Στις 20 του Σεπτέμβρη ως νομοταγείς πολίτες καλούμαστε να πράξουμε το “δημοκρατικό μας καθήκον”, ψηφίζοντας το κόμμα που θέλουμε να κυβερνήσει τη χώρα η αυτό που πιστεύουμε πως θα υπερασπιστεί καλύτερα τα συμφέροντα μας. Δηλαδή να στηρίξουμε για ακόμη μια φόρα ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα για το οποίο σε πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου δηλώναμε σε ποσοστό 91% πως δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη.
Στις 20 του Σεπτέμβρη καλούμαστε να ξαναδώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης σ’ αυτούς μας υποσχέθηκαν καλύτερες μέρες, αλλά μας έφεραν νέες δανειακές συμβάσεις και μνημόνια, τα οποία με πρόσχημα τη σωτηρία της χώρας απαιτούν θυσίες που οδηγούν σε νέες και μεγαλύτερες η σ’ εκείνους που τα καταγγέλλουν για να έχουν λόγο ύπαρξης, αλλά ουσιαστικά τα στηρίζουν για να μπορούν ν’ απολαμβάνουν τα προνόμια των άλλων.
Φυσικά έχουμε κι’ άλλες επιλογές. Μπορούμε να ψηφίσουμε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα τα οποία θέλουν να μπουν στη βουλή για να σώσουν τη χώρα ακριβώς όμως όπως και οι προηγούμενοι η να επιλέξουμε λευκό η άκυρο ως ψήφο διαμαρτυρίας, την οποία όμως ο σοφός νομοθέτης φρόντισε να μετατρέψει σε ψήφο υπέρ του πρώτου κόμματος.
Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία στην Ελλάδα, το μοναδικό όπλο (ψήφος) που μας παρέχει για να εκφραστούμε δυστυχώς είναι άσφαιρο και παρότι γνωρίζουμε πως όποιο κι’ αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, όποιος κυβερνητικός σχηματισμός κι’ αν προκύψει, όσα κόμματα κι’ αν μπουν στη βουλή, τα προβλήματα της χώρας δεν πρόκειται να λυθούν,αντίθετα θα μεγαλώνουν και θα δημιουργούν κι’ άλλα, συνεχίζουμε να ψηφίζουμε και μετά χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο κι’ αναρωτιόμαστε “τι άλλο μπορώ να κάνω;”.
Ίσως όμως μετά από σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης, θα έπρεπε να γνωρίζουμε πως κανένα από τα κόμματα που υπάρχουν στην Ελλάδα (εντός κι’ εκτός κοινοβουλίου) δεν θέλει την ανατροπή του συστήματος, γιατί πολύ απλά όλα γεννήθηκαν απ’ αυτό, υπάρχουν χάρη σ’ αυτό και το υπηρετούν πιστά καλύπτοντας συγκεκριμένα συμφέροντα. Αλλά κυρίως θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι πολύ σύντομα θα ζήσουμε γεγονότα και καταστάσεις που ούτε στα πιο εφιαλτικά μας όνειρα δεν έχουμε δει. Για να το αντιληφθεί κάποιος αυτό δεν χρειάζεται να είναι προφήτης, αρκεί να πετάξει τις κομματικές παρωπίδες έτσι ώστε να δει λίγο πιο μακριά και να ερμηνεύσει σωστά όσα ακούει και βλέπει.
Τότε θα καταλαβαίναμε πως τα διλήμματα που μας θέτουν ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι αποπροσανατολιστικά και τίθενται καθαρά και μόνο για να μπορεί να επιβιώνει το πολιτικό σύστημα. Σε ποιο σοβαρό κράτος για παράδειγμα, χρειάζονται πέντε ολόκληρα χρόνια και τέσσερις διαφορετικές κυβερνήσεις για να διαπιστώσουν αν τα μνημόνια είναι ευλογία η καταστροφή; Σε ποιο κυρίαρχο κράτος δεν θα υπήρχε σχέδιο εξόδου από το κοινό νόμισμα για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά και ομαλής μετάβασης σε εθνικό νόμισμα; Ακόμη κι’ αν δεν φρόντιζαν γι’ αυτό τα κυβερνητικά κόμματα δεν όφειλαν να το έχουν έτοιμο τα κόμματα που αντιπολιτεύονται και θέλουν να κυβερνήσουν; Χωρίς τέτοιου είδους ψευτοδιλήμματα όμως οι εθνοσωτήρες θα ήταν άχρηστοι.
Εφόσον λοιπόν είχαμε καταλάβει τα βρώμικα παιχνίδια που παίζονται σε βάρος του λαού και κυρίως σε βάρος της πατρίδας, δυστυχώς και με τη δική μας συμμετοχή και στήριξη, δεν θα ψάχναμε ακόμη αυτό το “άλλο” που μας βασανίζει, θα το είχαμε βρει γιατί θα ξέραμε πως το πραγματικό δίλημμα είναι ένα η εμείς η αυτοί και θα είχαμε φροντίσει στη θέση τους να βρίσκονται κάποιοι χρήσιμοι που θα πάνε τη χώρα μπροστά, απαλλαγμένοι από παθογένειες του παρελθόντος, εκεί που πραγματικά της αξίζει!
