Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή πρόκληση, και αυτός ο κίνδυνος είναι κοινός
Στρατηγικό Ίδρυμα Πολιτισμού
Η επιδημία, και τώρα η πανδημία του coronavirus, είναι ο τρίτος μήνας που καταλαμβάνει τις πρώτες σελίδες των παγκοσμίων μέσων μαζικής ενημέρωσης και φαίνεται να είναι κάτι μακρινό, εξωτικό, για μας που δεν έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση, πρόσφατα έντονα αισθητό, που χτύπησε έντονα την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.
Σχεδόν σε όλες τις χώρες βόρεια της τροπικής και υποτροπικής ζώνης, λαμβάνονται αυστηρά μέτρα καραντίνας, όπου οι εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις και οι εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας κλείνουν, πολλές δραστηριότητες ακυρώνονται και η επιβατική κίνηση μεταξύ των κρατών διακόπτεται. Τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα είναι γεμάτα με σχόλια από “ειδικούς” τόσο εγχώριους όσο και με ιατρικούς τίτλους. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσουμε τη θάλασσα των πληροφοριών και των απόψεων, συχνά αντιθέτων. Ωστόσο, υπάρχει ένα περίεργο φαινόμενο – αν και, κατά κανόνα, σε καταστάσεις κρίσης οι φήμες πανικού εξαπλώνονται με την ταχύτητα της καύσης ξηρού χόρτου, τώρα τα περισσότερα σχόλια και οι εκτιμήσεις είναι μάλλον δύσπιστες.
Λένε ότι μόνο 100 χιλιάδες άνθρωποι αρρώστησαν στον κόσμο. (ο αριθμός αυξάνεται καθημερινά), από αυτούς το 3-4% πέθαναν , κυρίως οι ηλικιωμένοι, που πλήττονται από χρόνιες ασθένειες. Λοιπόν, οι άνθρωποι που πεθαίνουν από ασθένειες και ως αποτέλεσμα ατυχημάτων πεθαίνουν σε κλίμακα δυσανάλογη με τον αριθμό των θυμάτων του Covid-19. Οι Λοιμώξεις όπως η φυματίωση, η ηπατίτιδα, ο ιός HIV, η ελονοσία παίρνουν πολύ περισσότερες ζωές, συμπεριλαμβανομένης της εποχικής γρίπης, από την οποία 650.000 άνθρωποι πεθαίνουν ετησίως, με ποσοστό θνησιμότητας περίπου 1% το οποίο είναι συγκρίσιμο με τους θανάτους του κορονοϊού.
Υπάρχουν επίσης απόψεις ότι με τον πανικό του coronavirus θέλουν να δημιουργήσουν ένα προπέτασμα καπνού για την “προγραμματισμένη” προσγείωση της παγκόσμιας οικονομίας και με την απαγόρευση των μαζικών γεγονότων θέλουν να εμποδίσουν τις διαμαρτυρίες, κλπ.
Μέρος αυτού μπορεί να ισχύει. Η κοινωνία είναι συνήθως ήρεμη για το «συνηθισμένο κακό», αλλά ανταποκρίνεται έντονα σε τραγωδίες που υπερβαίνουν την καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, είμαστε ήρεμοι για το γεγονός ότι κάθε μέρα σε κάποιο ατύχημα σκοτώνονται εκατοντάδες άνθρωποι , αλλά δύο καταστροφές σε λίγους μήνες ήταν αρκετές για να βγάλουν μια άσχημη φήμη που διήρκεσε για περισσότερο από ένα χρόνο, όπου αρκετές εκατοντάδες από τα νεότερα αμερικανικά αεροσκάφη “Boeing-737MAX σαν αυτό θεωρήθηκαν υπαίτια , σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτό οδήγησε σε απώλεια 0,5% του ΑΕΠ των ΗΠΑ το 2019, χωρίς να υπολογίζονται οι απώλειες των αεροπορικών εταιρειών σε όλο τον κόσμο. Ίσως οι Αμερικανικές αρχές θα μπορούσαν να θεωρήσουν ότι 200-300 ζωές ετησίως – είναι μια «ανεκτή» τιμή για μισό τοις εκατό του ΑΕΠ και την οικονομική ευημερία της μεγαλύτερης εταιρίας, αλλά στην δημόσια κατακραυγή αναγκάστηκε να πάει στα ακραία μέτρα και να αφαιρέσει όλα τα οχήματα αυτού του τύπου από τις πτήσεις.
Έτσι είναι στην κατάσταση με τον coronavirus. Θα μπορούσε να υποτεθεί ότι οι αρχές πολλών χωρών φυσούν στο νερό από φόβο μήπως κατηγορηθούν ότι δεν ανταποκρίνονται αρκετά στον κίνδυνο, αλλά φαίνεται ότι η κατάσταση είναι πιο σοβαρή.
Το Covid-19 δεν μπορεί να συγκριθεί με τις «παραδοσιακές» λοιμώξεις όπως η φυματίωση, η ηπατίτιδα, ο ιός HIV. Αυτές οι ασθένειες είναι η κύρια συγκομιδή θανάτων που συλλέγονται σε χώρες του τρίτου κόσμου με χαμηλό βιοτικό επίπεδο και ιατρικές υπηρεσίες, όπου δεν έχουν πολύ επιθετικές διεξόδους και συνήθως εμφανίζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα
Με τον coronavirus είναι διαφορετικό. Έχει υψηλό ποσοστό εξάπλωσης και οξεία φύση της πορείας της νόσου. Δεν επιλέγει τα θύματα από την κοινωνική θέση και, το σημαντικότερο, είναι πολύ πιο επικίνδυνο από τη συνήθη εποχική γρίπη.
Ένας στοιχειώδης υπολογισμός δείχνει ότι με ποσοστό θνησιμότητας 1%, η πιθανότητα να πεθάνει από τη γρίπη κατά τη διάρκεια της ζωής του για κάθε άτομο θα πλησίαζε το δέκα τοις εκατό. Αλλά πόσο συχνά ο καθένας μας έχει συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις; Είναι το ίδιο με τον αριθμό των 650.000 ανθρώπων που πεθαίνουν από γρίπη κάθε χρόνο. Ο αριθμός προήλθε από ένα άρθρο στην ιστοσελίδα του ΠΟΥ, αλλά το αρχικό άρθρο αναφέρει ότι υπάρχουν 290 με 650.000 θάνατοι από αναπνευστικές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας και πολλών άλλων ασθενειών. Και πάλι, σημειώνω ότι αυτές οι στατιστικές καλύπτουν χώρες με χαμηλά επίπεδα ιατρικής.
Η τελευταία πανδημία της γρίπης που δήλωσε ο ΠΟΥ, με ένα εξαιρετικά επιθετικό στέλεχος ήταν αυτή του H1N1, που σκότωσε 250.000 ανθρώπους το 2009 (στην Ουκρανία θυμάμαι ότι μιλούσαν για την ταραχώδη δραστηριότητα της τότε πρωθυπουργού Γιούλια Τιμοσένκο, που ξεφόρτωσε προσωπικά τα αεροπλάνα με το ” “Tamiflu, όπου τότε το φάρμακο είχε καθυστερήσει να έλθει). Εκείνη την εποχή, τουλάχιστον έξι εκατομμύρια άνθρωποι αρρώστησαν στην Ουκρανία και περισσότεροι από χίλια πέθαναν, δηλαδή το ποσοστό θνησιμότητας ήταν περίπου 0,02%.
Και ο κοροναϊός, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω, το ποσοστό θνησιμότητας είναι 3-4%. Για την ίδια Ουκρανία με 6 εκατομμύρια περιπτώσεις θα σημαίνει 200.000 θανάτους και ακόμη περισσότερους. Σε σοβαρή μορφή το Covid-19 ισχύει περίπου στο 15% των περιπτώσεων, και κανένα φάρμακο δεν είναι σε θέση να παρέχει την απαραίτητη θεραπεία σε όλους – έχοντας ανάγκη αναπνευστήρων και άλλου ακριβού εξοπλισμού αλλά κανένα φάρμακο στον κόσμο δεν έχει αυτό το κόστος.
Στην Ιταλία, σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ, οι γιατροί έχουν ήδη λάβει οδηγίες για τη διαλογή των ασθενών (όπως στον πόλεμο), εστιάζοντας στη θεραπεία εκείνων που έχουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες ανάρρωσης.
Μια άλλη βασική διαφορά μεταξύ coronavirus και της εποχιακής γρίπης: κατά της τελευταίας, πολλοί άνθρωποι έχουν αναπτύξει ανοσία ο μαζικός ετήσιος εμβολιασμός πραγματοποιείται, ιδίως σε ομάδες υψηλού κινδύνου, γεγονός που επιβραδύνει δραστικά την εξάπλωση της νόσου. Δεν υπάρχει εμβόλιο κατά του κοροναϊού ακόμα. Δεν υπάρχουν άνθρωποι με ανεπτυγμένη ανοσία. Στην Κίνα, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις υποτροπής του κοροναϊού.
Φαίνεται ότι η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή απειλή. Τα μέτρα που έλαβαν οι αρχές δεκάδων χωρών δεν μπορούν να θεωρηθούν περιττά. Οι πιο καταστροφικές επιδημίες στην παγκόσμια ιστορία ξεκίνησε από μία εστία, και η εμπειρία απαιτεί να σταματήσει μια πιθανή πηγή.
Και η ίδια εμπειρία δείχνει ότι δεν πρέπει κανείς να ενδώσει στον πανικό. Μετά από αποδεκτές συστάσεις μπορεί να μειωθεί σημαντικά ο προσωπικός κίνδυνος να αρρωστήσει κάποιος. Επίσης τα προληπτικά μέτρα δίνουν την ελπίδα ότι μπορεί να προληφθεί μια μαζική εισβολή του ιού στη χώρα. Η εμπειρία της Κίνας και της Νότιας Κορέας δείχνει ότι η επιδημία μπορεί να σταματήσει και να ξεπεραστεί (σε αυτές τις δύο χώρες, ο αριθμός των νέων περιπτώσεων που ανιχνεύονται καθημερινά δεν υπερβαίνει μία ή δύο δωδεκάδες, ενώ νωρίτερα ήταν χιλιάδες). Τέλος, αν και οι εμπειρογνώμονες είναι προσεκτικοί στις προβλέψεις τους, υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι με την έναρξη της ανόδου της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος, ο ιός θα υποχωρήσει. τουλάχιστον σε θερμές χώρες, σχεδόν όλες οι περιπτώσεις που εντοπίστηκαν συνδέονται με ανθρώπους που «επιστρέφουν από το βορρά».
Στην Ουκρανία, ωστόσο, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη – αυτό οφείλεται στη γενική κατάσταση της ιατρικής και στον μεγάλο αριθμό των ανθρώπων που επέστρεψαν στην πατρίδα τους, ιδίως από την Ιταλία. Παραμένει η ελπίδα για το καλύτερο. Μετά από όλα, όλες οι επιδημίες στην ανθρώπινη ιστορία έχουν τελειώσει κάποτε.
Σε θρησκευτικούς καιρούς, τέτοιες καταστροφές ειπώθηκαν – η μάστιγα του Θεού. Πως θα την πούμε τώρα;
