Ο εξορκιστής πατέρας Τσαντ Ρίπεργκερ είπε στον πρώην SEAL του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, Σον Ράιαν, ότι η θανάσιμη αμαρτία είναι χειρότερη από την δαιμονοληψία, την δαιμονική κατοχή, αναφέρει το LifeSite .
Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης διάρκειας σχεδόν τριών ωρών με τον Ράιαν, η οποία δημοσιοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη, ο Ράιαν ρώτησε τον πάτερ Ρίπεργκερ αν «οι επιτυχημένοι εξορκισμοί θα μπορούσαν να θεωρηθούν θαύματα». Για να θέσει το θέμα στο σωστό πλαίσιο, έκανε μια αινιγματική αναφορά σε μια «τρομακτική» εμπειρία που είχε βιώσει στο παρελθόν και η οποία «δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να ενισχύσει» την «πίστη του στον Χριστό, στον Θεό και στο Άγιο Πνεύμα πάρα πολύ».
Ο πάτερ Ντον Ρίπεργκερ δήλωσε ότι οι δαιμονικές ταλαιπωρίες που προέρχονται από δαιμονική ενέργεια, συμπεριλαμβανομένης της δαιμονικής κατοχής, μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την ενδυνάμωση της πίστης και της αρετής του πάσχοντος ατόμου.
Σε αντίθεση με τη πιο διαδεδομένη πεποίθηση, η δαιμονική κατοχή «δεν είναι το χειρότερο σενάριο», είπε ο έμπειρος εξορκιστής στον Ράιαν. «Το χειρότερο πράγμα είναι η αμαρτία, και συγκεκριμένα η θανάσιμη αμαρτία, όταν κάποιος διαπράττει μια αμαρτία τόσο σοβαρή που βρίσκεται, από νομική άποψη, υπό την εξουσία των δαιμόνων», δήλωσε ο πατέρας Ρίππεργκερ.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Πατέρας Ριππέργκερ – Ένας δαίμονας είπε σε αυτόν τον Εξορκιστή: “Έτσι Εξολόθρευσα την Κυβέρνησή σας”» (843 χιλ. προβολές μέσα σε μία μέρα)
Σύμφωνα με την Χριστιανική διδασκαλία, μια αμαρτία είναι θανάσιμη όταν είναι σοβαρή, όταν αυτός που τη διαπράττει γνωρίζει ότι είναι σοβαρή και τη διαπράττει με την πλήρη συγκατάθεση της θέλησής του. Το να πεθάνει κανείς ενώ βρίσκεται σε κατάσταση θανάσιμης αμαρτίας, χωρίς μετάνοια μέσω της εξομολόγησης ή μιας πράξης τέλειας μεταμέλειας & συνειδητής μετάνοιας, αυτό τον καταδικάζει στην κόλαση.
Αντίθετα, η δαιμονική κατοχή, «ειδικά όταν… διαρκεί για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα», στην πραγματικότητα βοηθά τους δαιμονισμένους να «να γίνουν πιο άγιοι μέσω της μάχης με τους δαίμονες, μέσω του αγώνα», δήλωσε ο εξορκιστής. Στη συνέχεια, συνέκρινε τους δαιμονισμένους με στρατιώτες που εξαναγκάζονται να πολεμήσουν σκληρά στον πνευματικό πόλεμο. Οπότε έχουν αποκτήσει εμπειρία.
«Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός στρατιώτη που δεν έχει δει ποτέ μάχη και ενός που έχει δει… και είναι μπαρουτοκαπνισμένος. Ένας στρατιώτης που έχει μπει ο ίδιος στην μάχη είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένος, πολύ πιο σκληραγωγημένος σε σύγκριση με εκείνον που ίσως έχει λάβει άριστη θεωρητική εκπαίδευση και θα μπορούσε να είναι καλός στρατιώτης, αλλά δεν είχε την ευκαιρία να πολεμήσει.»
«Λοιπόν, το ίδιο ισχύει και εδώ. Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια τόσο βίαιη μάχη και τέτοια πράγματα, με όλες τις θυσίες, τις αυταπαρνησίες και όλα όσα πρέπει να υπομείνουν, καθώς και την αρετή που πρέπει να επιδείξουν για να κερδίσουν αυτή τη μάχη, είναι πραγματικά κάτι το αξιοθαύμαστο.»
