Πρακτικά δεν θεωρείται χρεοκοπία, με βάση το καταστατικό του ΔΝΤ, αλλά ως μια ληξιπρόθεσμη οφειλή.
Την ώρα που οι διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς είναι σε πλήρη εξέλιξη, η Ελλάδα πιέζει για αποχώρηση του ταμείου από τη χώρα, συναντώντας την αντίδραση της Λαγκάρντ και του Σόιμπλε (συν των ανθρώπων επιρροής του), όπως έχουμε γράψει πολλές φορές στο Ολυμπία. Με την απόφαση της κυβέρνησης να μην πληρώσει το ΔΝΤ, η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να έχει πρόσβαση στη χρηματοδότηση από τον διεθνή οργανισμό, κι αυτό προκύπτει από το καταστατικό του.
Αν το εκτελεστικό συμβούλιο του ταμείου, το οποίο θα ενημερώσει η Λαγκάρντ για να αποφασίσει για την παραταση της πληρωμής του, είναι άλλο θέμα. Ωστόσο, ο χρόνος θα έχει περάσει και η συμφωνία με τους δανειστές θα έχει κλείσει χωρίς το ΔΝΤ.
Πρακτικά δηλαδή, η Ελλάδα έβγαλε από το παιχνίδι το ΔΝΤ, αφού στο νέο πρόγραμμα δεν θα έχει λόγο, αν ικανοποιηθεί και το αίτημα της Αθήνας ο Μόνιμος μηχανισμός στήριξης ESM, για τον οποίο καταθέσαμε επίσημο αίτημα, να πάρει πάνω του τις δόσεις που μας έχει δώσει το ΔΝΤ. Αυτή η διαδικασία επιτρέπεται επίσης, από το καταστατικό του ΔΝΤ. Επισήμως το ΔΝΤ αποχωρεί από την Ελλάδα το Μάρτιο του 2016, αλλά τελικά μάλλον βρέθηκε τρόπος να απεμπλακούμε γρηγορότερα. Αυτή τη δόση όμως, θα πρέπει να την πληρώσει ένας εγγυητής. Πληροφορίες αναφέρουν ότι αυτός ο εγγυητής είναι η ΕΚΤ, γι’αυτό και η κυβέρνηση έχει ζητήσει να πληρωθεί από τα κέρδη που έχουν αποκομίσει η ΕΚΤ και οι κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν, επιστροφές κερδών που αγγίζουν (μόνο για το 2014) τα 1,9 δις ευρώ.
Μη πληρώνοντάς το δηλαδή, σε μια χρονική στιγμή που καθορίζονται οι τελικές κινήσεις για την επόμενη μέρα, η Ελλάδα προχώρησε σε αυτή την απόφαση. Για να είμαστε φυσικά αντικειμενικοί, δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε την οικονομική κατάσταση της χώρας, αν και από το Υπουργείο Οικονομικών έλεγαν ότι τα χρήματα υπηρχαν, ακόμα και μέσω των τελευταίων ταμειακών διαθεσίμων φορέων της χώρας.
