Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς
Όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες, είμαι απογοητευμένος από τους αναλυτές εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, της Ευρώπης, της Βρετανίας, της Ρωσίας και του Ιράν, τόσο εντός όσο και εκτός της κυβέρνησης, και πιθανότατα και από τους Κινέζους, αν γνώριζα περισσότερα για αυτούς. Επικεντρώνονται σε ψευδείς αφηγήσεις που ο Τζον Χέλμερ ονομάζει «hopium», δηλαδή, μια αυταπάτη ή επινόηση αδύναμων δικαιολογιών για να αντιμετωπίσει κανείς μια απώλεια, μια αποτυχία ή μια σκληρή αλήθεια.
Απέναντι στις ψευδείς αφηγήσεις στέκονται εγώ, ο Τζον Χέλμερ και ο Γκίλμπερτ Ντόκτοροου, τρεις εναντίον πολλών άλλων. Διστάζω να μιλήσω εκ μέρους και των τριών μας, αλλά το συμπέρασμα είναι το εξής: Οι ΗΠΑ κερδίζουν, επειδή ο Πούτιν έχει καταστρέψει την πίστη της Ουάσιγκτον στην αποτρεπτική ικανότητα της Ρωσίας, επιτρέποντας να συνεχιστεί μια σύγκρουση χαμηλής έντασης για 4,5 χρόνια — αρκετό διάστημα ώστε ο κόσμος να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Πούτιν δεν αποτελεί ουσιαστικό αντίπαλο, ούτε μαχετε σθεναρά, καθώς οι «κόκκινες γραμμές» που ο ίδιος είχε θέσει παραβιάστηκαν πολλές φορές και δεν αντέδρασε αποφασιστικά. Η ρωσική σύγκρουση με την Ουκρανία, η οποία θα μπορούσε να είχε κερδιθεί εύκολα και γρήγορα αν ο Πούτιν ήταν προετοιμασμένος & αποφασισμένος – πράγμα που δεν το έκανε εγκαίρως, καθώς αντίθετα εμπιστεύτηκε ανόητα τα ψεύτικα λόγια & υποσχέσεις των Δυτικών ηγετών με τις δύο Συμφωνίες του Μινσκ – τώρα έχει επεκταθεί δραματικά. Το μέτωπο του πολέμου δεν είναι πλέον ένα ασήμαντο κουτσοχώρι του Ντονμπάς· αλλά βρίσκεται βαθιά μέσα στο Ρωσικό έδαφος. Η παραγωγή και η διύλιση πετρελαίου στην Ρωσία έχουν διακοπεί. Εμφανίζονται ελλείψεις βενζίνης και, σύμφωνα με πληροφορίες, η Ρωσία επιδιώκει να εισαγάγει πετρέλαιο ντίζελ και βενζίνη. Δύο πρώην ουδέτερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ η Λετονία και η Φινλανδία έχουν εγκαταλείψει τη μακροχρόνια θέση τους και έχουν ανακοινώσει την προθυμία τους να φιλοξενήσουν Αμερικανικά πυρηνικά όπλα στις χώρες τους, στα σύνορα με τη Ρωσία. Όλο αυτό το διάστημα, ο Πούτιν διατηρεί την εξωτερική του πολιτική «εμπιστοσύνης στον Τραμπ». Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η ρωσική ηγεσία έχει οποιαδήποτε κατανόηση ότι η Ρωσία βρίσκεται σε έναν θανάσιμο υπαρξιακό πόλεμο ζωής & θανάτου.
Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν. Η ιρανική ηγεσία έχει χειραγωγηθεί & παρασυρθεί να διεξάγει έναν πόλεμο όχι εναντίον του θανάσιμου εχθρού της – του Ισραήλ – αλλά έναντίον του εκπροσώπου του Ίσραήλ – του Ντόναλντ Τραμπ. Ενώ Αμερικανοί και Ιρανοί αλληλοεπιτίθενται σε ένα παιχνίδι εκδίκησης και αντιποίνων, το Ισραήλ παραμένει ανέγγιχτο. Όσο περισσότερο το Ιράν παίζει αυτό το ανόητο παιχνίδι, τόσο περισσότερο χρόνο έχουν οι Ισραηλινοί-Αμερικανοί για να οργανώσουν την ήττα του Ιράν.
Η Ρωσία και η Κίνα δεν αντιλαμβάνονται ότι, αν και ο πόλεμος κατά του Ιράν είναι, από την άποψη του Ισραήλ, ένας πόλεμος για την δημιουργία ενός «Μεγάλου Ισραήλ» – το οποίο θα εκτείνεται «από τον ποταμό Νείλο έως το Πακιστάν» όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι – από την άποψη της Ουάσιγκτον το Ιράν αποτελεί απλώς ένα σκαλοπάτι για να οργανώσει τις επιθέσεις κατά της Ρωσίας και της Κίνας.
Μόλις πέσει το Ιράν, η Ουάσιγκτον θα μπορεί να ενισχύσει & να διοχετεύσει βάρβαρους τζιχαντιστές στη Ρωσική Ομοσπονδία και να αποκόψει την Κίνα από το Ρωσικό πετρέλαιο, όπως έκανε ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ με την Ιαπωνία τη δεκαετία του 1930, επιτρέποντας έτσι στις ΗΠΑ να εμπλακούν σε έναν παγκόσμιο πόλεμο που έδωσε τη δυνατότητα στον Ρούζβελτ να καταστήσει την Ουάσιγκτον την υπέρτατη παγκόσμια δύναμη. Η Κίνα πιστεύει λανθασμένα ότι το ζήτημα είναι το Ιράν, αλλά το Ιράν δεν είναι τίποτα λιγότερο ένα πρώτο σκαλοπάτι, ένα
Πρέπει να θυμόμαστε το δόγμα των Αμερικανών Σιωνιστών Νεοσυντηρητικών για την Αμερικανική ηγεμονία, όπως τη διατύπωσε ο Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Πολ Γούλφοβιτς, η οποία δηλώνει ότι ο κύριος στόχος της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι να αποτρέψει την άνοδο οποιασδήποτε άλλης παγκόσμιας δύναμης που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως περιοριστικός παράγοντας στον Αμερικανικό Μπρέρονομάσο. μονομερή δράση. Ούτε οι Ούτε οι Σιωνιστές Νεοσυντηρητικοί ούτε κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ έχει αποκηρύξει ποτέ αυτόν τον ηγεμονικό στόχο.
Μπορούμε να θεωρήσουμε την επίμονη υποστήριξη του Τραμπ στα εξωφρενικά επεκτατικά σχέδια του Ισραήλ στη Μέση Ανάτολή ως ανταπόδοση προς τους Εβραίους υποστηρικτές του. Ωστόσο, από την οπτική γωνία του «Βαθέος Κράτους» των ΗΠΑ —ή όπως αλλιώς επιθυμείτε να ονομάσετε αυτές τις σκοτεινές δυνάμεις που είναι ανεξάρτητες από προέδρους και εκλογές— το Ιράν αποτελεί απλώς ένα πρώτο βήμα προς την ήττα & την συντριβή της Ρωσίας και της Κίνας για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας Αμερικανικής ηγεμονίας σε όλο τον πλανήτη.
Αν έχω συσχετίσει κατά κάποιον λανθασμένο τρόπο τους Χέλμερ και Ντόκτοροου με την ερμηνεία των σημερινών γεγονότων που επιχειρηματολογώ σε αυτό το άρθρο, ζητώ συγγνώμη. Δεν έχω κανένα συμφέρον να διαφωνήσω με όσους είναι ικανοί να διατυπώσουν μια ανεξάρτητη αντικειμενική σκέψη και είναι πρόθυμοι να εκθέσουν τον εαυτό τους, όπως κάνω κι εγώ, στα πολλά βέλη της δυσπιστίας.
Αυτό που βλέπω είναι ότι έχουν σχηματιστεί δύο μαζικοί πόλεμοι από τους οποίους δεν θα βγουν νικητές.
Ακολουθεί μια παρουσίαση της άποψης του Χέλμερ (Helmer) μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης: https://johnhelmer.net/marshmallow-imperialism-john-mearsheimer-versus-john-helmer/
Στην αναλυτική του έκθέση του Ιουνίου 2026, ο Τζον Χέλμερ παρουσιάζει μια αυστηρή και «ρεαλιστική» εκτίμηση του παγκόσμιου γεωπολιτικού τοπίου, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ εμπλέκονται σε έναν διαρκή, μόνιμο πόλεμο που έχει σχεδιαστεί για να αποδυναμώσει και να καταστρέψει τόσο τη Ρωσία όσο και το Ιράν.
Η θέση του Τζον Χέλμερ επικεντρώνεται στην ιδέα ότι παρά τις τακτικές αλλαγές ή τις αλλαγές στην ηγεσία, οι υποκείμενες «δομές κεφαλαίου και οικονομικών συμφερόντων» της Δύσης παραμένουν προσηλωμένες σε μια στρατηγική φθοράς & εξάντλησης που αντιμετωπίζει τη διπλωματία όχι ως…
Η Ουκρανική Σύγκρουση: Η «Πλατφόρμα Πυρός» & η Αποτυχία της Αποτροπής
Κεντρικός πυλώνας της ανάλυσης του Χέλμερ είναι η μετατροπή της Ουκρανίας σε μια «πλατφόρμα πυρός χωρίς ανθρώπους». Υποστηρίζει ότι η ραγδαία πρόοδος του πολέμου με drones έχει καταστήσει τους παραδοσιακούς στρατιωτικούς στόχους — συγκεκριμένα τους στόχους της Ρωσίας για «αποστρατιωτικοποίηση» και «αποναζιστικοποίηση» — πρακτικά αδύνατους. Ακόμη και καθώς οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις προωθούνται προς τα δυτικά και αποκτούν τον έλεγχο περιοχών όπως είναι το Ντονέτσκ, το Λουχάνσκ, το Ζαπορίζια και το η Χερσώνα, παραμένουν ευάλωτες στις συνεχείς επιθέσεις των όλο και πιο προηγμένων drones που επιτίθενται στα μετόπισθεν και στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Ο Χέλμερ υποστηρίζει ότι η ρωσική κλιμάκωση έχει χάσει την αποτρεπτική της ικανότητα. Επειδή το ΝΑΤΟ είναι, κατά την άποψή του, είναι «ναζιστικοποιημένο» και προσηλωμένο σε μια μακροπρόθεσμη σύγκρουση, οι ρωσικές αεροπορικές επιδρομές και οι επιθέσεις βαθιάς διείσδυσης δεν έχουν καταφέρει να μειώσουν τον όγκο της παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών ή των επιθέσεων ακριβείας που προέρχονται από τη Δύση. Επιπλέον, ο Χέλμερ ισχυρίζεται ότι οποιαδήποτε ρωσική κλιμάκωση εναντίον εδαφών του ΝΑΤΟ, όπως οι περιορισμένες πυρηνικές επιθέσεις που προτείνουν ορισμένα σκληροπυρηνικά «γεράκια» της Ρωσίας, θα ήταν αντιπαραγωγική, καθώς θα είχε ως μόνο αποτέλεσμα την κινητοποίηση και την ενοποίηση των δυτικών στρατιωτικών πόρων εναντίον της Ρωσίας.
Η Ανθεκτικότητα της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη
Αντικρούοντας τις δημοφιλείς αφηγήσεις περί παρακμής της Αμερικής, ο Χέλμερ υποστηρίζει ότι η Αυτοκρατορία των ΗΠΑ κερδίζει έδαφοςς στην Ευρώπη. Παρά την απώλεια της φθηνής ρωσικής ενέργειας και το τεράστιο κόστος της στρατιωτικοποίησης, οι ΗΠΑ έχουν καταφέρει να εξαναγκάσουν τα ευρωπαϊκά κράτη να «αγοράσουν αμερικανικά» και να ακολουθήσουν την «υφιστάμενη στρατηγική της αμερικανικής αυτοκρατορίας για την καταστροφή της Ρωσίας». Σημειώνει ότι οι αλλαγές στην ευρωπαϊκή ηγεσία — όπως η αντικατάσταση του Κίρ Στάρμερ από τον Άντριου Μπέρναμ στη Μεγάλη Βρετανία — δεν σηματοδοτούν μια αλλαγή πολιτικής, καθώς αυτοί οι ηγέτες παραμένουν εξίσου προσηλωμένοι στον μόνιμο πόλεμο κατά της Ρωσίας και στην υποστήριξη του Ισραήλ κατά του Ιράν. Για τον Χέλμερ, οι ΗΠΑ είναι πιο ισχυρές στην Ευρώπη σήμερα από ό, τι στο πρόσφατο παρελθόν, καθώς η αντίσταση των Ευρωπαίων ψηφοφόρων έχει αποδυναμωθεί και οι πολιτικοί ηγέτες έχουν παραγκωνιστεί από τις οδηγίες της Ουάσιγκτον.
Εσωτερική Αστάθεια & Εσωτερική Κρίση της Ρωσίας
Ο Χέλμερ εντοπίζει μια αυξανόμενη εσωτερική ευπάθεια εντός της Ρωσίας, την οποία η Δύση σπεύδει να την εκμεταλλευτεί ενεργά. Επισημαίνει την αύξηση της «ψυχολογικής ανασφάλειας» μεταξύ του Ρωσικού πληθυσμού λόγω των νυχτερινών επιθέσεων με drones και των διαταραχών στις υποδομές. Αυτό επιδεινώνεται από τις σημαντικές ελλείψεις βενζίνης και την επιβολή δελτίων στη Δυτική Ρωσία, που επηρεάζουν τα πάντα, από τις μεταφορές με φορτηγά μέχρι τις γεωργικές συγκομιδές.
Είναι κρίσιμο το γεγονός ότι ο Χέλμερ συνδέει αυτή την αστάθεια με την κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ του Προέδρου Πούτιν και του Ρωσικού λαού. Υποστηρίζει ότι η άρνηση του Πούτιν να αμφισβητήσει τις πολιτικές υψηλών επιτοκίων της Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Ελβίρα Ναμπιουλίνα, σε συνδυασμό με την αντίληψη ότι η Ρωσική κυβέρνηση παραμένει υπερβολικά συνδεδεμένη με τη ρωσική ολιγαρχία, διαβρώνει την εμπιστοσύνη του λαού.
Με τις εκλογές να πλησιάζουν τον Σεπτέμβριο του 2026, ο Χέλμερ υποδηλώνει ότι το Κρεμλίνο μπορεί να αντιμετωπίσει μια «απώλεια εμπιστοσύνης» που δεν μπορεί να λυθεί εύκολα με στρατιωτικές νίκες στην Ουκρανία, κάτι που ενδεχομένως να οδηγήσει στην λήψη σκληρών & απεγνωσμένων μέτρων όπως είναι η νοθεία των ψήφων ή την πλήρη αναβολή των εκλογών.
Η Μέση Ανατολή: Διάσπαση, Διαίρεση & Εξάλειψη της Αντίστασης
Στρεφόμενος στη Δυτική Ασία, ο Χέλμερ θεωρεί τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν στη Ντόχα ως μια σειρά βραχυπρόθεσμων προσωρινών συμβιβασμών και όχι ως μια πορεία προς μια μακροπρόθεσμη ειρηνική διευθέτηση. Χαρακτηρίζει την προσέγγιση των ΗΠΑ στο Μνημόνιο Συνεργασίας (MOU) με το Ιράν ως εγγενώς παραπλανητική, σημειώνοντας ότι προσωπικότητες όπως ο Τζ. Ντ. Βανς και ο Ντόναλντ Τραμπ έχουν ήδη δηλώσει την πρόθεσή τους να παραβιάσουν το πνεύμα της συμφωνίας αρνούμενοι να απελευθερώσουν παγωμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία.
Ο Χέλμερ διακρίνει ένα παρόμοιο μοτίβο στο Λίβανο, όπου αναλύει το Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου ως έναν οδικό χάρτη για την πλήρη «εξάλειψη της Χεζμπολάχ». Περιγράφει τη στρατηγική κατάσταση ως «πόλεμο φθοράς & εξάντλησης», όπου οι ΗΠΑ έχουν ουσιαστικά διαμελίσει το Στενό του Ορμούζ σε Αμερικανικούς και Ιρανικούς διαδρόμους, όπως και η προηγούμενη διχοτόμηση της Συρίας. Κατά την άποψη του Χέλμερ, ο πραγματικό επόμονος στόχος των ΗΠΑ παραμένει η καταστροφή οποιασδήποτε μορφής αραβικής ή ιρανικής αντίστασης στην περιφερειακή ηγεμονία του [και του Ισραήλ]. Ενώ το Ιράν συνεχίζει να διαπραγματεύεται από θέση σχετικής στρατιωτικής ισχύος, αντιμετωπίζει σημαντικές εσωτερικές πιέσεις και μια αμερικανική κυβέρνηση που πιστεύει ότι διαπραγματεύεται από θέση ισχύος ενόψει των δικών της εκλογών.
Συμπέρασμα
Η ανάλυση του Τζον Χέλμερ, η δική μου και αυτή του Ντόκτοροου σκιαγραφούν μια ζοφερή εικόνα μιας παγκόσμιας τάξης που καθορίζεται από έναν μόνιμο πόλεμο φθοράς & εξάντλησης, ο οποίος εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Αμφισβητούμε την «παραληρηματική» & αβάσιμη αισιοδοξία σχετικά με μια ήττα των ΗΠΑ. Αντίθετα, διαπιστώνουμε ότι η Αμερικανική αυτοκρατορία διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις συμμαχίες της και αξιοποιεί τεχνολογικά μέσα (όπως τα Γερμανικά drones της Ουκρανίας) για να κρατήσει τη Ρωσία σε κατάσταση μόνιμης ανισορροπίας. Για τον Helmer, η πρωταρχική πρόκληση για τη Ρωσία και το Ιράν δεν είναι απλώς η επιβίωση τους από τη στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ και της Δύσης, αλλά και η αντιμετώπιση των εσωτερικών οικονομικών και κοινωνικών αντιφάσεων που ο μόνιμος πόλεμος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ έχει σχεδιαστεί να επιδεινώσει. Για παράδειγμα, στη Ρωσία, ο Διευθυντής της Κεντρικής Τράπεζας αρνείται να μειώσει τα επιτόκια μέχρι ο Πούτιν να αναγνωρίσει ότι η Ρωσία αποτελεί ένα αμερικανικό προτεκτοράτο. Έτσι, ο συνεχώς διευρυνόμενος και ατελείωτος πόλεμος του Πούτιν αποτελεί το πρόσχημα & την δικαιολογία του φιλοαμερικανικού διευθυντή της Ρωσικής κεντρικής τράπεζας για την της καταστροφή της ρωσικής οικονομίας.
Εδώ ο Τζον Χέλμερ εξηγεί το Ρωσικό Δόγμα Πολέμου στον Πούτιν, ο οποίος δεν θέλει να το ακούσει: https://johnhelmer.net/the-iran-warfighting-model-and-the-russian-options-the-red-flag-the-red-herring-options/
Δεν μιλάω εκ μέρους του Χέλμερ και του Ντόκτοροου. Αυτό που βλέπω, και ελπίζω -και εύχομαι – να κάνω λάθος, είναι ότι μαίνονται δύο μεγάλοι πόλεμοι, που και οι δύο επιβαρύνουν πλήρως τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα. Ο πόλεμος στη Δύση θα προκύψει από το γεγονός ότι η Δύση θα πεισθεί, λόγω της διστακτικής στάσης του Πούτιν στις απειλές των δυτικών, ότι ο Πούτιν θα παράδώσει τη Ρωσία πριν πολεμήσει αποφασιστικά και μέχρι τέλος. Στην Μέση Ανατολή, η αδυναμία του μουσουλμανικου κόσμου να αντιληφθεί ότι η Αμερική είναι απλώς ο ένας «αντιπρόσωπος» του εχθρού, ενώ ο πραγματικός εχθρός είναι το Ισραήλ, θα οδηγήσει σε αυταπάτη και σε καταστροφική ήττα.
Η ενότητα της Ουάσιγκτον και του Ισραήλ σε παγκόσμιο επίπεδο αποτελεί νίκη του Σατανά, έστω προσωρινή.
