Και αν υπάρχει Γερμανία σήμερα, αυτό οφείλεται αφενός στη διορατικότητα των ΗΠΑ, οι οποίες θυσίασαν τεράστια ποσά ύστερα από δυο παγκοσμίους πολέμους, κι αφετέρου στην καλή θέληση των ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες παρόλο το βαρύτατο οικονομικό τίμημα που υπέστησαν από τη βιαιότητα των ναζί, έβαλαν στην άκρη τις όποιες απαιτήσεις για αποζημίωση. Η παραπάνω διαπίστωση δεν ανήκει σε κάποιον λαϊκιστή αντι-γερμανό, αλλά στον εξέχοντα Γερμανό οικονομολόγο-ιστορικό και νυν καθηγητή στο London School of Economics, Άλμπρεχτ Ριτσλ.
Βέβαια όλα αυτά τα έχουν ξεχάσει σήμερα οι Γερμανοί και ειδικά η κυρία Μέρκελ και οι συν αυτοί Σόιμπλε και λοιποί, έχοντας επιβάλλει μία εξοντωτική λιτότητα στον αδύνατο κρίκο τον Ευρωπαϊκό νότο και ειδικά στην Ελλάδα που έγινε το πειραματόζωο της Ευρώπης. Οι Γερμανοί συμπεριφέρονται σήμερα μ’ έναν τιμωρητικό τρόπο, που τους
κάνει μισητούς και στη Ελλάδα και στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης. Αλλά και αναλογικά η Ελλάδα έχει υποστεί τις μεγαλύτερες απώλειες στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο,όχι μόνο σε θανάτους εξαιτίας της θηριωδίας των Ναζί,αλλά και σε υποδομές,αφού υπέστη τεράστιες καταστροφές,αλλά και σε οικονομικό επίπεδο με τα αναγκαστικά δάνεια τα οποία ακόμη και σήμερα αρνείται πεισματικά να επιστρέψει με την ευλογία δυστυχώς κάποιων Ελλήνων πολιτικών. Ξεχνώντας την μεγαλοψυχία του πολιτισμένου κόσμου,στον οποίο μάλλον δεν ανήκει έχει την απάνθρωπη άποψη -ένα είδος σύγχρονου ναζισμού- δηλαδή ότι οι λαοί που συσσωρεύουν χρέη πρέπει να τιμωρούνται.Και είναι τόσο ανιστόρητοι ή μάλλον τους κάνουν γιατί έτσι τους βολεύει που ούτε τις απόψεις του δικού τους Ιστορικού της Οικονομίας καθηγητή της Οικονομίας στο London School of Economics Άλμπρεχτ Ριτσλ δεν λαμβάνουν υπόψιν. Ο τελευταίος τόνισε σε συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στην ιστοσελίδα του Spiegel ότι η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος μπαταχτσής του 20ού αιώνα.«Η Γερμανία ήταν ο βασιλιάς, όταν μιλάμε για χρεοκοπίες χωρών», ανέφερε, προσθέτοντας ότι το πρόβλημα πληρωμών που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα είναι ασήμαντο αναλογικά με αυτά που προκάλεσε η Γερμανία. Σύμφωνα με τον ιστορικό της οικονομίας, η Γερμανία χρεοκόπησε -ανοιχτά ή συγκαλυμμένα- τρεις φορές τα τελευταία εκατό χρόνια.
Η πρώτη φορά ήταν το 1931 όταν το Βερολίνο κήρυξε στάση πληρωμών στα δάνεια που είχε λάβει από αμερικανικές τράπεζες μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο το πρώτο αιματοκύλισμα που προκάλεσε.
Η δεύτερη φορά το 1953, όταν η Αμερική προχώρησε στο «κούρεμα» του γερμανικού χρέους, το οποίο περιορίστηκε έτσι σε ένα ελάχιστο ποσό, ενώ οι
Ευρωπαίοι ήταν αναγκασμένοι να φέρουν τα βάρη από τον πόλεμο και τις επιπτώσεις της γερμανικής κατοχής.
Και το μεγάλο όφελος της Γερμανίας προέκυψε από την απόφαση των ΗΠΑ να μην της επιβληθούν σημαντικές πολεμικές επανορθώσεις,και αυτό ήταν μία χειρονομία-ζωής που έθεσε τις βάσεις για το «οικονομικό θαύμα» του Βερολίνου.
Παράλληλα, όμως, σήμαινε ότι τα θύματα της γερμανικής κατοχής στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, έπρεπε να εγκαταλείψουν τις απαιτήσεις τους για αποζημιώσεις οι οποίες αναβλήθηκαν έως ότου θα γινόταν η επανένωση της Γερμανίας, η οποία μετά τον πόλεμο είχε χωριστεί σε δύο κράτη.
Αποτέλεσμα της μεγαλοψυχίας που έδειξε ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΣ κόσμος σε αυτή,γιατί επαναλαμβάνω δεν ανήκει στους ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΥΣ λαούς δυστυχώς κουβαλάει ακόμη τα κτηνώδη και απάνθρωπα ένστικτα, βλέποντας μόνο την λογιστική άποψη της τεράστιας κρίσης που πλήττει τον Ευρωπαϊκό νότο και εδώ στην Ελλάδα έχει μέχρι στιγμής στοιχίσει τη ζωή σε 6000 συνανθρώπους μας περίπου,αρνείται πεισματικά και δεν συζητά σε αντίθεση με την ευνοϊκότατη μεταχείριση που έτυχε από τους πιστωτές της στην πρόσφατη ιστορία της, κάθε έννοια διαγραφής των χρεών του νότου.
Και επειδή όποιος δεν γνωρίζει την Ιστορία του (και δεν αναφέρομαι στους Γερμανούς) είναι υποχρεωμένος να τη ξαναζήσει,πολύ φοβάμαι ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη
Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους οσφυοκάμπτες Ραγιάδες που είναι της άποψης ότι” χρωστάμε τι να κάνουμε;”και έχουν δεχθεί να υποθηκεύσουν την ζωή τους στους Διεθνείς τοκογλύφους και δυστυχώς όχι μόνο την δική τους.Έχουν δεχθεί να υποθηκεύσουν τη ζωή των παιδιών τους που πολλά από αυτά έχουν γίνει μετανάστες και όχι μόνο αυτών, αλλά και των εγγονιών τους και των δισέγγονών τους, και πόσων άλλων μελλοντικών γενεών.
