Ο Χριστός έχει πει: “Αν έχετε πίστη ελάχιστη, όσο είναι ακόμη κι ένας σπόρος σιναπιού μπορείτε να πείτε σ’ αυτό το βουνό “σήκω από δω και πήγαινε εκεί και να πάει”.
Και δεν το είπε μοναχά, αλλά και το έκαμε: Στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και τους ανέμους, που λυσσομανούσαν τους φώναζε: “Πάψτε, βουβαθείτε”. Και αμέσως σώπασαν. Και στα παράλυτα μέλη και στα νεκρά έδωκε τη χαμένη τους ισχύ και ζωντάνια. Και στα μάτια που δεν είχαν τη χάρη της όρασης και στ’ αυτιά που δεν άκουγαν και στη γλώσσα που ήταν δεμένη, τους έδωσε τη λειτουργικότητά τους.
Κι αυτή τη γλώσσα δεν τη χρησιμοποίησε μόνο κάπου και κάποτε, αλλά τη χρησιμοποιεί παντού και πάντοτε. Κι εδώ και τώρα. Και δεν το κάνει με τρόπους περίπλοκους ή δυσεύρετα υλικά αλλά με τρόπο απλό τα πιο ευτελή υλικά. Όπως το χώμα. Που το πλάθει και το μεταπλάθει σε μύριες μορφές. Και του δίνει την πνοή του μυστηρίου της ζωής.
Κι αλήθεια πώς διαφορετικά θα μπορούσε να ερμηνευτεί η ατέλειωτη ποικιλία της χλωρίδας και της πανίδας! Των δέντρων και των χορταριών και των λουλουδιών. Και η δημιουργία των τόσων μεγίστης ακριβείας οργάνων του σώματος: Όπως η καρδιά και τα τόσο εκφραστικά και πολύτιμα μάτια!…
Τη συμπαντική γλώσσα δεν τη συλλαβίζουμε μόνο στο χώρο της ύλης αλλά και στο χώρο του πνεύματος. Καθώς ο ποιητής πάνω στον Παρνασσό της ιδιοφυΐας του φαίνεται σάμπως ν’ αφουγκράζεται τα όσα η μούσα θα του υπαγοεύσει να πει ή να γράψει ποιήματα και τραγούδια.
Αλλά και ο Εβραίος προφήτης πάνω απ’ τα σεληνιακά βουνά της Παλαιστίνης δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι τα όσα λέει και γράφει δεν είναι δικά του λόγια, αλλά του Θεού. Και γι’ αυτό των λόγων του το ασφαλές δεν διστάζει κάποτε να το επιβεβαιώσει και να το υπογράψει ακόμη και με το αίμα του.
Βέβαια μετά τον ερχομό του Χριστού η συμπαντική γλώσσα δεν αποτελεί πια κάποιο περιστασιακό φαινόμενο, αλλά καθημερινή πλημμυρίδα. Έτσι που να καθιερώνει μια καινούργια αριστοκρατία ανθρώπων. Που είναι τελείως απροϋπόθετη. Γιατί μπορεί να γίνει μέτοχός της ακόμη και ένας αγράμματος ή ένας εγκληματίας ή άσωτος. Και προπάντων αυτοί. Σε βαθμό μάλιστα τόσο προκλητικό ώστε να σκανδαλίζονται οι παντοιοτρόπως ενάρετοι.
Συμβαίνει κι εδώ κάτι ανάλογο μ’ αυτό που συμβαίνει και στη φύση: Όπου απ’ το βούρκο και την κοπριά βγαίνουν τα ωραιότερα λουλούδια και τα ευγευστότερα φρούτα. Όπως απ’ την κοπριά της αμαρτίας και τις πέτρες της άγνοιας αναδύονται και λαξεύονται πολύχυμα και αθάνατα αγάλματα αγιότητας και σοφίας. Γιατί οι αμαρτωλοί έχουν πείνα και δίψα σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό απ’ αυτούς που έχουν απολιθωθεί στη ναρκισσιστική αυτάρκεια της οποιασδήποτε αρετής τους.
Σε σημείο ώστε ο μεγάλος και ενάρετος γιος να σκανδαλίζεται απ’ την ακατανόητη σ’ αυτόν αδυναμία, που δείχνει ο πατέρας στον άσωτο αδελφό του. Κι ο φαρισαίος,- ακόμη και οι μαθητές- μπαίνουν σε πνευματική περιπέτεια, όταν ο Χριστός δίνει τη συγνώμη του στην πασίγνωστη αμαρτωλή γυναίκα.
΄Έκπληξη προκαλεί στους μαθητές η συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα. Κι ακόμη μεγαλύτερη θα ήταν έκπληξή τους, αν γνώριζαν την αμαρτωλή της ζωή. Κι όμως σ’ αυτήν ο Χριστός αποκάλυψε κάποιους απ’ τους πιο πολύτιμους πνευματικούς θησαυρούς του. Μεταξύ των οποίων και τη συμπαντική γλώσσα. Που η Σαμαρείτισσα στη συνέχεια τη μεταγγίζει ως ιεραπόστλος, σύμφωνα με την παράδοση, σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους.
Και σ’ άλλη περίπτωση, στη γιορτή της Σκηνοπηγίας καλεί ο Χριστός τους διψασμένους να τους δώσει να πιουν. Κι όχι μόνο. Αλλά τους υπόσχεται να γίνουν και οι ίδιοι πηγές απ’ τις οποίες θα αναβρύζουν ποτάμια νερού. Που θα ξεδιψούν τους άλλους ανθρώπους.
Ο Χριστός δεν επιστρατεύει μόνο την εικόνα του νερού για να παραστήσει, τη συμπαντική γλώσσα του Αγίου Πνεύματος. Επιστρατεύει και την εικόνα του αέρα: “Ο αέρας, όπου θέλει φυσάει”, λέει στο Νικόδημο. Κι έτσι, σαν δυνατός αέρας, παρουσιάζεται κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Αλλά μέσα στο υπερώο μετασχηματίζεται σε πύρινες φλόγες.
Μια πτυχή της συμπαντικής γλώσσας αποκαλύπτεται και στο θαύμα της γλωσσολαλίας. Αυτό που έκανε το κήρυγμα του Πέτρου, μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματο, να το ακούνε οι ακροατές του ο καθένας στη δική του γλώσσα.
Στις μέρες μας ο Άγιος Πορφύριος, για παράδειγμα, που βέβαια δεν ήξερε γαλλικά συνομιλούσε για πολλή ώρα με μια γαλλίδα, που και αυτή δεν ήξερε ελληνικά. Κι ακόμη συνομιλούσε με τα έγκατα της γης και τα βάθη της ψυχής.
Τη συμπαντική γλώσσα την ξέρει και τη μιλάει, όπως είναι ευνόητο, ολάκερο το σύμπαν με τους αγίους. Με εξαίρεση εμάς τους υπόλοιπους ανθρώπους, που αποδεικνυόμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως…
Αν όμως δεν μπορούμε να μιλήσουμε τη γλώσσα του σύμπαντος, ας μάθουμε τουλάχιστο τη γλώσσα του ανθρώπου. Τη γλώσσα, που δεν βρίσκεται στο στόμα μας αλλά στην καρδιά μας. Και μας βοηθάει να συνεννοούμαστε με όλους τους συνανθρώπους μας, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα τους.
Έτσι ώστε να χαιρόμαστε στη χαρά τους και να τους συμπονούμε στη θλίψη τους και να συμπάσχουμε στα παθήματά τους και να τους συντρέχουμε στις ανάγκες τους…
Σε διαμετρική αντίθεση με ο, τι γίνεται στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή. Και οπουδήποτε αλλού….
