Ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο μεγάλα πολεμικά μέτωπα, τα οποία και τα δύο διευρύνονται και θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον έλεγχο.
Η Ουκρανία είναι ο πληρεξούσιος της Ουάσιγκτον στον πόλεμο της Δύσης εναντίον της Ρωσίας, έναν πόλεμο που έχει επεκταθεί βαθιά στα μετόπισθεν, μέσα στην ίδια τη Ρωσία, μακριά από το μέτωπο του Ντονμπάς. Χώρες του ΝΑΤΟ όπως η Γερμανία και η Μεγάλη Βρετανία εμπλέκονται ανοιχτά στη σύγκρουση εναντίον της Ρωσίας, όπως και οι ΗΠΑ. Η Γερμανία και η Μεγάλη Βρετανία κατασκευάζουν τα drones μεγάλης εμβέλειας που χρησιμοποιεί η Ουκρανία με το σύστημα στόχευσης της Ουάσιγκτον για να επιτίθενται στην Ρωσική παραγωγή πετρελαίου, σε διυλιστήρια πετρελαίου και σε αποθήκες ενέργειας εντός της Ρωσίας, καθώς και σε αεροδρόμια, κατοικίες πολιτών, σχολεία παιδιών και παραθεριστές. Ο Ρώσος πρόεδρος αρνείται να αναγνωρίσει αυτές τις επιθέσεις ως πολεμικές επιθέσεις και τις αποκαλεί «τρομοκρατικές ενέργειες». Ο Πούτιν προσποιείται ότι η σύγκρουση είναι απλώς μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» που περιορίζεται στην περιοχή του Ντονμπάς & στα σύνορα με την Ουκρανία.
Η «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» συνεχίζεται εδώ και 4,5 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων δύο ακόμη χώρες έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και έχουν συμμαχήσει εναντίον της Ρωσίας. Περισσότερα μέλη του ΝΑΤΟ έχουν αλλάξει τις πολιτικές τους και έχουν ανακοινώσει την προθυμία τους να φιλοξενήσουν πυρηνικά όπλα της Ουάσιγκτον στο έδαφός τους, στα σύνορα με τη Ρωσία. Οι χώρες του ΝΑΤΟ μιλούν ανοιχτά για την προετοιμασία ενός μεγάλου πολέμου εναντίον της Ρωσίας σε τρία χρόνια.
Κάθε οπλικό σύστημα που η Ουάσιγκτον και τα μέλη του ΝΑΤΟ δήλωσαν ότι δεν θα σταλεί στάλθηκε στην Ουκρανία. Οι ειρηνευτικές συνομιλίες της Ρωσίας με τον Τραμπ δεν οδήγησαν πουθενά, αλλά ο Πούτιν εξακολουθεί να πιστεύει σε αυτές. Ο Ζελένσκι απειλεί τώρα με τα γερμανικά και βρετανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη του να κλείσει τον εναέριο χώρο της Ρωσίας από εμπορικές πτήσεις. Η Ρωσία πολεμά τον πληρεξούσιο της Δύσης — την Ουκρανία — όχι τον δυτικό εχθρό της Ρωσίας. Η Ουκρανία συνεχίζει να πολεμά μόνο λόγω της μεγάλης υποστήριξης και της ενθάρρυνσης που βρίσκει από τη Δύση.
Προφανώς, η Ρωσία τώρα παλεύει για την ίδια την ύπαρξη της απέναντι σε ένα ισχυρό συνασπισμό κρατών. Υπάρχει ένα όριο για το πόσο καιρό ακόμη η Ρωσία θα μπορεί να αρνείται την πραγματικότητα, ότι βρίσκεται σε πόλεμο με όλη την δύση. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι όταν ξεπεραστεί αυτό το όριο, και εξαντληθεί η υπομονή της, η Ρωσία είναι πιθανό, όπως θα είναι στρυμωγμένη και με την πλάτη στον τοίχο, τότε να αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει την έσχατη γραμμή άμυνας της, δηλαδή τα ρωσικά πυρηνικά όπλα.
Στη Μέση Ανατολή, το Ιράν δεν έχει εμπλακεί με τον εχθρό του Ιράν, αλλά με τον πληρεξούσιο — την Ουάσιγκτον — του εχθρού του Ιράν — του Ισραήλ.
Έχουμε λοιπόν δύο πολέμους στους οποίους οι πληρεξούσιοι, όχι οι υποκινητές, υφίστανται τις συνέπειες. Καθώς αυτό εξυπηρετεί τους υποκινητές, καθώς δεν φέρουν κανένα κόστος, οι συγκρούσεις μπορούν να συνεχιστούν μέχρι να καταστούν μη διαχειρίσιμες.
Έχουμε μπροστά μας την τεράστια αυταπάτη της Ρωσίας και του Ιράν. Η Ρωσία πολεμά την Ουκρανία, ένα πρώην μέρος της Σοβιετικής Ρωσίας, όχι την Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ. Το Ιράν πολεμά την Ουάσιγκτον, όχι το Ισραήλ, του οποίου η Ουάσιγκτον είναι μαριονέτα.
Έτσι, έχουμε δύο χώρες που υφίστανται επίθεση, καμία από τις οποίες δεν αντιμετωπίζει τον πραγματικό της εχθρό απευθείας. Είναι ένα τέλειο σενάριο για να ξεφύγει η κατάσταση από τον έλεγχο.
Έχοντας θέσει αυτό το σημείο, αναρωτηθείτε τώρα γιατί οι ΗΠΑ βρίσκονται σε πόλεμο με το Ιράν. Γνωρίζουμε γιατί η Ουάσιγκτον βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία. Η Ρωσία είναι μια ανερχόμενη δύναμη που περιορίζει την ηγεμονία της Ουάσιγκτον στον κόσμο και, ως εκ τούτου, εμποδίζει την ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής — το Δόγμα Γούλφοβιτς — λέει ότι ο κύριος σκοπός της πολιτικής των ΗΠΑ είναι να αποτρέψει την άνοδο οποιασδήποτε χώρας που μπορεί να χρησιμεύσει ως περιορισμός στη μονομερή πολιτική της Ουάσιγκτον.
Η Ρωσία και η Κίνα είναι προφανώς παγκόσμιες δυνάμεις, αλλά γιατί αυτή η ηγεμονική ανησυχία της Ουάσιγκτον για το Ιράν, το οποίο δεν είναι;
Η απάντηση είναι ότι το Ιράν εμποδίζει την Ισραηλινοσιωνιστική Ατζέντα του Μεγάλου Ισραήλ, η οποία ορίζει την επικράτεια του ισραηλινού κράτους από τον Νείλο μέχρι το Πακιστάν.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα, η Ουάσιγκτον αγωνίζεται για να εγκαθιδρύσει το Μεγάλο Ισραήλ. Αυτός ήταν ο σκοπός της 11ης Σεπτεμβρίου, μιας εσωτερικής ενορχήστρωσης από τους ντόπιους Αμερικανούς Σιωνιστές νεοσυντηρητικούς για να δημιουργήσουν το «νέο Περλ Χάρμπορ» που απαιτείται για τις επιθέσεις της Ουάσιγκτον στον 21ο αιώνα, οι οποίες κατέστρεψαν όχι τις συγκεκριμένες «επτά χώρες σε πέντε χρόνια», αλλά τρεις από τις χώρες — το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία — σε 25 χρόνια, με την τρέχουσα επίθεση στο Ιράν να βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτό σημαίνει όλη αυτή η βρώμικη δουλειά, όλοι αυτοί οι πόλεμοι έγιναν για χάρη του Ισραήλ.
Αυτό που έχω παρουσιάσει είναι σκέτη η αλήθεια, χωρίς πέπλα. Αλλά καμία επίγνωση ή συζήτηση αυτής της αλήθειας δεν προκύπτει ή δεν είναι δυνατή στην Αμερική ή τη Δυτική Ευρώπη. Το ισχυρό Ισραηλινό Λόμπι έχει χαρακτηρίσει κάθε αλήθεια που είναι δυσμενής για την ισραηλινή επέκταση ως αντισημιτική. Εκτός αν συνταξιοδοτηθούν, κανένας καθηγητής, κανένας αναλυτής εξωτερικής πολιτικής, κανένας κυβερνητικός αξιωματούχος ή φοιτητής δεν μπορεί να επιβιώσει όταν στιγματιστεί κάτω από την ταμπέλα του αντισημίτη. Η δύναμη της προπαγάνδας & των προσχημάτων των Ισραηλινών για τους πολέμους και τις γενοκτονίες είναι εξαιρετική. Υπάρχουν μόνο 7,7 εκατομμύρια Εβραίοι στο Ισραήλ· κι όμως μπορούν να λογοκρίνουν & να ελέγχουν τη παγκόσμια κοινή γνώμη για τους πολέμους και την βία για την οποία οι ίδιοι οι Ισραηλινοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι.
