Με μια διαφορετική γλώσσα από αυτή που έχουμε συνηθίσει από τους εκπροσώπους της Εκκλησίας μίλησε ο αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης για το ζήτημα των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών. Αρχικά, ο 44χρονος αρχιμανδρίτης απευθύνθηκε στους διαδικτυακούς του φίλους, αφού ανήρτησε την παρέμβασή του στην προσωπική του ιστοσελίδα στο Facebook, όμως είχε τέτοια απήχηση, που γρήγορα… έγινε «viral» στο Διαδίκτυο.
Ο ιερωμένος μιλά για την προσωπική του ιστορία, καθώς όπως γράφει χαρακτηριστικά είναι «παιδί κι ανίψι καθαριστριών». Εξιστορεί τη ζωή των καθαριστριών με σεβασμό και τιμώντας τη δύσκολη δουλειά τους, ενώ προκαλεί αίσθηση πως επιλέγει να αναφερθεί στους αστυνομικούς των ΜΑΤ που χρησιμοποίησαν βία εναντίον αυτών των γυναικών λέγοντας πως πρόκειται για «μπράβους των 500 ευρώ».
Μάλιστα, μετά την πρώτη του ανάρτηση και τον καταιγισμό θετικών σχολίων και υποστηρικτών που συγκέντρωσε ο αρχιμανδίτης επανήλθε λέγοντας «Έγραψα για τη μάνα μου, την “παραδουλεύτρα” όπως την αποκαλούσαν οι “κυρίες” που εργαζόταν και ξαφνικά γέμισα φίλους (…) Καλώς σας βρήκα λοιπόν φίλοι και σύντροφοι».
Το κείμενο – παρέμβαση του αρχιμανδρίτη
«Η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κι ανίψι καθαριστριών. Ελαμπαν τα σπίτια που δούλευε 6 μέρες την εβδομάδα και την έβδομη, την Κυριακή, (στην “αργία” της), να καθαρίσει και το δικό μας το σπίτι κι εμάς, να μαγειρέψει ένα πιάτο ζεστό φαγητό, να πλύνει, να απλώσει, να σιδερώσει, να μας αγκαλιάσει και να ξεκουραστεί. Αυτή η μάνα μου!
Αυτές οι Περιστεριώτισσες, οι μανάδες των φίλων μας, που ξεκινούσαν χαράματα νηστικιές, αφήνοντας τα παιδιά στους δρόμους, για να φτάσουν στην Εκάλη, στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, με κρύο, με βροχή, με χιόνι, με ζέστη και να γίνουν “παραδουλεύτρες”, όπως τις έλεγαν οι “Κυρίες”, για να μας μεγαλώσουν, με το μεροκάματό τους, να μας μορφώσουν, να γίνουμε άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γίναμε!
Κι όταν επέστρεφε η μάνα απ΄ τη δουλεία, έχοντας μέσα στην τσάντα της τη βρεγμένη της ρόμπα που φορούσε όταν σφουγγάριζε με τα γόνατα τα πατώματα, μικρός εγώ, πολύ μικρός, τη ρώταγα με αγωνία:
– Μαμά, τι μου έφερες;
– “Κούραση, παιδί μου”, η απάντησή της. “Κούραση”.
Μεγαλώσαμε με τα ρούχα που έδιναν οι “Κυρίες” στη μάνα μας για ψυχικό. Δικό μας ρούχο δεν είχαμε. Αποφόρια. Μ’ αυτά ντυνόμασταν. Μανάδες ηρωίδες!
Σ’ αυτές τις μανάδες σήκωσε το χέρι του ο Φασισμός. Αυτές τις μανάδες χτύπησαν οι “μπράβοι” των 500 ευρώ. Αντί να φιλήσουν το χέρι τους, τις έστειλαν στα νοσοκομεία.
Αυτοί που σκότωσαν τον “αδελφό” μας και το “παιδί” μας, τον Γρηγορόπουλο,
αυτοί που προσφέρουν ασυλία στους ναζιστές, σάρκα από τη σάρκα τους,
αυτοί που πουλάνε πρέζα στις πιάτσες, για να μην ξυπνήσει ποτέ ο λαός,
αυτοί που εκδίδουν πόρνες, για να μαζεύουν τα ποσοστά,
αυτοί που φέρονται απάνθρωπα στους μετανάστες,
αυτοί που εκβιάζουν καταστηματάρχες,
αυτοί που πάντα υπηρετούν την εκάστοτε εξουσία πιστά. Οι ταγματαλήτες στην κατοχή, οι ασφαλίτες στη χούντα, για να λάβουν ως ανταπόδοση το “μέρισμά τους” τόλμησαν και σήκωσαν το βέβηλο χέρι τους, στις μανάδες μας.
Σ’ όλα αυτά τα ανθρωπάρια, με τους γυμνασμένους μυς και το ελάχιστο μυαλό, που με τη στάση και τη συμπεριφορά τους έφτυσαν τις ίδιες τις μανάδες τους, γυρίζω την πλάτη.
Σκληραίνω την καρδιά μου.
Δεν τους ευλογώ πια. Δεν μου βγαίνει.
Δεν έχω ευχή για αυτούς.
Ολοι αυτοί, θα με βρουν μπροστά τους, στον αγώνα.
Φωνάζω δυνατά: Ξυπνήστε όλοι, ξύπνα επιτέλους, λαέ του Θεού, πριν να είναι αργά»…
