Η πολεμική ρητορική της «πληγωμένης» Τουρκίας!
Ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή, μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, αποδεικνύεται καταλυτικός για την πολιτική τοποθέτηση των κρατών που βρίσκονται στην ευρύτερη ταραχώδη αυτή περιοχή. Ιδιαίτερη εντύπωση στο θέμα αυτό προκαλεί η συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία δεν κατόρθωσε να εφαρμόσει και πάλι την πολιτική της «ευφυούς ουδετερότητας», και έτσι απώλεσε μεγάλο τμήμα της αξιοπιστίας και της γεωπολιτικής της αξίας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σαν αντιστάθμισμα, η γειτονική μας χώρα στράφηκε και πάλι προς την Ελλάδα και την Κύπρο, αναπτύσσοντας μια επιθετική ρητορική, που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζει τα όρια του σοβινιστικού παροξυσμού, ενώ δεν λείπουν και τα πολεμικά «μανιφέστα» από τουρκικές εφημερίδες εναντίον Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ.
Να μην ξεχνάμε, βέβαια, την επέκταση της επιρροής της σε κρίσιμες γεωπολιτικά περιοχές, όπως η Συρία, το Βόρειο Ιράκ, η Λιβύη, το Αζερμπαϊτζάν, καθώς και σε μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής, ενώ παράλληλα είναι αδερφή χώρα με το «πυρηνικό» Πακιστάν και έχει αδερφικές (ακόμη και πατρικές) σχέσεις με το σύνολο σχεδόν των τουρκόφωνων και μουσουλμανικών χωρών που ξεπήδησαν από την διάλυση της πρώην Σοβιετικής ένωσης.
Η Τουρκία λοιπόν, στα πλαίσια της αναθεωρητικής της πολιτικής, επιμένει πεισματικά στις προκλήσεις και τις διεκδικήσεις εις βάρος μας! Η εμμονή της δε στο Αιγαίο και στην Κύπρο δείχνει ότι ακολουθούν ακόμη πιο δύσκολες μέρες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Τα τελευταία γεγονότα, με την ελληνική κυβέρνηση να προβαίνει σε έμμεση εμπλοκή στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, κερδίζοντας πολιτικά και γεωπολιτικά, ενόχλησαν ιδιαίτερα τους Τούρκους. Έτσι είχαμε τις ανήκουστες δηλώσεις ότι οπλικά συστήματα δεν πρέπει να τοποθετούνται σε νησιά της Δωδεκανήσου, καθώς και έντονες διαμαρτυρίες για την αποστολή φρεγατών και Α/Φ F-16 στην Κύπρο. Αυτές οι ενέργειες, καθώς και η ξεκάθαρη απειλή χρήσης βίας, εάν «δεν συμμορφωθούμε» με τις υποδείξεις τους, δείχνουν την πραγματική Τουρκία και τις παγιωμένες προθέσεις της.
Εκτός από τις συνεχείς αναφορές σε θέματα κυριαρχίας, την επιθετική ρητορική έναντι της στρατιωτικής παρουσίας της Ελλάδος στην Ανατ. Μεσόγειο και των διεθνών συμφωνιών που συνάπτουμε, όπως οι πρόσφατες υπογραφές συμμαχίας και στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδος-Γαλλίας, η Τουρκία συνεχίζει την αμφισβήτηση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της χώρας μας, καθώς και του ελληνικού εναερίου χώρου, μέσω των γνωστών παραβιάσεων.
Την ίδια ρητορική περί κυριαρχίας και συμμαχιών εφαρμόζει η Τουρκία και κατά της Κύπρου, την οποία αφενός κατηγορεί για την στρατηγική σχέση και τις συμφωνίες με Ισραήλ, Γαλλία, ΗΑΕ και Αίγυπτο, αφετέρου αμφισβητεί ευθέως τις θαλάσσιες ζώνες της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ υψηλόβαθμα στελέχη της τουρκικής συγκυβέρνησης, όπως ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, προχώρησαν σε ακραίες δηλώσεις του τύπου «Η Κύπρος είναι τουρκική»!
Εκεί όμως που επιμένει ιδιαίτερα η Τουρκία είναι η αποστρατικοποίηση των νησιών μας σε όλο το Ανατ. Αιγαίο, και ιδιαίτερα της Δωδεκανήσου, χρησιμοποιώντας τις γνωστές σαθρές δικαιολογίες της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), για τα νησιά του Ανατ. Αιγαίου, καθώς και της Συνθήκης των Παρισίων (1947) για τα Δωδεκάνησα. Παράλληλα, αυξάνει συνεχώς την στρατιωτική της ισχύ, την οποία προσανατολίζει προς την χώρα μας.
Με άλλα λόγια, η «πληγωμένη» στρατηγικά Τουρκία, γίνεται όλο και περισσότερο επικίνδυνη! Επομένως, παρά το γεγονός ότι την εποχή αυτή υπολείπεται σε αεροπορική και ναυτική κυριαρχία έναντι της Ελλάδος, είναι αρκετά πιθανό να ξεσπάσει μια κρίση, κατά πάσα πιθανότητα σημειακή, με θερμό επεισόδιο μεταξύ των δύο χωρών, γεγονός που θα μπορούσε να δράσει ως μηχανισμός αποσυμπίεσης για μείωση της ασφυκτικής διεθνούς γεωπολιτικής πίεσης που δέχεται η γείτονα χώρα.
Από την δική μας πλευρά, οι στρατηγικές συμμαχίες που τον τελευταίο καιρό συνάπτουμε, είναι μεν αρκετά σημαντικές, αλλά δεν εξασφαλίζουν την πλήρη ασφάλεια των συνόρων μας. Δεν εφησυχάζουμε, λοιπόν, αλλά δομούμε και διατηρούμε συνεχώς την απαιτούμενη στρατιωτική ισχύ.
Τέλος, είναι μοναδική ευκαιρία, με την αξιοποίηση της ιδιότυπης ευμενούς στάσεως των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, να προβούμε στον πλήρη εξοπλισμό των νησιών μας, στη συμπλήρωση δηλ. σε ποσοστό 100% σε προσωπικό και μέσα! Και επιπλέον, να οργανώσουμε σε όλα πλήρη «παλλαϊκή άμυνα»! Τα νησιά μας επιβάλλεται να γίνουν «απόρθητα κάστρα»!
Νίκος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
