάσιά της να κλείνουν (BASF, βιομηχανία αυτοκινήτου) και ταυτόχρονα δαπανά δισεκατομμύρια για την Ουκρανία.
5. Πόλεμος πλησιάζει – Όχι από Ρωσία, αλλά από Ευρωπαίους
Το πιο επικίνδυνο συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ (Γερμανία, Γαλλία) είναι πεπεισμένες ότι η Ρωσία δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ πυρηνικά όπλα, και ότι μαζί μπορούν να την νικήσουν συμβατικά. Αυτή η ψευδαίσθηση, σε συνδυασμό με την αποχώρηση των ΗΠΑ, αυξάνει τον κίνδυνο σύγκρουσης. Η Μόσχα, από την πλευρά της, έχει ξεκάθαρα δηλώσει ότι θα χρησιμοποιήσει τα πάντα για να υπερασπιστεί τα σύνορά της. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας πόλεμος που η Ευρώπη δεν μπορεί να κερδίσει και που θα την αφήσει κατεστραμμένη. Οι ΗΠΑ, μακριά, θα απορροφήσουν τα συντρίμμια.
Το άρθρο του bankingnews.gr είναι μια από τις πιο ειλικρινείς αναλύσεις που έχουμε δει: Ο Τραμπ δεν είναι απλά «απομονωτιστής» — προετοιμάζει την Ευρώπη για μια σύγκρουση που θα την καταστρέψει, ενώ οι ΗΠΑ θα μαζέψουν τα οφέλη. Η Γερμανία, που κάποτε ήταν ο βιομηχανικός γίγαντας, έχει γίνει εξαρτημένη και διχασμένη. Η επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια είναι λογική, αλλά η μόνη προσιτή λύση (Rosatom) είναι πολιτικά απαράδεκτη. Η χρηματοδότηση της Ουκρανίας συνεχίζεται, εις βάρος της εγχώριας οικονομίας. Το τέλος; Μια αποβιομηχανισμένη, διχασμένη, και φτωχοποιημένη Ευρώπη, που θα ζητιανεύει αμερικανική βοήθεια — την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ θα έχουν ήδη απορροφήσει ό,τι αξίζει.
