γυαλί να μας πει ότι είναι συγκλονιστικό οι συνταξιούχοι να κάθονται στις ουρές για 120 ευρώ. Μιλάμε για μεγάλη θλίψη. Ράγισε η καρδιά των καναλαρχών και των δημοσιογράφων τους με την ταλαιπωρία του κόσμου.
«Απόγνωση, πόνος και θυμός» λέει η άλλη… αλλά δεν την πιστεύει κανείς να πάρει η ευχή γιατί είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν έχει περάσει ποτέ στη ζωή της, ούτε έξω από το ΙΚΑ.
Που ήταν όλες αυτές οι «σταρλετίτσες» και οι διανοούμενοι της δημοσιογραφίας όταν ο κόσμος ξεροστάλιαζε στα ράντζα των νοσοκομείων, στις ουρές του ΙΚΑ για να ανανεώσει τα βιβλιάρια;
Λεβέντες και λεβέντισσες ήρθε η ώρα να καταλάβετε ότι είναι βαριά η καλογερική…
Ήρθε επιτέλους η ώρα που η τηλεοπτική δημοσιογραφία πρέπει να αντιμετωπίσει την αλήθεια κατάμουτρα.
Το δήθεν «σταριλίκι» άκαπνων ανθρώπων που βρέθηκαν στο «μπανιστίρ ντουλάπ» από τύχη ή από «μέσον», γκρεμίζεται πλέον σαν χάρτινος πύργος.
Ο κόσμος, είναι πλέον υποψιασμένος. Οι wannabήδες δημοσιογράφοι με μηδέν ώρες στο πεζοδρόμιο που εκπαιδεύονται από τα αφεντικά τους για opinion leaders χάνουν τον έλεγχο όταν πρέπει να πάρουν συνέντευξη με απλούς ανθρώπους, χωρίς στημένες ερωτήσεις.
Εδώ σε θέλω κάβουρα… Να μπορείς να κατεβαίνεις στον κόσμο με το «μαρκούτσι» χωρίς πρώτα να κάτσεις κάνα –δυο ώρες στο κομμωτήριο του καναλιού.
Εμ βλέπεις αγαπημένη μου κουκλίτσα η δημοσιογραφία δεν είναι να παίρνεις συνέντευξη από τον κυρ Φώτη τον Κουβέλη ή τον Βαγγέλη Βενιζέλο που ξέρεις εκ των προτέρων τις απαντήσεις που θα σου δώσει.
Όταν βγαίνεις στο γυαλί και εκτίθεσαι πρέπει να είσαι πολύ καθαρός, κρυστάλλινος. Να μπορείς να σταθείς απέναντι στην κριτική των απλών πολιτών. Και για να το κάνεις αυτό πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα.
Εκεί δεν σε σώζει ούτε το make up, ούτε το eyeliner.
Και σταματήστε να κλαίτε για το λαό γιατί θα χαλάσει το make up!!!
Δείτε εδώ το ρόλο που επιτελεί η σημερινή ιδιωτική τηλεόραση
