του Στρατή Μαζίδη
Πέρασαν δύο χρόνια από τότε που τόλμησες και δεν τόλμησες. Από τότε που πήγες να ξεμυτίσεις και τελικά φοβήθηκες να ξανοιχθείς και γύρισες πίσω.
Άραγε αισθάνεσαι δικαιωμένος; Πιστεύεις ότι έκανες καλά;
Βρήκες δουλειά; Μειώθηκαν οι φόροι σου; Στο σχολείο του παιδιού πάνε όλα καλά; Όταν χρειάστηκες γιατρό, σε βοήθησαν ή λες δόξα τω Θεώ που δεν έπαθα ούτε γρατζουνιά;
Μα το βασικότερο, το βράδυ κοιμάσαι καλά; Ξαναείδες όνειρο τη νύχτα; Είδες το κορίτσι ή το αγόρι που ερωτεύθηκες να κάνετε όμορφα πράγματα; Έζησες ευχάριστες στιγμές με τη γυναίκα ή τον άνδρα σου; Γέλασες με την ψυχή και την καρδιά σου με τα παιδιά σου;
Σου μιλούν για σταθερότητα. Ποια σταθερότητα; Υπάρχει σταθερότητα στην κόλαση; Υπάρχει σταθερότητα στο στομάχι που πονάει από την πείνα και την ψυχή που τρομακτικές σκέψεις τη βασανίζουν;
Υπάρχει σταθερότητα στην ανεργία;
Υπάρχει σταθερότητα σε αυτόν που το βράδυ κοιμάται στο δρόμο;
Υπάρχει σταθερότητα στην ανασφάλεια;
Υπάρχει σταθερότητα στον εξευτελισμό και την ταπείνωση;
Υπάρχει σταθερότητα στους εφιάλτες;
Υπάρχει σταθερότηταστα φτιασιδωμένα νούμερα και τις ρημαγμένες ζωές;
Σήμερα έχεις ραντεβού με την ιστορία.
Και όπως συμβαίνει στα μεγάλα ραντεβού, μπορείς να εντυπωσιάσεις ή να χαθείς μια για πάντα.
Αποφάσισες λοιπόν; Αύριο θα γράψεις ιστορία ή θα σε γράψει η ιστορία;
