Σε συνέχεια των προβληματισμών του προηγούμενου άρθρου (www.triklopodia.gr/bas_4-παλαιό-ημερολόγιο-ή-ζηλωτισμός-κύρι/) θα προσπαθήσω να προσθέσω κάποιους ακόμα.
Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά τη Σύνοδο του Κολυμπαρίου και τον οργασμό των κολυμπαράδων να αλλοιώσουν το Ορθόδοξο Δόγμα και να έρθει στα μέτρα των παπικών (των σατανιστών, να μην ξεχνιόμαστε – ο χαρακτηρισμός αφορά τον πάπα κι όσους κινούν τα νήματα κι όχι τους πιστούς τους), αναπτύχθηκε η κίνηση των “αποτειχισμένων”, με την οποία συμφωνώ απόλυτα αν και δεν συμμετέχω. Δεν θα αναπτύξω εδώ τον λόγο μη συμμετοχής μου αλλά θα πω ότι η ανάγκη διαφύλαξης της Πίστης ξεκινά από τις οδηγίες του Ιδίου του Κυρίου ημών : «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ.ε:18-Διότι σας διαβεβαιώ με πάσαν επισημότητα, ότι έως ότου υπάρχη ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα η ένα κόμμα, δεν θα παραπέση από τον νόμον, μέχρι την στιγμήν που όλα θα επαληθεύσουν και θα πραγματοποιηθούν εις την ζωήν και το έργον μου).
Η διαφύλαξη του δόγματος είναι το ελάχιστο, η βάση για να θεωρείσαι Ορθόδοξος. Αν δεν το διαφυλάξεις τότε είσαι άπιστος προς τον Χριστόν, άρα υπέκυψες στον σατανά. Μέση οδός δεν υπάρχει! Ή πλήρης αποδοχή του δόγματος ή απιστία προς τον Χριστόν : «ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει» (Λουκ.ια:23~Κανονίσατε την θέσιν σας· διότι εκείνος που δεν είναι με όλη του την καρδιά μαζή μου, είναι εναντίον μου. Και εκείνος, που δεν μαζεύει μαζή με εμέ και δεν οδηγεί εις τα λιβάδια της πνευματικής τροφής τα πρόβατά μου, αυτός σαν αιμοβόρος λύκος τα διασκορπίζει).
Με δεδομένα αυτά είμαι αναφανδόν υπέρ του σκεπτικού των αποτειχισμένων, σαν των πραγματικών Ορθοδόξων, που κύριο μέλημα είναι να διαφυλάξουν αμόλυντο το δόγμα, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο (το μεγάλο πρόβλημα είναι η πράξη, η Ορθοπραξία). Τις προάλλες λοιπόν με 2 ομοϊδεάτες αδελφούς παρακαθήσαμε με 3 αποτειχισμένους αδελφούς. Η συζήτηση έγινε πολύ αδελφικά γιατί και αυτοί μας αναγνωρίζουν ότι αγωνιζόμαστε ενεργά υπέρ του Δόγματος (όπως και μεις ασφαλώς εκείνους υπό διώξεις) και δεν έχουν αυτά τα “σε μισώ” και “είσαι με τον σατανά”, που παρουσιάζουν κάτι “ζηλωτές” αποτειχισμένοι (υπάρχουν σχετικά άρθρα τους στην Τρικλοποδιά). Ένας από τους τρεις αποτειχισμένους δήλωσε κουρασμένος από το σκάλωμα της κίνησης και προβληματισμένος να επιστρέψει στα αρχικά και χλώμιασαν οι άλλοι δυο. Ένας εκ των δικών μας (μη αποτειχισμένων) έβαλε το ερώτημα :
– Παιδιά, αν αύριο με το ρυθμό, που πάνε οι Κολυμπαράδες, επιβάλουν “κοινό ποτήριο” (Θείας Κοινωνίας) τί θα κάνουμε;
– Θα αποτειχιστούμε, λέμε οι άλλοι δύο και αναθάρρησαν οι τρεις αποτειχισμένοι.
Ήταν πολύ σημαντικό ότι δεν υπήρξε καμιά αντιδικία ούτε καν ένταση. Δεν είχαμε τίποτα να χωρίσουμε, παρά μόνο συμφωνούσαμε εκτός από το πως παλεύουμε την κατάσταση. Εμείς εντός της τρέλας κι αυτοί αποτειχισμένοι αλλά σε δογματικό επίπεδο υπήρχε πλήρης ταύτιση.
Έμας δικός μας τους ρωτά :
– Γιατί η αποτείχιση έχει σκαλώσει και δεν προχωρά;
Ο απογοητευμένος αποτειχισμένος απαντά :
– Γιατί τελικά ο καθένας (ηγέτης) θέλει τα δικά του.
Ένας άλλος συμφωνώντας προσθέτει :
– Έχουμε και ζηλωτές, πολλούς από παλαιοημερολογίτες, που ασχολούνται με τα ελάσσονα κι όχι τα μείζονα. Αν είχαμε εδώ αυτούς θα είχαμε σίγουρα τσακωθεί…
Η συζήτηση έλαβε γλυκιά συνέχεια, όταν πήγαμε να φάμε μαζί, όπου πολύ όμορφα όταν κάποιος έλεγε κάτι δογματικό, ερχόταν ο άλλος επαυξάνοντας και όχι νεωτερίζοντας, όπως κάνουν οι Κολυμπαράδες, βάζοντας φωτιά μεταξύ των πιστών.
Γιατί τα αναφέρω αυτά, παραλληλίζοντας τις καταστάσεις Παλαιοημερολογιτών και Αποτειχισμένων; Όχι για να παρουσιάσω τους αποτειχισμένους πιο διαλλακτικούς και συζητήσιμους, όπως πιθανόν υπέθεσαν κάποιοι. Απλά για να δείξω ότι το πρόβλημα είναι ο ζηλωτισμός και η έλλειψη αντίληψης της ουσίας του Χριστιανισμού, που πλέον υπάρχει σαν Ορθοδοξία. Ποιά είναι αυτή;
Μα τα λέει το Ευαγγέλιο και ειδικά του Ιωάννη : ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να καταδείξει τις πλάνες του διαβόλου. Ο Χριστός μας είπε ότι έχουμε πάρει ήδη την θέωση, που μας υποσχέθηκε. Εξ άκρας συλλήψεως έχουμε την πνοή του Θεού μέσα μας και το πρόβλημα είναι να την αφήσουμε να βλαστήσει στην ψυχή μας. Γι αυτό απαιτείται η εσωκάθαρση. Γι αυτό ζητούσε ο Όσιος Παϊσιος να σκαλίζουμε το χωράφι της ψυχής μας όλο και βαθύτερα και να βγάζουμε τα αγκωνάρια και τις πέτρες (~σκληροκαρδία), ώστε να βρει κατάλληλο έδαφος να ριζώσει καλά ο Θεϊκός σπόρος που μας δωρήθηκε (~συγχώρησις με τον Θεό). Το πρόβλημα της ζωής είναι καθαρά δικό μας, πόσο καλοί γεωργοί θα αποδειχθούμε, πόσο θα καθαρίσουμε τους πνευματικούς μας οφθαλμούς και θα αντιλαμβανόμαστε τις πλάνες του διαβόλου και θα τις παραμερίζουμε.
Με τέτοιες πλάνες-πειρασμοί είναι σπαρμένη η ιστορία της ανθρωπότητας. Ήδη μέσα από τον Παράδεισο, με το να γίνουμε Θεοί χωρίς Θεό, παίρνοντας την απόλυτη γνώση (προπατορικό αμάρτημα). Αλλά και μετά την έξωση από την Εδέμ, ποιός θα πάρει τα πρωτοτόκια, ποιός το καλύτερο χωράφι, ποιός την ομορφότερη γυναίκα ποιός την εξουσία!
Όταν ήρθε ο Κύριος και έδειξε την οδό σωτηρίας μας, ο σατανάς άλλαξε τροπάριο. Προσπάθησε να διαστρέψει το δόγμα (~οδός σωτηρίας) με τις αιρέσεις. Σε κάθε τι, που ο Κύριος κατασκεύασε, εκείνος αντιτάσσει κάτι εντελώς αντίθετο. Αυτό είναι το πάθος του. Τα ετερόφυλα να έλκονται, με αγάπη κατασκεύασε ο Θεός, τα ομόφυλα να έλκονται επιτάσσει ο σατανάς. Ελευθέρα βούληση, δώρισε ο Θεός, εξαναγκασμένη υποταγή απαιτεί ο σατανάς. Χριστό εξαπέστειλε προς σωτηρία μας ο Θεός, αντίχριστο προς αιώνια σκλαβιά και πνευματικό θάνατο επαγγέλεται ο σατανάς.
Σε αυτό το περιγραμμένο πλαίσιο της ανθρώπινης ιστορίας κινούμαστε με μοναδική σωτηρία την αποταγή του κτιστού κόσμου και των πλανών-πειρασμών του σατανά. Γι αυτό και στην Κυριακή προσευχή, ο Χριστός μας είπε να προσευχόμαστε “καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ“. Προσευχή κατευθείαν από τον Θεό, ήταν δυνατόν να μην μας υποδείξει τα κύρια απαιτούμενα;
Άρα η δημιουργία της πλάνης για διαστροφή του δόγματος, δεν αρχίζει με την εισαγωγή του Ν.Η. από τον πάπα Γρηγόριο το 1582 (όπως ανέφερε στο άρθρο του ο κ.Χατζηνικολάου www.triklopodia.gr/δημήτριος-χατζηνικολάου-τό-ἡμερολογ/ ), ούτε καν από την εποχή του Σχίσματος (1054) ούτε από την εποχή υποδούλωσης της Εκκλησίας της Ρώμης στον Καρλομάγνο (794) αλλά από την ίδρυση της Εκκλησίας (Πεντηκοστή) και αποδείχτηκε με την διαφωνία των Αποστόλων, που έήξε με την Αποστολική Σύνοδο το 49 και την καταφυγή στην κρίση του Χριστού. Γιατί ο υπεύθυνος της επιχειρούμενης διαστροφής δεν είναι ο πάπας αλλά ο “κουμανταδόρος” του, ο διάβολος, που αποκλειστικός του στόχος είναι η απώλεια του ανθρώπου από αρχής δημιουργίας του. Γι αυτό και θεωρώ τις καταστάσεις Παλαιοημερολογιτών και Αποτειχισμένων παρόμοιες, όσον αφορά τα γενεσιουργά τους αίτια. Επαναλαμβάνω, προς άρση παρανόησης, τις θεωρώ παρόμοιες για τα αίτια δημιουργίας τους κι όχι σε άλλα θέματα, όπως τους ακολούθους τους.
Ρώτησα στο προηγούμενο άρθρο τον κ.Χατζηνικολάου αν έχει καταλάβει το πρόβλημα των ανθρώπων σε σχέση με τον Θεό και τον παρόντα αιώνα γιατί τελικά η βιοτή μας είναι αυτός ο αγώνας να αποτάξουμε τις πλάνες του σατανά. Ο όσιος Ιωάννης Σιναϊτης τοποθετεί την αποταγή στην πρώτη βαθμίδα της περίφημης Κλίμακός του. Είναι η πρώτη αρετή, που πρέπει να κατακτήσεις για να προχωρήσεις προς την επόμενη. Με χρήση αυτής (ηθελημένο μίσος προς επαινετές καταστάσεις, άρνηση της φύσης με στόχον το υπέρ φύση) κάνεις το πρώτο βήμα προς τη θέωση, τον στόχο του ανθρώπου που έχει τεθεί κατά την πλάση του. Μίσος προς επαινετές καταστάσεις όμως, όχι μίσος προς τον συνάνθρωπο (μη βιαστούν οι αδιάβαστοι να το παομοιάσουν με την αγαπουλινίαση των ιεραρχών και των Κολυμπαράδων). Ο ζηλωτισμός συνιστά επιβολή στους άλλους, μάχεται την ελευθέρα βούληση και αποτρέπει την συγχωτητικότητα άρα και την θέωση, με άλλα λόγια Παράδεισο βλέπεις μόνο από μακρυά, μαζί με τον πλούσιο της παραβολής με τον Λάζαρο.
Όσον αφορά δε τους Κολυμπαράδες ιεράρχες, αν διακατεχόντουσαν από πραγματική αγάπη για τα λοιπά δόγματα, θα φρόντιζαν πρώτα να επιδιώξουν κοινό ποτήριο με τους παλαιοημερολογίτες και τους αποτειχισμένους. Θα φρόντιζαν να άρουν ένα “μικρό σχίσμα” με τους πρώτους και ένα δυνητικό “σχίσμα” με τους δεύτερους. Ξεκινάς πρώτα με τα πιο εύκολα κι αφήνεις τα δυσκολότερα για μετά, όταν αποκτήσεις εμπειρία. Προσοχή : ξέρω ότι η στάση των αποτειχισμένων δεν συνιστά σχίσμα, αφού δεν αλλοιώνουν το δόγμα και δεν τους κατηγορώ αλλά αύριο Κύριος οίδεν, πού μπορεί να φτάσει η κατάσταση… Μπορεί και η κίνηση της κρατούσας ιεραρχίας για κοινό ποτήριο με τον σατανισμένο πάπα να δημιουργήσει το σχίσμα. Δυστυχώς όμως δεν θα επιδιώξουν το κοινό ποτήριο με τις δυο κινήσεις γιατί δεν έχουν (χριστιανική) Αγάπη αλλά ζηλωτισμό και μάλιστα σατανικό, δηλαδή ζήλο για σατανικές απαιτήσεις… πόσο φριχτό …
ΥΓ – Θα επανέλθω στο θέμα με επιπλέον παρατηρήσεις και κυρίως πρόταση αντιμετώπισης αυτών των θεμάτων.
https://www.brighteon.com/bb46ec4f-93f6-47a1-a9ff-1ff69492b1a3
