Το πιο εύκολο στην ζωή είναι να δεχτούμε τις ευχάριστες καταστάσεις, να δεχτούμε αυτά τα πράγματα που μας αρέσουν να έχουμε.
Όταν όμως οι καταστάσεις που έρχονται δεν είναι βολικές, τις θεωρούμε δύσκολες, επίπονες και τα
βάζουμε με όποια τύχη εμείς κατανοούμε, θεωρώντας άδικο ότι δεν μας βολεύει.
Αν υπήρχε ποτέ η δυνατότητα να μπορούσαμε να φτιάξουμε εμείς τον κόσμο από την αρχή, να τον ξεκινήσουμε από το μηδέν, είμαστε σίγουροι πως θα τον κάναμε τέλειο και δεν θα υπήρχε κανένας αδικημένος;
Είμαστε σίγουροι ότι θα φτιάχναμε έναν κόσμο όπου θα επικρατούσε η ισότητα, η δικαιοσύνη, η αλήθεια πάντα θα έλαμπε, η αγάπη θα επικρατούσε του μίσους και θα μπορούσαμε να ζήσουμε μια ζωή βασισμένη σε αξίες και ιδανικά;
Πρώτου τα βάλουμε με Θεούς και δαίμονες και αρχίσουμε να κρίνουμε όλο το σύμπαν, προτού βγάλουμε συμπεράσματα για το ποιος φταίει, ας τσεκάρουμε τον εαυτό μας και τον ρόλο που έχουμε παίξει σε αυτήν την δύσκολη περιπέτεια της ζωής.
Προτού απαιτήσουμε αλλαγές από τους γύρω μας και τους άρχοντες, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας και αν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι που δεν μας αρέσει, και αν έχουμε την δύναμη, έστω για αρχή, να παραδεχτούμε ένα λάθος μας.
Ας ανακαλύψουμε πρώτα τα δικά μας λάθη, ας αναγνωρίσουμε πρώτα τις δικές μας εγωιστικές συμπεριφορές, ας αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας, ας σταματήσουμε επιτέλους να κρυβόμαστε πίσω από τα λάθη των άλλων, ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας με όλα του τα στραβά και τα ίσια, ας αγαπήσουμε πρώτα τον εαυτό μας και το σπίτι μας και μετά μιλάμε για την πόλη μας και το κράτος μας.
Προτού δικάσουμε με τον πιο σκληρό τρόπο αυτούς που θεωρούμε υπεύθυνους για την σημερινή κατάσταση, ας δικάσουμε με αυτά τα σκληρά κριτήρια τον εαυτό μας, πετώντας πρώτα τις δικές μας ενοχές από την καμπούρα μας και μετά με καθαρή την συνείδηση ας προχωρήσουμε μαζί.
Πολλά πράγματα μπορούμε να τα δεχτούμε, άλλα μπορούμε να τα απορρίψουμε, σημασία έχει να μπορούμε να διακρίνουμε την διαφορά.
Την διαφορά του πνευματικού και χρήσιμου για την ανάπτυξη της κοινωνίας, από το άπληστο και εγωιστικό εμπόδιο που την καταστρέφει και μας κρατάει σαν άτομα στην προσωπική φυλακή του καθενός.
Μόνο η αυτοκριτική του καθενός ξεχωριστά μπορεί να μας δώσει την σοφία σαν κοινωνία να αλλάξουμε και να αποκτήσουμε όλες εκείνες τις αξίες και τα ιδανικά που ονειρευόμαστε και απαιτούμε.
Μόνο η αποδοχή του εαυτού και της ζωής μας, μας φανερώνει το αληθινό μας μονοπάτι.
Υ.Γ. ναι πήραμε και την δόση…………….
Καλή μέρα να έχουμε
