Όταν μια κυβέρνηση της κατ’ αυτοκλήτου ομολογίας Αριστεράς βγαίνει στο πεζοδρόμιο, δηλαδή, στις λεγόμενες αγορές, τί άλλο να σκεφτεί κανείς παρά το γεγονός ότι η πορνεία είναι επάγγελμα ή χόμπι και σε κάθε περίπτωση με τα λόγια του Μαρξ, η οικονομική πορνεία, δηλαδή, ο δανεισμός και το συνεπαγόμενο δημόσιο χρέος είναι το Credo (το Πιστεύω) του κεφαλαίου, που εξασφαλίζει τη χειροτονία στα αξιώματα της εκμετάλλευσης;
“Το δημόσιο χρέος, δηλαδή, το ξεπούλημα του κράτους – αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος – βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους. Γι’ αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος” (Μάρξ: Κεφάλαιο, Τόμος Ι).
Και επειδή κάθε χειροτονία σε κάθε “ιερό και όσιο” αξίωμα, ακόμα και σ’ αυτό του προπατορικού αμαρτήματος του καπιταλισμού, της γεύσης, δηλαδή, του απαγορευμένου καρπού του καπιταλιστικού “παραδείσου”, του δανεισμού, επισφραγίζεται από τη λαϊκή επιδοκιμασία της αξιοσύνης, Άξιοι, λοιπόν, οι νεοφώτιστοι αρχιερείς της εκμετάλλευσης, που με την έξοδό τους στις αγορές, ομολογούν “ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν (Αριστερών) ἁμαρτιῶν” και όσο για μας προσδοκούμε την “ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν”.
* Η αρχική φράση της πρώτης στροφής του Συμβόλου της Πίστης στη λατινική γλώσσα της Καθολικής Εκκλησίας, της Εκκλησίας των δανειστών:
“Credo in unum Deum, Patrem omnipotentem, factorem cœli et terrae, visibilium omnium et invisibilium…”
(Πιστεύω εἰς ἕναν θεόν, πατέρα παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων…)
Και στην περίπτωσή μας η ομολογία της Πίστης αναφέρεται στο Θεό του χρήματος.
ΔΑ
