To «Bilderberg Club» του real estate εγκαταλείπει μυστικά τη Μύκονο για τη Γλυφάδα!
Καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγαλύτερη επένδυση στο real estate που έγινε στην μεταπολεμική Ελλάδα οι εμπλεκόμενοι κρατάνε χαμηλούς τόνους στα όρια του εμπιστευτικού και έχουν τους λόγους τους: H διαρροή της σχεδιαζόμενης επένδυσης θα μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον και άλλων επενδυτών με αποτέλεσμα να ανέβουν οι τιμές στα υπό εξαγορά φιλέτα της παραλιακής ζώνης και ιδιαίτερα στο τμήμα από την Γλυφάδα ως το Σούνιο.
Θα μπορούσε να προκαλέσει επίσης και απόγνωση σε όσους επιχειρηματίες που έχουν επενδύσει ήδη τεράστια ποσά σε προορισμούς όπως η Μύκονος, η Σαντορίνη, η Πάρος, η Κρήτη. Η μεγάλη “απόρρητη” επένδυση στο real estate δεν αφορά κανένα σχεδόν κανένα ελληνικό νησί αλλά το παραλιακό τόξο. Τα νέα κοσμοπολίτικα “νησιά” της Ελλάδας θα είναι η Γλυφάδα, η Βούλα, η Βουλιαγμένη, το Λαγονήσι, η Σαρωνίδα, η Ανάβυσσος, τα Λεγρενά και φυσικά το Σούνιο αλλά και περιοχές αετοφωλιές με μοναδική θέα όπως ο Αγιος Κωνσταντίνος Λαυρίου, εδώ όπου Κινέζοι και Γερμανοί αγοράζουν με μανία οικόπεδα.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η “Λέσχη Μπίλντερμπεργκ” του παγκόσμιου real estate αποφάσισε να τελειώσει νησιά που έχουν γίνει ήδη προβληματικά με πρώτη και καλύτερη τη Μύκονο. Η άθλια εικόνα των φουσκωτών και πάσης φύσεως γοριλάκια που έχουν κατακλύσει τις παραλίες και τη χώρα της Μυκόνου, ο βιασμός του περιβάλλοντος από τους τυχοδιώκτες “επιχειρηματίες”, η απουσία της δημοτικής αρχής, της πολεοδομίας, του λιμενικού και της αστυνομίας διώχνει την ελιτ του χρήματος από την Μύκονο. Ελάχιστες θαλαμηγοί κατέπλευσαν φέτος στο νησί, ακόμη πιο λίγα τα πολυτελή ιδιωτικά αεροπλάνα. Ηδη μεγάλα γραφεία real estate του εξωτερικού έχουν πάρει εντολή από εκατοντάδες ιδιοκτήτες πολυτελών κατοικιών (κυρίως ξένους) να πουλήσουν και μάλιστα με σκοτωμένες τιμές.
Οσοι πραγματικά πλούσιοι επένδυσαν στη Μύκονο προβλέπουν την μεγάλη παρακμή που έρχεται και επιχειρούν απεγνωσμένα να διασώσουν ότι προλάβουν από τις περιουσίες τους. Η Μύκονος του μέλλοντος ανήκει σε Αλβανούς, Πακιστανούς, Αφγανούς κλπ με σαγιονάρες-ώσπου κι αυτοί να διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει άλλο χρήμα και να εγκαταλείψουν κι εκείνοι με τη σειρά τους το νησί των Ανέμων.
Το έναυσμα της εξόδου από τη Μύκονο έδωσε η Grivalia Properties ΑΕΕΑΠ η οποία εγκατέλειψε το νησί για χάρη της παραλιακής ζώνης της Αθήνας και πιο συγκεκριμένα της Γλυφάδας. Ετσι απέκτησε το 80% των μετοχών της «Ναυσικά» Α.Ε.- μισθώτριας των μυθικών «Αστεριών».
H Grivalia και όσοι εμπλέκονται στο σχέδιο ανάπτυξης του παραλιακού τόξου φιλοδοξούν να ξυπνήσουν τον κοιμισμένο γίγαντα της παραλιακής που κάποτε υπήρξε λουσμένος στην αστρόσκονη του κοσμοπολιτισμού. Τρεις αρχιτέκτονες, οι Εμμανουήλ Βουρέκας, Αντώνης Γεωργιάδης και Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας είχαν βάλει την υπογραφή τους για την ανάπλαση της ακτής της Γλυφάδας. Η διαμόρφωση της ακτής περιελάμβανε αποδυτήρια, ξενοδοχειακό συγκρότημα από bungalows και εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας.
Το συγκρότημα των bungalows εξυπηρετείται από δική του είσοδο και από χωριστή, ανεξάρτητη πλαζ. Ένα εστιατόριο-χορευτικό κέντρο τοποθετείται στην άκρη της περιοχής προς την Αθήνα, όσο το δυνατόν πιο μακριά από το ξενοδοχειακό συγκρότημα, ώστε να ενοχλεί ελάχιστα και να μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα.
Εκεί θα δώσει η ΧΕΝ τον Ιούλιο του 1957 τον «μεγαλύτερο μεταπολεμικό χορό της Αθήνας». «Το Μόντε Κάρλο στ’ Αστέρια» θα γράψουν οι «Εικόνες». Δύο χιλιάδες άνθρωποι, ο αφρός της καλής αθηναϊκής κοινωνίας. «Ο Σαρωνικός άστραψε από τέχνη, ομορφιά, πλούτο, φήμη και κέφι».
Τρία χρόνια μετά τα εγκαίνια της πλαζ της Γλυφάδας, ο φακός των «Εικόνων» φωτογραφίζει την οργανωμένη παραλία γεμάτη κόσμο και ζωή: «Μια πλαζ που θαυμάζουν και ζηλεύουν ακόμα και οι ξένοι. Η Αθήνα παίρνει το θαλασσινό μπάνιο της με άνεση, με χαρά και ευγένεια». Οι εγκαταστάσεις των Αστεριών στη Γλυφάδα είναι η πρώτη εφαρμογή οργανωμένου λουτρικού και τουριστικού συγκροτήματος στη μεταπολεμική Ελλάδα.
Πρόκειται για πρωτοποριακό έργο, πρότυπο για όλες τις μεταγενέστερες αντίστοιχες οργανωμένες πλαζ της χώρας. Θα ακολουθήσουν οι παραλίες της Βουλιαγμένης, η Ωκεανίδα, το Καβούρι και πολλές περισσότερες παραλλαγές στην Αττική και σε όλη την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το πιστοποιητικό εισόδου της χώρας σε μία νέα εποχή εκσυγχρονισμού και ευημερίας, ύστερα από αλλεπάλληλους πολέμους και καταστροφές. Οι πλαζ της Γλυφάδας και της Βουλιαγμένης αποτυπώνουν ένα κλίμα αισιοδοξίας για το μέλλον και το συναντάμε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες την ίδια εποχή.
Oι περισσότεροι από εμάς δεν το ζήσαμε, αλλά πέρασε στο DNA μας μέσα από τις ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’60, με τη Μάρθα Καραγιάννη, τον Κώστα Βουτσά και πολλούς άλλους. Η Αθήνα ανακαλύπτει το beach culture και μετά το καλοκαίρι του 1957 τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Οι «Εικόνες» το γνωρίζουν πολύ καλά.
«ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ»
hellasforce.com
