Αν οι τράπεζες δεν έχουν στα ταμεία τους τα χρήματα του κόσμου, τότε μπαίνουν capital controls και σε αρκετές περιπτώσεις επιλέγεται ακόμα και το κούρεμα των καταθέσεων του κόσμου.
Αν όμως ο κόσμος δεν έχει τα χρήματα για να τα επιστρέψει στις τράπεζες, τότε του παίρνουν τα σπίτια του με συνοπτικές διαδικασίες ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, του παίρνουν τη ζωή του ολόκληρη.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν τελικά οι τράπεζες κινδυνεύουν, τότε επιστρατεύονται οι φορολογούμενοι για να τις διασώσουν με τον μανδύα της ανακεφαλαιοποίησης.
Αυτά όλα γίνονται με νόμους που επιτρέπει το Σύνταγμα και ψηφίζουν οι πολιτικοί. Πολιτικοί οι οποίοι στην ουσία εκτελούν εντολές του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και όχι των φορολογουμένων που τους εξέλεξαν. Το δε Σύνταγμα δεν προβλέπει τίποτα περί αυτού.
Αυτό το πολιτειακό μοντέλο που γέννησε την παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να ανατραπεί και να περάσει η εξουσία των αποφάσεων στα χέρια του κόσμου.
