Ελευθέριος Ανδρώνης
Όσο η βύθιση στον αξιακό βούρκο επιταχύνεται σε σημείο που ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, ρωτά με άνεση τους δημοσιογράφους τηλεοπτικής εκπομπής «μήπως έχουν πάρει κάνα… μπάφο», όλη αυτή η πολιτική ξετσιπωσιά καθρεφτίζεται άμεσα στην κοινωνία ως πρότυπο ολοκληρωτικής αποσύνθεσης.
Είχαμε επισημάνει εδώ και χρόνια ότι τα ναρκωτικά απαγκιστρώνονται σταδιακά από τα κακόφημα «στέκια» και τις συνθήκες υποκόσμου (που λειτουργούν αποτρεπτικά για τον μέσο «καταναλωτή») και γίνονται εμπορεύματα εύκολης και άμεσης πρόσβασης, απενεχοποιημένα από το καπιταλιστικό marketing. Λέξεις της «πιάτσας» που εθεωρείτο αδιανόητο να ακουστούν από στόμα πολιτικού στην τηλεόραση (και δη από υπουργό, και δη από υπουργό… Υγείας!) γίνονται «χιουμοριστικές» ατάκες ενός εκφυλισμένου λόγου.
Το ίδιο το κράτος γίνεται διαφημιστής και πάροχος της διαφθοράς, όσο η Ελλάδα ακολουθεί την πεπατημένη των χρεωκοπημένων κοινωνιών, στις οποίες πάντοτε θριαμβεύει το τρίπτυχο: ναρκωτικών, τζόγου και πορνείας. Με τον τζόγο και την πορνεία να απέχουν από την προαίρεση του Έλληνα τόσο κοντά – όσο η εγγραφή 5 λεπτών σε μια ψηφιακή πλατφόρμα, τα ναρκωτικά έρχονται να τελειοποιήσουν τη μάστιγα της αυταπάτης για εύκολο χρήμα, εύκολη «δόξα» και εύκολη «χαρά».
Ανησυχητικά στοιχεία για τη χρήση κάνναβης
Ενώ στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες που αξιολογεί η ESPAD (European School Survey Project on Alcohol and Other Drugs), η χρήση παράνομων ουσιών και ειδικότερα της κάνναβης μειώνεται, στην Ελλάδα το 2024 καταγράφεται αύξηση τόσο στη χρήση παράνομων ουσιών συνολικά, όσο και στη χρήση κάνναβης συγκεκριμένα.
Αν εξετάσουμε τη χρήση κάνναβης στον φοιτητικό πληθυσμό της Ελλάδας (με στοιχεία του 2021), περισσότεροι από 1 στους 3 φοιτητές (34%) έχουν δοκιμάσει έστω μια φορά, 22% έχουν δοκιμάσει τους τελευταίους 12 μήνες και 11% έχουν δοκιμάσει τον τελευταίο μήνα. Σε όλα αυτά τα ήδη αποκαρδιωτικά στοιχεία, οφείλουμε να εικάσουμε και τον (εύλογο) παράγοντα της υποκαταγραφής. Κοντολογίς, τα πράγματα πιθανότατα είναι ακόμη χειρότερα.
Ατομική ευθύνη εμείς – Συλλογική ανευθυνότητα εκείνοι
Φανταστείτε λοιπόν ότι είστε ένας μαθητής που κάθεται μπροστά στην τηλεόραση (ή τον υπολογιστή) να ακούσει μια συζήτηση με τον υπουργό Υγείας. Και εκείνος, αντί να είναι υπόδειγμα ακεραιότητας λόγω του θεσμού που εκπροσωπεί, να χαριεντίζεται για «μπάφους», μιλώντας στους δημοσιογράφους σαν να είναι δουλικά κάποιου τηλεοπτικού «τεκέ».
Η ηθική χρεοκοπία γίνεται κοινόχρηστη κουλτούρα σε ζωντανή μετάδοση. Και σε αντίθεση με το πολιτικό εμπόριο ελπίδας που στις μέρες μας έχει ξεθυμάνει τελείως ως «ναρκωτικό», η παρακμή «πουλά» ακόμα στο κοινό, γιατί χρησιμεύει ως άλλοθι προσωπικής απενεχοποίησης, ως ελαφρυντικό για τον ατομικό μας εκμαυλισμό. Η μόνη γέφυρα επικοινωνίας που έχει απομείνει όρθια μεταξύ πολιτικής εξουσίας και (μέρους του) λαού, είναι η «μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια». Με τέτοια «συνείδηση» ευθύνης και τέτοια «ευαισθησία» για το θέμα το ναρκωτικών, το γεγονός ότι ο κ. Γεωργιάδης διαλύει τις δημόσιες κλινικές αποτοξίνωσης, μοιάζει φυσικό επακόλουθο.
Την ίδια στιγμή που τα στοιχεία απαιτούν περισσότερη πολιτική σοβαρότητα, η εξουσία εξαπολύει γενναίες δόσεις φαιδρότητας. Ζούμε στην εποχή της «ατομικής ευθύνης» στο πόπολο και της συλλογικής ανευθυνότητας στο γκουβέρνο. Τους μάρανε η απαγόρευση πρόσβασης στα ΜΚΔ για παιδιά, ενώ δεν ενδιαφέρονται να υπολογίσουν ούτε τις συνέπειες του δημόσιου λόγους τους. Αυτοί οι ίδιοι πολιτικοί θα κληθούν σε κάποια εκδήλωση μεθαύριο, για να μιλήσουν για τη σημασία της… πρόληψης.
Αντί το υπουργείο Παιδείας να δημιουργήσει ένα ενιαίο, σταθερό και αυτοτελές μάθημα για τους κινδύνους των ναρκωτικών (και τον προθάλαμο των «σκληρών» ουσιών, που αποδεδειγμένα αποτελεί ο εθισμός στην κάνναβη), έχει ξοδέψει άπειρους πόρους για να εθίσει πρόωρα τα παιδιά σε ένα άλλο «ναρκωτικό», την πλύση εγκεφάλου της σεξουαλικής «διαπαιδαγώγησης». Το μέσο ελληνόπουλο «οφείλει» να εκπαιδευτεί με όλο το μενού σεξουαλικών «αφυπνίσεων» ή παρεκκλίσεων, αλλά 9,5 στις 10 φορές θα μάθει για τα ναρκωτικά όταν θα τα δει να διακινούνται ελεύθερα στο περιβάλλον του.
Κανείς δεν λέει ότι οι νέοι περίμεναν τον υπουργό Υγείας για να ανακαλύψουν τη λέξη «μπάφο». Αυτό που λέμε είναι ότι οι κίνδυνοι μαζί με την παρακμή που συνοδεύει αυτή τη λέξη, περνά σε επίπεδο θεσμικής εξοικείωσης και άρα μιας έμμεσης αθώωσης. Σε μια εποχή που ο 1 στους 3 νέους στρέφεται στην τεχνητή νοημοσύνη για να νιώσει ότι βρήκε έναν «φίλο», το τελευταίο που περιμένεις από μια εκλεγμένη κυβέρνηση, είναι να παρουσιάζει τα χημικά αντίδοτα της μοναξιάς ως καλαμπούρι…
