Η κρατούσα άποψη της Ιστορίας είναι η άποψη που θέλουν να μας περάσουν οι παγκοσμιοποιητές. Στην προσπάθεια που κάνουν για υποβάθμιση της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μας κατάφεραν να την λέμε Βυζάντιο, όρος που “επινοήθηκε” στη δύση (ως δηλωτικό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) το 1557 από τον γερμανό ιστορικό Hieronymus Wolf στο έργο του Corpus Historiae Byzantinae, για να μας αποκόψουν από τις ρίζες μας. Κι όμως η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν ένα Ελληνικό κράτος, με ελληνικό αλφάβητο (το χαλκιδαϊκό) και αναπτύχθηκε πάνω στην Ελληνική παιδεία. Το ανατολικό Ελληνικό κράτος (Ελλαδικός χώρος και μικρά Ασία) δεν κατάφερε να ενοποιηθεί πολιτικά ποτέ με σύντομη εξαίρεση την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αντίθετα η Ρωμη αναπτύχθηκε ως το Δυτικό Ελληνικό κράτος και κατάφερε να ενοποιηθεί πολιτικά και να ανδρωθεί καταφέρνοντας μάλιστα να ενοποιήσει και το Ανατολικό Ελληνικό κράτος υπό την σκέπη του.
Για να καταλάβετε το κουτόχορτο που μας πουλάει η κατευθυνόμενη από την ΝTΠ ιστορία, μας έχουν πεi ότι όταν η Ρώμη υπέταξε τον Ελλαδικό χώρο, υποτάχθηκε πνευματικά στον Ελληνικό πολιτισμό. ΠΟΣΟ ΨΕΜΑ; Τον ελληνικόν πολιτισμόν η Ρώμη, αυτό το Ελληνικό κράτος, τον είχε στά πόδια της από γεννήσεώς της. Αν ο ελλαδικός χώρος είχε μόνον μία Αθήνα, σαν πνευματικό κέντρο, η Κάτω Ιταλία είχε πολλές πόλεις Συρακούσες, Τάρας, Μεσσήνη, Ακράγας, Νεάπολις, Κρότων, Σύβαρις και τόσες άλλες Ελληνικές πόλεις είχαν συμμετάσχει στη διαμόρφωση αυτού που λέμε Ελληνικός πολιτισμός και δεν χρειάζονταν οι Ρωμαίοι να περάσουν στην απέναντι ακτή για να υποταχθούν σε αυτόν. Δεν ήταν καν υποταγμένοι αλλά ήταν οι ίδιοι Έλληνες και τον κατείχαν.
Αυτή η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αυτό το Ελληνικό κράτος αργότερα ξαναδιασπάστηκε σε ανατολικό και δυτικό και μεγαλούργησε πλέον η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σαν το ενδοξότερο και μεγαλύτερο κράτος ποτέ, υπό την σκέπη βεβαίως του Παντοδύναμου Θεού. Όποιος αρνείται την ιστορική μετάβαση από την αρχαιότητα στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία αρνείται ουσιαστικά την αδιατάρακτη συνέχεια του ελληνισμού διαμέσου των αιώνων και φυσικά αρνείται ότι οι Έλληνες συνεχίζουμε να υπάρχουμε ως έθνος από την αρχαιότητα.
Η “Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία” είναι το “μαϊμού” κράτος των Γερμανών που έφτιαξε ο Καρλομάγνος το 794μΧ. με την σύνοδο της Φραγκφούρτης, προσπαθώντας να κλέψει την ιστορία της Ρώμης και το οποίο κράτος διαλύθηκε αμέσως με τον θάνατο του. Όμως η Ρώμη δεν είχε καμμιά σχέση με τους Γερμανούς πέραν του ότι τους πολεμούσε διαρκώς. Το διαχρονικό μίσος και το κόμπλεξ των Γερμανών έναντι των Ελλήνων ξεκινάει ακριβώς από αυτήν την περίοδον, όπου οι Γερμανοί προσπαθώντας να κλέψουν τη δόξα της Ρώμης οικειοποιήθηκαν έναν τίτλον, που δεν τους ανήκε, καθώς υπήρχε νόμιμη συνέχεια του κράτους της Ρώμης, η “Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία” ή Ρωμανία. Μάλιστα στην εν λόγω σύνοδο οι Ρωμαίοι του ανατολικού τμήματος της αυτοκρατορίας για πρώτη φορά αποκαλούντο Graeci, αν και αρχικά τα γνωστά Libri Carolini τα οποία διαβάστηκαν στην Σύνοδο αυτή τους ονόμαζαν Ρωμαίους (αυτό για τους ανίερους αντίχριστους, που διαλαλούν ότι η Ρωμανία δεν είχε σχέση με Ελληνισμόν).
Η αρχαία Ελλάδα είναι ο αρχαίος ελληνισμός, η Ρωμανία ο μεσαιωνικός ελληνισμός, η τουρκοκρατία και το νεώτερο κράτος αποτελούν την ιστορία του νεώτερου ελληνισμού.
ΣΥΝΤΟΜΑ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
(με την βοήθεια του Χριστού … εννοείται)
ΥΓ – Ο όρος Βυζαντινή αυτοκρατορία πρωτοεισήχθη 109 χρόνια μετά την πτώση της βασιλεύουσας από τους Τούρκους το 1453. Ο πρώτος ιστορικός που χρησιμοποίησε τον όρο Βυζαντινή ιστορία ήταν ο Hieronymus Wolf το 1562. Μετά από πολλά χρόνια, κι αφού τον συγκεκριμένο όρο χρησιμοποίησαν κι άλλοι ιστορικοί, το 1680 καθιερώθηκε από τον ιστορικό Κάρολο ντε Γκέιντζ, ο οποίος έγραψε το έργο “Ιστορία του Βυζαντίου”.
Σχετικά με την υιοθέτηση του όρου Βυζαντινή αυτοκρατορία από τους δυτικούς, ο Κωσταντίνος Παπαρρηγόπουλος σε επιστολή του την 1η Ιουλίου του 1886 προς τον Χιώτη λόγιο Γ.Ζολώτα αναφέρει το εξής : “Φίλε Ζολώτα, όσον κι αν ηρεύνησα τους κατά τον μέσον αιώνα ημετέρους ιστορικούς και χρονογράφους δεν ηδυνήθην να εύρω εν αυτοίς το όνομα των Βυζαντινών ή Βυζαντίνων, όπως θέλεις.
Μετεχειρίζονται τα ονόματα Ρωμαίοι, Γραικοί και περί τα τέλη Έλληνες … Φοβούμαι λοιπόν ότι το όνομα επλάσθη υπό των δυτικών, ημείς δε το εχάψαμεν”. (π.Γεώργιος Μεταλληνός “Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;” σελ.260 εκδ.Αρμός)
