Όμως για να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση θα πρέπει να πιάσει περί το 38%. Τι θα γίνει λοιπόν αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορέσει να πιάσει αυτοδυναμία, κάτι που είναι και το πιο πιθανό, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα;
Από την πολιτική «γεωγραφία» του πολιτικού συστήματος, παρατηρούμε τα εξής:
Στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ΚΚΕ, για το οποίο μεγαλύτερος πολιτικός εχθρός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Άρα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ αποκλείεται. Στα δεξιά της ΝΔ είναι η ΧΑ, την οποία φυσικά δεν θέλει κανείς για συγκυβέρνηση. Μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ υπάρχουν η ΔΗΜΑΡ, η Ελιά, οι ΑΝΕΛ και το Ποτάμι. Η ΔΗΜΑΡ όμως ήδη διαλύθηκε και κανείς δεν πιστεύει ότι θα κατέβει στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, καθόσον θα εξαϋλωθεί. Η Ελιά θα μειωθεί ακόμα πιο πολύ και οι βουλευτές που θα εκλέξει (αν εκλέξει), δεν θα επαρκούν για συγκυβέρνηση. Οι ΑΝΕΛ βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και μέχρι στιγμής εκείνο που φαίνεται είναι ότι θα δώσουν μάχη για να μην πέσουν κάτω από 3%, πράγμα δύσκολο. Σε ότι αφορά το Ποτάμι, κανείς δεν πιστεύει ότι θα ξεπεράσει το ποσοστό που έπιασε στις ευρωεκλογές, όταν μάλιστα θα υπάρξουν συνθήκες έντονης πόλωσης. Επομένως ούτε οι δικοί του βουλευτές δεν θα επαρκούν για να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην καλύτερη περίπτωση να γίνει ένας αχταρμάς από ΣΥΡΙΖΑ, Ελιά και Ποτάμι. Μένει λοιπόν η ΝΔ.
Η εκλογική δύναμη της ΝΔ, για όσους δεν το αντιλαμβάνονται, είναι πάρα πολύ δύσκολο να πέσει κάτω από 18-20%. Η ΝΔ είναι ένα πολιτικό κατασκεύασμα, αποτελούμε από έναν σκληρό πυρήνα «μπετόν – αρμέ» πολιτικών οικογενειών και πολιτικών τζακιών. Αυτός ο πυρήνας των πολιτικών οικογενειών, μαζί με την εκλογική τους πελατεία, πάρα πολύ δύσκολα θα πάει παρακάτω. Τι μένει λοιπόν στον ΣΥΡΙΖΑ; Μένει μάλλον η συγκυβέρνηση με τα πολιτικά τζάκια της ΝΔ, χωρίς φυσικά την αρχηγία Σαμαρά.
Μόνο σε μια περίπτωση θα αποφευχθεί αυτό. Μόνο αν καταφέρουν να δημιουργήσουν μια αξιόλογη Κεντροαριστερά που θα παίξει το ρόλο του κυβερνητικού μπαλαντέρ. Κάτι όμως που σίγουρα θα κόψει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δηλαδή που προσπαθεί να επιτύχει η ολιγαρχία της χώρας.
