Ελευθέριος Ανδρώνης
Τελικά τι αποτέλεσμα καταφέρνει ένα κράτος που από τη μια πλευρά διασύρει σπουδαία φιλανθρωπικά ιδρύματα όπως η Κιβωτός του Κόσμου, και από την άλλη στέκεται ανίκανο να σταματήσει έγκαιρα τη δράση απατεώνων όπως η ΜΚΟ «Παιδική Χαρά»;
Λασπολογώντας τους άξιους και παράλληλα αφήνοντας τα λαμόγια να αλωνίζουν για χρόνια, εκείνο που καταφέρνεις ως κράτος είναι να δηλητηριάζεις ανεπανόρθωτα το πηγαίο αίσθημα της φιλανθρωπίας. Από εκεί που ο Έλληνας κάποτε ξεχώριζε για το φιλότιμο του μπροστά στον αναγκεμένο, τώρα φτάνει να το περνά από αλλεπάλληλα φίλτρα καχυποψίας. Και στο τέλος, ζήτημα είναι αν απομείνει κάποιο καταστάλαγμα υλικής βοήθειας.
Όχι τόσο γιατί σκλήρυνε ο Έλληνας, όσο διότι η Πολιτεία έχει προκαλέσει αξιοκρατικό χάος. Με τους θεσμούς να βρίσκονται σε φάση πλήρους απαξίωσης, μοιάζει κανείς να μην μπορεί πλέον να εγγυηθεί για κανέναν. Η δε κυβέρνηση λειτουργεί σαν μεταπρατική ΜΚΟ και οι ΜΚΟ σαν άτυπα παρα-υπουργεία. Η εμπιστοσύνη του κόσμου ομοιάζει πλέον με τρελή πυξίδα χωρίς προσανατολισμό σιγουριάς. Κυριαρχεί η εντύπωση πώς όποια βρώμικη υπόθεση βγαίνει προς τα έξω, υπάρχει λόγος που βγαίνει τη συγκεκριμένη στιγμή. Σαν μια γκροτέσκα συμφωνία με μουσικές καρέκλες, όπου σε κάθε γύρο, μας βρίσκεται και ένας «θρόνος» διαφθοράς λιγότερος. Όχι φυσικά για να εκλείψει η διαφθορά, αλλά για να συγκεντρωθεί σε όλο και λιγότερα χέρια.
Για τουλάχιστον 8 χρόνια, ο Κώστας Φιρινίδης και η σύντροφός του Βάσια Μανισιώτη, συγκέντρωναν εκατομμύρια ευρώ με συναισθηματικό «δόλωμα» άρρωστα παιδιά που χρειάζονταν δαπανηρές θεραπείες για να ζήσουν. Τελικά, στις δύστυχες οικογένειές τους δίνονταν μερικά ξεροκόμματα, ενώ το σατανικό δίδυμο της ΜΚΟ λεηλατούσε τον «κουμπαρά» της αγάπης του κόσμου ώστε να ζει μέσα στη χλιδή.
Ξεμένουμε από «καύσιμο» εμπιστοσύνης
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει μόνη της επειδή έκοψε το ένα από τα χιλιάδες κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Αντ’ αυτού θα έπρεπε να απολογείται για ένα φαινόμενο που υπερβαίνει κατά πολύ κάθε περιστασιακή επιτυχία, εκείνο του συστηματικού βιασμού της αυθόρμητης βοήθειας. Πλέον όσα απομεινάρια αγάπης αφήνει η αδιαφορία, τα καταβροχθίζει η καχυποψία. Πραγματικοί ευεργέτες, πρώτα διασύρονται χωρίς βήμα απολογίας και μετά αθωώνονται αφού έχουν περάσει από δολοφονία χαρακτήρα. Και πραγματικοί κομπιναδόροι μπορούν ανεξέλεγκτα να εξαπατούν από τον απλό κοσμάκη μέχρι και δικτυωμένους εφοπλιστές.
Καμία ΜΚΟ, κανένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, καμία ανθρωπιστική δράση – όσο και καλές προθέσεις να έχουν – δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτα, αν ο λαός ξεμείνει από καύσιμο εμπιστοσύνης. Αυτή θα είναι η απόλυτη κοινωνική καταστροφή, αφού κάθε δράση αλληλεγγύης θα μένει πλέον άνευ αντικειμένου. Όσο το κράτος απομακρύνεται από την εποπτεία της πρόνοιας και ανοίγει διάπλατα την πόρτα σε ιδιώτες «φιλάνθρωπους» – όσο αυτά τα ιερά χρήματα περνούν σε λογικές εμπορευματοποίησης και κατακερματισμού σε σκιώδεις διακλαδώσεις, κανείς δεν ξέρει πλέον που ακριβώς πάνε τα λεφτά του και αν βρίσκουν τελικά τον αληθινό προορισμό τους.
Το πρόβλημα της «αποστειρωμένης» ελεημοσύνης
Όλα τα ευγενή αισθήματα του λαού λιανίζονται από την απληστία και την αδιαφάνεια. Ο μέσος πολίτης λέει πλέον ότι όσο λιγότεροι είναι οι μεσάζοντες, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχει να «χαθεί» κάπου στον δρόμο η δωρεά. Και εδώ πρέπει να τονίσω γι’ ακόμη μια φορά τον σπουδαίο ρόλο της Εκκλησίας, όπου η ελεημοσύνη κατευθύνεται άμεσα από τον απλό λαό προς τον απλό λαό. Πότε με κοινωφελή αποταμίευση και πότε αθέατα από χέρι σε χέρι, η Εκκλησία παραμένει ο μεγαλύτερος πυλώνας φιλανθρωπικής δράσης, παρότι βάλλεται συνεχώς από το νεοταξικό σύστημα.
Αντιπαραθέτοντας την ασφάλεια της ενοριακής δράσης που ασκείται δίπλα στον πλησίον, απέναντι στη δράση «θολών» ΜΚΟ, βλέπουμε πόσο ολισθηρό είναι να βολευόμαστε μόνο με αυτοματοποιημένες τηλε -φιλανθρωπίες, αντί να αναζητούμε την αμεσότητα της φυσικής προσφοράς. Φυσικά και οι διαδικτυακοί έρανοι έχουν προσφέρει εξαιρετικό έργο και έχουν σώσει πολλές ζωές. Αλλά θα έλεγα ότι η ίδια η τάση μας να αποστειρώνουμε την ελεημοσύνη από την ανθρώπινη επαφή, γίνεται τελικά πεδίον δόξης λαμπρό για παντός είδους λωποδύτες.
Έχουμε υπογραμμίσει και άλλοτε ότι το νεοταξικό κράτος θέλει σταδιακά να ελέγξει και να εκφυλίσει όλες τις μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης, υποτάσσοντας τις στο πλαίσιο της κατάργησης των μετρητών και της επιβολής του ψηφιακού νομίσματος. Η ελεημοσύνη, το χαρτζιλίκι, το φιλοδώρημα και κάθε άλλη πηγαία πράξη στήριξης, πρέπει να γίνει και αυτή ελεγχόμενο «credit» στην ψηφιακή φυλακή των data centers. Και ποια καλύτερη πρόφαση υπάρχει για να επιτευχθεί αυτό, από τη διασπορά δυσπιστίας στο λαϊκό αίσθημα;
Το σκάνδαλο της «Παιδικής Χαράς» έσκασε (τυχαία να υποθέσω) πάνω στην ώρα που είχε ξεσπάσει ο ντόρος για την αθώωση του π. Αντωνίου της Κιβωτού στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων. Ακριβώς τις μέρες που ο κόσμος συζητούσε αγανακτισμένος την άδικη κατασυκοφάντηση του ιερέα, ήρθε στην επικαιρότητα η αποκάλυψη μιας πραγματικά αμαρτωλής ΜΚΟ, καλύπτοντας τους τίτλους για την Κιβωτό. Περίεργος συγχρονισμός, ομολογουμένως. Και πολύ βολικός για να σκεπαστεί ένα πρωτοφανές φιάσκο από την αίγλη μιας επιτυχίας. Κάπως έτσι, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Οι έντιμοι οργανισμοί ξεμένουν από εύρεση εθελοντικής προσφοράς. Και όσο η κοινωνική πολιτική αποσύρεται σε διακοσμητικό ρόλο, το λαϊκό ανάθεμα θα πέφτει σε κακόβουλους ιδιώτες που βρίσκουν χώρο δράσης, εκεί ακριβώς που τον δημιουργεί η κυβέρνηση. Σαν να ψηφίσαμε την «Παιδική Χαρά» και όχι τον υπουργό που υποχρεούταν να την ελέγχει.
Στο φινάλε, το μεγάλο θύμα είναι και πάλι ο φτωχός, που βλέπει τις γέφυρες αγάπης με την κοινωνία να κόβονται μία – μία. Παράδοξο ότι σε μια εποχή άπειρων αυτοματισμών αποστολής χρήματος, η εγκατάλειψη των αδυνάμων γίνεται χειρότερη από ποτέ. Όσο η ελεημοσύνη θα απομακρύνεται από την κοινωνική τριβή και θα μετατρέπεται σε γραφειοκρατικό μέγεθος (από το κράτος και δυστυχώς και από μεγάλο μέρος του λαού), τόσο θα γίνεται ένα άψυχο ηθικιστικό έρμαιο συμφερόντων. Όσο λησμονείται το θυσιαστικό πνεύμα της ελεημοσύνης, τόσο ξεθωριάζει και ο τελικός αποδέκτης.
