Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Συμμαχίες μεταβλητής γεωμετρίας.
Η Άγκυρα, το Ισλαμαμπάντ και το Ριάντ υπέγραψαν μια «αμυντική» συμμαχία που, φαινομενικά, σπάει & ανατρέπει όλα τα παραδοσιακά πρότυπα.
Εκτός από ένα: Πρόκειται για μια συμμαχία μεταξύ Σουνιτικών χωρών. Δηλαδή, το στοιχείο που θα μπορούσε να τις ενώσει είναι το γεγονός ότι οι τρεις αυτές περιφερειακές δυνάμεις είναι ουσιαστικά συνδεδεμένες με την σουνιτική ισλαμική παράδοση και, ως εκ τούτου, είναι εχθρικές ή τουλάχιστον αντίθετες στην «απειλή» που αντιπροσωπεύει ο Σιιτικός συνασπισμός, που έχει επικεφαλής την Τεχεράνη.
Ωστόσο, αν εξετάσετε προσεκτικά αυτή τη συμμαχία, και ιδιαίτερα αυτές τις τρεις χώρες, οι διαφορές είναι πολλές. Πολλές και από πολλές απόψεις ασυμβίβαστες.
Η Τουρκία είναι μια «σύγχρονη» χώρα, ας πούμε. Με εξαίρεση τις πιο καθυστερημένες αγροτικές περιοχές, οι μεγάλες πόλεις της Τουρκίας είναι, ουσιαστικά, «ευρωπαϊκές». Ή, χειρότερα, δυτικές.
Επιπλέον, η Άγκυρα αποτελεί ουσιαστικό μέρος του ΝΑΤΟ, του ισχυρότερου στρατιωτικού προμαχώνα του, αν και με πολλές, ας πούμε, «αμφιβολίες» για τη σταθερότητα αυτής της συμμαχίας και για τη σύγκλιση των θεμελιωδών εθνικών της συμφερόντων, τα οποία κινούνται ολοένα και περισσότερο προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Πάνω απ’ όλα, αξιοσημείωτη είναι η αυξανόμενη ένταση με το Τελ Αβίβ. Αυτή η κατάσταση φαίνεται να προμηνύει μια μετωπική σύγκρουση, παρά τις κατά τα άλλα αδύναμες προσπάθειες της Ουάσιγκτον να εκτονώσει την κατάσταση.
Το Πακιστάν είναι, φυσικά, μια πυρηνική δύναμη. Ωστόσο, πολλές περιοχές είναι ανεξέλεγκτες, κυριαρχούνται από φυλετικά συστήματα εξουσίας, συχνά σε αντίθεση με την κεντρική κυβέρνηση
Επιπλέον, πρακτικά ανέκαθεν ήταν στενός σύμμαχος της Κίνας , από την οποία εξαρτάται τόσο εμπορικά όσο και για εξοπλισμούς και άμυνα.
Τέλος, οι Σαουδάραβες. Ένα προσωπικό βασίλειο. Κυβερνώμενο από μία μόνο οικογένεια και εξαιρετικά οπισθοδρομικό. Όπου η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού δεν απολαμβάνει κανένα απολύτως δικαίωμα. Ειδικά οι Σιίτες, καταπιεσμένοι και περιορισμένοι από μια μοναρχία που αποτελεί τον βράχο των Ουαχαμπιτών. Η πιο οπισθοδρομική μορφή του Σουνιτικού Ισλάμ, απολύτως κλειστή σε κάθε διάλογο.
Η Σαουδική Αραβία, ωστόσο, παραμένει ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς και εξαγωγείς πετρελαίου στον κόσμο. Ελέγχει την απαραίτητη πρώτη ύλη για τις οικονομίες μας. Και είναι στενά συνδεδεμένη, με τρία νήματα, με την Ουάσινγκτον. Και, κρυφά, και με το Τελ Αβίβ.
Είναι προφανές, επομένως, ότι αυτή η τρικέφαλη «αμυντική συμμαχία» εγείρει αρκετές αμφιβολίες.
Και αμέσως, πολλές αμφιβολίες προκύπτουν για το μέλλον του. Νεφελώδεις, ακόμη και σκοτεινές.
Ωστόσο, αποτελεί ένδειξη ενός διεθνούς πλαισίου που βρίσκεται σε φρενήρη κίνηση.
Ένα παγκόσμιο σκηνικό με «μεταβαλλόμενες γεωμετρίες», το οποίο πηγάζει από την ολοένα και πιο έντονη συνειδητοποίηση ότι κανένας από τους σημερινούς μεγάλους διεθνείς συνασπισμούς δεν είναι πλέον σε θέση να ασκήσει αποτελεσματικό και απόλυτο έλεγχο των εξελίξεων.
Όλοι οι «πρωταγωνιστές της σκηνής» φαίνονται τώρα να βρίσκονται σε κίνηση. Όλοι προσπαθούν να εξασφαλίσουν και να καλύψουν τα νώτα τους μέσα από ένα πολύπλοκο και περίπλοκο παιχνίδι συμμαχιών.
«Ένας πραγματικά ενδιαφέρον κόσμος…» όπως λέει μια παλιά κινέζικη παροιμία.
Η οποία, όμως, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι, στην ουσία, αποτελεί μια κατάρα.
