Τιμώ πολύ κάποιους αρθρογράφους, που ξετινάζουν τα διαβολικά λεγόμενα και ενεργούμενα των σημερινών επισκόπων (δεσποτάδων). Εννοώ κάποιος σαν τον κ.Νεκτάριο Δαπέργολα, Γεώργιο Τζανάκη, Γεώργιο Φλώρο, Πορφυρίτη, Μέτοικο κλπ. Τους καρακεραυνώνουν και δεν τολμούν να απαντήσουν. Έχω όμως και μια ένσταση σε όσα λένε : προσπαθούν να απαντήσουν θεολογικά στους θολολόγους επισκόπους. Γίνεται; Σαν να προσπαθείς να μιλήσεις λογικά σε γαϊδάρους, που μόνο να γκαρίσουν μπορούν.
Έτσι προσωπικά επιχειρώ όχι να τους αποδομήσω στα πορδολογήματά τους αλλά να τους δείξω ότι είναι παντελώς ανάξιοι να λέγονται επίσκοποι, αφού δεν τηρούν στο παραμικρό τις υποχρεώσεις, που οφείλουν για κάθε ιδιότητά τους : ανάξιοι σαν επίσκοποι, ανάξιοι σαν ιερωμένοι γενικά, ανάξιοι σαν μοναχοί, προδότες της Πίστης του Χριστού και της Πατρίδας. Ούτε καν ορθόδοξους ή Έλληνες τους λογίζω.
Ας δούμε λοιπόν τον τρόπον αποδόμησης μου, επιλέγοντας τα λεγόμενα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, του ενός από τους μόλις τρεις θεολόγους, που αναγνωρίζει η Εκκλησία (οι άλλοι δύο : Απόστολος & Ευαγγελιστής Ιωάννης και Όσιος Συμεών, ο νέος Θεολόγος).
Λέει λοιπόν ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος :
Ποιοί, πότε καὶ πόσο νὰ θεολογοῦν
«Ἀρκετά, τὸ κακὸ ἔχει πολὺ προχωρήσει. Πολλοὶ μιλᾶνε γιὰ τὰ θεία χωρὶς περίσκεψη. Ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ ὡραῖες φράσεις, νὰ ἐντυπωσιάζουν οἱ λόγοι τους… καὶ νὰ χειροκροτοῦνται. Ἡδονίζονται μὲ τὶς λογομαχίες, εἶναι χειρότεροι κι ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους σοφιστές.
Μάθατε ὅλοι νὰ μιλᾶτε γιὰ ὅλα, κι ἂς ἔχετε βουνὸ τὴν ἀμάθεια. Τὸ θράσος εἶναι μεγάλο. Διδάσκετε χωρὶς νὰ γνωρίζετε καὶ τὸ μυστήριο τῆς ἀλήθειας πέφτει χαμηλά, πέφτει στὰ μάτια τοῦ κόσμου…
Θὰ σᾶς τὸ πῶ μία καὶ καλῆ. Δὲν εἶναι τοῦ καθενὸς νὰ θεολογεῖ, νὰ φιλοσοφεῖ γιὰ τὸ Θεό. Τὸ ἔργο τοῦτο ἀνήκει μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι δοκιμασμένοι, ποὺ ἔχουνε ζήσει τὰ θεία πράγματα, ποὺ ἔχουνε καθαρίσει τὴν ψυχή τους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἢ τουλάχιστον ἀγωνίζονται συνεχῶς γιὰ τὴν ψυχική τους καθαρότητα. Εἶναι φοβερὰ ἐπικίνδυνο νὰ πλησιάζει κανεὶς τὸν καθαρὸ Θεό, χωρὶς κι ὁ ἴδιος νὰ εἶναι καθαρός. Ὅπως ὅταν πέσουνε οἱ καυτερὲς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου σὲ μάτι ἄρρωστο, τὸ μάτι τότε θ’ ἀρρωστήσει περισσότερο. Προσοχή, λοιπόν, μὴν ἐπιχειρεῖτε νὰ θεολογεῖτε χωρὶς προϋποθέσεις. Καὶ ἡ κάθαρση πρώτη προϋπόθεση.
(ερώτηση : ποιός από τους σημερινούς θολολόγους τηρεί αυτά, όταν οι επίσκοποι κατάντησαν κουραμπιέδες μοναχοί του σαλονιού και του παλουκιού, με άι-κιού (IQ) ραδικιού;).
… Νὰ θεολογοῦν ἐκεῖνοι ποὺ ἀπαλλαχτήκανε ἀπὸ τὶς καθημερινὲς ἐπίμοχθες ἐργασίες. Ὅσο κανεὶς ἀφιερώνεται ἀποκλειστικὰ στὸ ἔργο τῆς θεολογίας, τόσο περισσότερο πετυχαίνει ὡς θεολόγος. Εἶναι νὰ λυπᾶται κανείς, ὅταν βλέπει κάποιους ἀπὸ τὴ μία μέρα στὴν ἄλλη νὰ γίνονται θεολόγοι… πέφτουνε τὸ βράδυ νὰ κοιμηθοῦνε τεχνίτες καὶ ξυπνοῦνε σοφοί, αὐτοχειροτόνητοι θεολόγοι.
Ἀγωνιζόμουν, ἀδελφοί. Ἀσκήτευα καὶ προσευχόμουν. Ἔκλαιγα καὶ ζητοῦσα τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ζήσω τὴν ἀλήθεια, νὰ γνωρίσω βαθύτερα τὴ θεότητα γιὰ νὰ διδάσκω τὰ ὀρθά. Βίαζα τὸν ἑαυτό μου ν’ ἀνέβω ψηλὰ στὸ βουνὸ τῆς θεολογίας, νὰ εἰσχωρήσω στὸ πυκνὸ σύννεφο τῆς ἀλήθειας. Τὸ ποθοῦσα ἀφάνταστα… μὰ βουνὸ ἡ ἀλήθεια!
…Ἔτρεμα κι ἀγωνιοῦσα, γιατί γνώριζα τὴ μικρότητά μου κι ἔνιωθα τὴ μεγαλωσύνη τοῦ Θεοῦ. Κι ἔξαφνα ἔγινε, ἀδελφοί μου, ἔπαθα τὸ γλυκὺ καὶ φοβερό. Ἐνῶ ζητοῦσα κι ἀγωνιοῦσα, βρέθηκα μέσα στὸ σύννεφο, ναί, στὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ… ὑπῆρχα ἐκεῖ μὲ τὸ Θεό, ζοῦσα μ’ αὐτόν, δὲν ἔνιωθα ὕλη καὶ πράματα κοσμικά, μέσα μου ἔβλεπα καὶ ζοῦσα, μὲ νοῦ καὶ καρδιά, ὅ,τι μπορεῖ κανεὶς νὰ ζήσει ἀπὸ τὴ θεότητα. Δὲ λέω πὼς εἶδα τὴ θεία φύση, ποὺ μένει ἀπρόσιτη καὶ ἄγνωστη. Ὄχι… αὐτὴν μόνο ὁ Πατέρας, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα τὴν βλέπουνε. Εἶδα τὴ «δεύτερη φύση», τὴ μεγαλειότητα τοῦ Θεοῦ, τὴ θεία δηλαδὴ ἐνέργεια, τὴ λάμψη τῆς θείας φύσης, τὴν ἀκτινοβολία της, ποὺ φτάνει στὸν ἄνθρωπο, ἐὰν αὐτὸς ἀγαπᾶ, ἐὰν ἀγωνίζεται νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ πάθη. Κι ὅλα τὴν ὥρα τούτη εἶναι ἄφατη μακαριότητα… χωρὶς ὅρια ἡ ἀπόλαυση. Βρίσκεσαι, ἀδελφέ, σὲ ὕψος δυσθεώρητο ἐκεῖ πάνω… ἡ θεωρία τοῦ Θεοῦ ἀτέλειωτη καὶ τὸ κάλλος τῆς ἀτέλειωτο. Κι ὅλ’ αὐτά, φίλοι μου, εἶναι λίγα. Μηδαμινὰ σὲ σύγκριση μὲ ὅσα δὲ βλέπει ὁ ἄνθρωπος στὴν κατάσταση τούτη, θά’ λεγα ὅτι βλέπει μόνο μικρὸ ἀπαύγασμα, ἑνὸς παμμέγιστου φωτός.
… Ὅμως ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον, ποὺ θέλησε ν’ ἀνέβει ἐκεῖ χωρὶς κάθαρση, χωρὶς προετοιμασία. Πέφτει, κατρακυλὰ κάτω καὶ χάνεται. Γιὰ ν’ ἀντικρύσει κανεὶς ἐκεῖ τὴν περίλαμπρη θεότητα, πρέπει να’ χεῖ καλὰ καθαρίσει τὰ πνευματικὰ του μάτια, διαφορετικὰ τυφλώνεται, χάνει κι αὐτὸ ποὺ ἔχει, τὸ φυσικό του φῶς, Ἔτσι ἀλλιῶς, ἐκεῖ δὲ φτάνει ὁ ἀνέτοιμος. Μόνο οἱ πολὺ ἀγωνιστές. Κι αὐτοὶ πάλι, ὄχι μόνοι τους, ἀλλὰ μὲ τὴ χάρη τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔρχεται σέ μᾶς ἀπὸ τότε ποὺ ἐνανθρώπησε ὁ θεῖος Λόγος. Μόνο ἔτσι ἀπολαμβάνουμε τὴ θεία μακαριότητα, μετὰ τὴν ἐνανθρώπηση ζοῦμε σὲ ἄλλο βαθμὸ τὶς θεῖες ἐνέργειες…»
Αυτά, ανάμεσα σε πάμπολλα άλλα, είπε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, που αναγνώριζε ότι η Θεολογία εἶναι θεία ἔλλαμψη. Ζώντας ησυχαστικά σε σπηλιές, τὶς νύχτες προσευχότανε καὶ ζητοῦσε νὰ τοῦ δείξει ὁ Θεὸς τὴν ἀλήθεια καὶ πῶς νὰ μιλάει γι’ αὐτήν. ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΣΤΑ ΚΟΥΤΟΥΡΟΥ ΟΤΙ ΤΟΥ ΕΡΧΟΤΑΝ ΣΤΗ ΚΕΦΑΛΑ. Ζούσε βιώματα συγκλονιστικά, εμπειρίες ποὺ δὲν τὶς ἀντέχει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, όπως καὶ ὁ Απόστολος Παῦλος, ποὺ «ἡρπάγη εἰς τρίτον οὐρανόν» καὶ εἶδε ἀλήθειες ἄρρητες.
Αυτά είπε ο Μέγας Ιεράρχης και Θεολόγος Γρηγόριος (που δὲν ἔνιωθε ὕλη καὶ πράματα κοσμικά) κι έρχεται σήμερα ένα νέο φυντάνι του σατανιστικού οικουμενισμού, που λέει :
“Με την Ανάσταση του Χριστού μιλάμε για Ανάσταση σωμάτων! Δεν είναι μόνο θέμα ψυχής! Κύρια προτεραιότητα είναι το σώμα, είναι η ύλη!!!”
Πού τάμαθε αυτά ο μέγας θολολόγος μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος, που αντί να τιμά τον άγιο, που έχει το όνομά του, το μολύνει δαιμονικά και τον τον καθυβρίζει εν αγΡίω πνεύματι. Ο υλιστής δεσπότης, που θέλει να τον ψέλνουν σαν λαοπρόβλητο ενώ είναι πισω-κουρτινα-επιβαλόμενος.
Για να δούμε κάποια από τα αναίσχυντα πορδολογήματά του :
«Ο κόσμος δεν μπορεί πια να παρακολουθήσει τα νέα δεδομένα! Μέχρι τώρα ήταν ο άνθρωπος που διακινούσε την εξέλιξη. Πλέον ο άνθρωπος τρέχει πίσω από την εξέλιξη της τεχνολογίας (απορία : Και την εξέλιξη της τεχνολογίας, ποιός την κάνει; ο Φούφουτος;).
Έχουμε έναν επηρεασμό πλατωνικό και νέο-πλατωνικό να δίνεται έμφαση στην ψυχή (επηρεασμό ποιανού; του Χριστού ή των Πατέρων; πέστα ρε θολογόγε!). Σήμερα λένε πως ο χριστιανός πρέπει να ασχολείται με την ψυχή (απορία : γιατί σήμερα κι όχι από την εποχή που ο Χριστός το δίδαξε; μα πόσο άσχετος!!! ή μήπως διαβολιστής;). Για αυτό βρέθηκε ο Μαρξ και είπε κάτι εξαιρετικό! Είχε δίκιο, αλλά να το διορθώσουμε : ‘Εμείς θα ασχοληθούμε με την γη και τον άνθρωπο και θα αφήσουμε τον ουρανό για τους παπάδες και τα σπουργίτια’. (σχόλιο : εσύ έτσι κι αλλιώς με τα κοράκια ασχολείσαι, άσε τα σπουργίτια!)».
Πόσο βλήμα πρέπει να είναι κάποιος για να λέει αυτά;
Ορίστε ο μητροπολίτης Γρηγόριος, ο Εσταυρωμενο-μάχος! αφού το πρώτο που βρήκε να διορθώσει από τα κακώς κείμενα, ήταν η παρουσία του Εσταυρωμένου στην Αγία Τράπεζα. Την δοκό στο μάτι του δεν την είδε;… Αυτός είναι ο “γεννήθηκα για να υμνώ την ύλη και τον άρχοντα της ύλης σατανά” επίσκοπος. Άντε να σε κατηχήσει στο «ουκ επ’άρτον μόνον ζήσεται άνθρωπος».
Λοιπόν δεσποτάκο, που ψάχνεσαι για τεχνητη ευφυία (αφού φαίνεται ότι στερείσαι ευφυίας και αγνοείς το «αιτείτε και δοθήσεται») αν θες αποφατική φιλοσοφία άκου :
α) δεν είσαι μοναχός γιατί όχι απλά είσαι υλοκολλημένος αλλά υλο-υμνητής και υλο-θολολόγος,
β) δεν είσαι ιερέας του Υψίστου γιατί είσαι Εσταυρωμενο-μάχος και δεν θέτεις τη ζωή σου υπέρ του ποιμνίου και
γ) δεν είσαι επίσκοπος γιατί δεν επισκοπείς τις παρακαταθήκες του Χριστού αλλά αποσκοπείς στη δόξα του κόσμου και του διαβόλου.
Άκου υμνητής της ύλης!!! πιο κουτεντές πεθαίνεις…
ΔΕΣΠΟΤΕΣ ΚΑΠ@ΤΕΣ (από το κάπο : αρχηγός) ΠΡΟΣΕΧΤΕ, Η ΝΕΜΕΣΗ ΕΡΧΕΤΑΙ.
Είστε προγραμμένοι από όλους τους προφήτες.
Ο Εσταυρωμένος θα σηκωθεί πάνω από την Αγία Τράπεζα, ψηλά στον Ουρανό.
Κρίμα που δεν θα μπορείτε να το δείτε.
ΥΓ – Ένα αφιερωμένο στις “αφέντρες” του θολολόγου >
https://www.brighteon.com/32ab876c-7a65-4f82-9046-62e932004075
και κάτι για πραγματικούς αρτίστες του Θεού >
https://www.brighteon.com/2ae529d7-30d4-473f-abfe-a79cd151b106
