Ποιοι; Τα δαιμονισμένα όρνεα που εφαρμόζουν την ατζέντα της αποδάσωσης του πλανήτη για να αντικατασταθούν τα δέντρα από ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά και data centers.
Στην συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ο πρωθυπο*ύ*ργος μας φρόντισε να προαναγγείλει το ολοκαύτωμά μας:
«Έχουμε ακόμα μπροστά μας δύσκολες μέρες και έναν παραδοσιακά δύσκολο μήνα, τον μήνα Α ύ γ ο υ σ τ ο. Θέλω πραγματικά να ζητήσω από όλους τους συμπολίτες μας τη μέγιστη π ρ ο σ ο χ ή. Δυστυχώς και σήμερα ακόμα που μιλάμε έχουμε πολλές ενάρξεις πυρκαγιών από βαριά α μ έ λ ε ι α.
Το ν ο μ ο θ ε τ ι κ ό πλαίσιο πια είναι πολύ α υ σ τ η ρ ό. Συγχαρητήρια και στις υπηρεσίες της Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος, διότι κατά κανόνα συλλαμβάνονται αυτοί οι οποίοι προβαίνουν σε αυτές τις ανεύθυνες πράξεις.
Η πολιτεία θα κάνει αυτό το οποίο πρέπει, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, όμως ζητούμε και τη σ υ ν δ ρ ο μ ή όλων των πολιτών, έτσι ώστε να περιορίσουμε όσο το δυνατόν τις αρνητικές συνέπειες από τις πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού».
Αν, όμως, ήθελε πράγματι την συνδρομή των πολιτών, θα τους άφηνε να συμμετέχουν στο έργο της πυρόσβεσης και δεν θα τους έδιωχνε με το 112 χιλιόμετρα μακριά!
Τέτοιος εμπαιγμός δεν έχει ξαναγίνει! Επικαλείται δε για το ξεκάρφωμα το πολύ αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο, σαν να απευθύνεται σε πολίτες που έχουν πάθει αμνησία, αφού και πέρσι με το ίδιο αυστηρό πλαίσιο πάλι κατακάηκε η Ελλάδα.
Μιλά για βαριά αμέλεια, ενώ γνωρίζουμε από όλα τα προηγούμενα χρόνια ότι οι φωτιές είναι προϊόν οργανωμένου σχεδίου αποδάσωσης της Ελλάδος και ολόκληρου του πλανήτη.
Η φθηνή δικαιολογία της κλιματικής αλλαγής θα ακουστεί ξανά και ξανά, μέχρι να καρφωθεί μέσα στο μυαλό του κάθε καλοπροαίρετου πολίτη.
Κουράστηκα να στενοχωριέμαι!
Κουράστηκα πια κάθε χρόνο να ακούω τα ίδια και τα ίδια, τα περισσότερα δάση να γίνονται αποκαΐδια, την φωτιά να την αποκαλούν λαίλαπα και τα ΜΜΕ να ηδονίζονται να δείχνουν στις οθόνες μας τις πύρινες φλόγες, που, μαζί με όλα τα άλλα δεινά, χύνουν άπειρη ποσότητα δηλητηρίου στις ψυχές μας.
Μας αφήνουν ακόμη να πληκτρολογούμε πληκτικά χωρίς να αλλάζει επί της ουσίας απολύτως τίποτε.
Συμμετέχουμε στο ίδιο θρίλερ κάθε χρόνο σαν να έχει γράψει το σενάριο κάποιος σύγχρονος Φώσκολος που επαναλαμβάνει με κάποιες παραλλαγές τις ίδιες συμφορές.
Ζούμε σε βαθιά έσχατα χρόνια, τα σημεία των καιρών είναι πλέον κάτι παραπάνω από ανησυχητικά.
