Σάλο θα προκαλέσει το δημοσίευμα που φέρνει στην επιφάνεια ο πρώην αναπληρωτής αντιπρόεδρος του ΟΚΑΝΑ κ. Γιάννης Δαραβίγκας. Ο κ. Δαραβίγκας μέσα από το tromaktiko αποφάσισε…
προφανώς να κάνει πράξη τα λόγια του, όταν ανέφερε πως κάποιοι θα βγάλουν σπυριά από τις αποκαλύψεις που σύντομα θα δουν το φως της δημοσιότητας.
Μια από αυτές φαίνεται να είναι η συνέντευξη του πρώην τότε Υπουργού Δημόσιας Τάξης Στέλιου Παπαθεμελή ο οποίος είχε αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «οι παραγωγοί και οι χονδρέμποροι του λευκού θανάτου είναι οι κυβερνήσεις»! Μήπως όταν ο πρόεδρος του Πανελληνίου Ναρκωτικού Αγώνα, Γιάννης Δαραβίγκας μιλούσε για παρασκήνιο της αποχώρησής του από τον ΟΚΑΝΑ εννοούσε μεταξύ άλλων και τις παρακάτω αποκαλυπτικές δηλώσεις του Στέλιου Παπαθεμελή;
Διαβάστε απόσπασμα από την συνέντευξη του Στέλιου Παπαθεμελή, στην εφημερίδα ΠΑΡΟΝ και στην δημοσιογράφο Σ. Μπούμπουρα, στις 14 Δεκεμβρίου του 1997 λίγο μετά την αποχώρησή του από την θέση του Υπουργού Δημόσιας Τάξης:
ΟΤΑΝ Ο Σ. ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ Η ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ
«Ζητώ να μη διαγραφεί από το Σύνταγμα η πρόβλεψη της θανατικής ποινής για να αποτελεί ευχέρεια του νομοθέτη και δυνατότητα του δικαστή. Θα ήταν κωμικό να υποθέσει κανείς ότι θα στηθούν εκτελεστικά αποσπάσματα στην πλατεία Συντάγματος και θα εκτελεστούν, ανέφερε τότε ο πρώην Υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Στέλιος Παπαθεμελής σε συνέντευξη του στο «Π». Ο κ. Παπαθεμελής τόνιζε ότι «το μεγαλύτερο θέμα για την καταπολέμηση των ναρκωτικών είναι ότι οι παραγωγοί και οι χονδρέμποροι του λευκού θανάτου είναι οι ίδιες οι κυβερνήσεις» και η διεθνής κοινότητα πρέπει να κινητοποιηθεί, αφού «χωρίς την ανάμιξη των κυβερνήσεων το σύστημα παραγωγής και διανομής ναρκωτικών θα μπορούσε να λειτουργήσει». Ο ίδιος πρότεινε «αυστηροποίηση του νομοθετικού πλαισίου, καθώς σήμερα έχει φτάσει κανείς να αισθάνεται ότι το έγκλημα του ναρκοεμπόρου είναι ακαταδίωκτο»…
«Έχω την εντύπωση ότι υπήρξε μια σύγχυση στα ΜΜΕ. Αυτό το οποίο ζητούμε είναι να παραμείνει στο Σύνταγμα η πρόβλεψη της θανατικής ποινής. Τα Ελληνικά δικαστήρια σπανιότατα επέβαλαν την ποινή του θανάτου, για περιπτώσεις ιδιαζόντως ειδεχθών εγκλημάτων και εν πάση περιπτώσει είχαν την ευχέρεια να μετατρέπουν την θανατική ποινή σε ισόβια κάθειρξη, όπως έγινε και για τους δικτάτορες. Το θέμα είναι ότι υπάρχει ένα μέγα κεφάλαιο επιείκειας της Δικαιοσύνης και των κείμενων νόμων, οι οποίο παρέχουν διάφορες διόδους επιεικών λύσεων, σε σημείο που να αισθάνεται κανείς ότι στην πράξη, το έγκλημα του ναρκοεμπόρου, είναι σχεδόν ακαταδίωκτο, και αυτό σε μια κοινωνία που είναι στόχος των αδίστακτων εμπόρων του λευκού θανάτου και έχει υποχρέωση να αμυνθεί και να αντεπιτεθεί σε αυτούς, πρώτον με σκλήρυνση του νομοθετικού πλαισίου, προπαντός με βαρύτερες ποινές από τα δικαστήρια, αλλά και έκτιση των ποινών αυτών χωρίς όλη αυτήν την υπονόμευση του σωφρονιστικού συστήματος, της οποίας γινόμαστε θεατές, πολλές φορές».
Σε ερώτηση της δημοσιογράφου: Τι αποτελέσματα μπορεί να έχει η σκλήρυνση του νομοθετικού πλαισίου, όταν οι ίδιες οι κυβερνήσεις χωρών καλύπτουν την παραγωγή ναρκωτικών ο Στέλιος Παπαθεμελής είχε απαντήσει:
«Το μεγαλύτερο ίσως θέμα για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, το οποίο η οργανωμένη διεθνής κοινότητα δεν το έχει φροντίσει είναι ότι οι παραγωγοί και οι χονδρέμποροι του λευκού θανάτου είναι οι κυβερνήσεις. Δεν είναι συγκεκριμένα πρόσωπα εμπόρων και επιχειρηματιών. Είναι οι κυβερνήσεις. Χωρίς την κάλυψη των κυβερνήσεων, την ανάμιξή τους, την άμεση και ενεργό σε αυτά τα θέματα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει λειτουργία του συστήματος παραγωγής και διανομής. Επομένος η διεθνής κοινότητα πρέπει να κινητοποιηθεί και εγώ το είχα θέσει αυτό επίμονα την περίοδο της ελληνικής προεδρίας το 94, στις Βρυξέλλες, στους τότε ομολόγους μου. Βεβαίως εξακολουθώ να επιμένω ότι η προσφορά έχει σχέση πάντοτε με τη ζήτηση. Δεν πουλάει κάτι που οι άλλοι δεν αγοράζουν. Και φαίνεται ότι η ζήτηση αυτού του «αγαθού» αυξάνεται συνεχώς και αυξάνεται μαζί και η διάβρωση της κοινωνίας, κυρίως των νέων παιδιών.
Οι ηθικές αντιστάσεις της κοινωνίας θα πρέπει να ενισχυθούν, να οξυνθούν, η προβολή και η ανάδειξη των αξιών ζωής προς τα νέα παιδιά πρέπει να αποτελέσει φροντίδα και του οργανωμένου κράτους και της οικογένειας. Πρωτίστως εκείνης. Διότι το κράτος δεν θα τα κάνει όλα ή δεν θα τα κάνει αυτά όλα. Η οικογένεια έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη να δώσει στα παιδιά αξίες ζωής. Αυτή είναι το βασικό κύτταρο της κοινωνίας που πρέπει να είναι υγιές και όταν αυτή πάσχει οι συνέπειες είναι πολλές»!
