Αυτοί είναι οι φραγκολεβαντίνοι. Εντός και εκτός Ευρώπης. Τρώγονται μεταξύ τους και λύση δεν βρίσκουν. Ποιοι σύμμαχοι, ποιες συμμαχίες; Μόνο συμφέροντα. Το Eurogroup κατέληξε σε αδιέξοδο λόγω ανικανότητας συνεννόησης των «μεγάλων» και όχι της Ελλάδας.
Οι μάσκες έπεσαν. Αυτό έπρεπε να γίνει, προκειμένου να πάψει μια για πάντα το γνωστό παραμύθι των κακών Ελλήνων που τρώνε τα λεφτά των καημένων των τοκογλύφων. Τώρα δικαιολογία δεν υπάρχει. Την δόση θα την πάρουμε, μην ανησυχείτε. Εκτός, εάν ήρθε η ώρα να πέσει η Ευρωζώνη. Υποτίθεται, μάλιστα, θα πεινούσαμε από τις 16. Νοεμβρίου. Έτσι δεν έλεγαν στην κυβέρνηση;
Η Γερμανία χρειάζεται την Ελλάδα και τώρα θα πληρώνει οποιαδήποτε υποχρέωση. Ας αφαιρεί από τα παράνομα κέρδη της διαφοράς των επιτοκίων. Ποσώς μας ενδιαφέρει. Η στενοκεφαλιά του Βερολίνου οδηγεί αναγκαστικά τον Νότο σε συσπείρωση. Η Γαλλία ανύπαρκτη έρμαιο της Ουάσινγκτον. Που είναι ο Ντε Γκολ, ο Μιτεράν έστω ο Σαρκοζί; Ο Ολάντ λιπόθυμος παρακολουθεί τις εξελίξεις. Ο Μόντι έχει τα δικά του προβλήματα εντός Ιταλίας. Μια από τα ίδια για Ισπανία και Πορτογαλία.
Τώρα είναι η άκρως κατάλληλη στιγμή για την Ελλάδα να αναλάβει πρωτοβουλία εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Νότου. Να σηκώσει η Ευρώπη πολιτικό ανάστημα απέναντι σε Γερμανία και ΔΝΤ και να απαιτήσει το αυτονόητο, συνεργασία βάσει της αρχής των αμοιβαίων συμφερόντων, ως μόνη λύση για την σωτηρία της Ε.Ε. Η ρώσο-γερμανική προσέγγιση να γίνει ευρώ-ρωσική προσέγγιση με πολλά ενεργειακά και γεωπολιτικά οφέλη για την Ευρώπη και κυρίως για την Ελλάδα. Εκτός αν θα υπακούμε μια ζωή στην θεωρία των Αγγλοσαξόνων περί «κακών» Ρώσων και «φίλων» Αμερικανών.
Αναζητούνται πολιτικοί να εφαρμόσουν τα προαναφερθέντα…
Κίμων Γεωργακάκης, Πολιτικός Επιστήμων
