Το γέλιο είναι ελληνικό, το κλάμα ευρωπαϊκό.
“Μένουμε Ευρώπη” ή πάμε Ελλάδα;
Κάποτε γνώριζα, μόνο, το ορχηστρικό crescendo του Beethoven, που γίνεται με τη σταδιακή προσθήκη οργάνων (προσθετικό crescendo, αργό “ντύσιμο”… της ορχήστρας, ποσοτική ένταση) και περνώντας μια μέρα από το Moulin Rouge, που ήταν κοντά στη διαδρομή από το Ωδείο του Παρισιού (Conservatoire de Paris), που βρισκόταν τότε στην οδό Rue de Mardid, προς την εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Saint Trinité), σκέφτηκα (ένας από τους τρεις της Αγίας Τριάδας, ο Πατέρας, ο Υιός ή το Άγιο Πνεύμα θα με συγχωρέσει, σύμφωνα με το πιθανολογικό πλεονέκτημα που μου παρέχει η θεολογική εκδοχή του Τριγώνου του Pascal**) και το crescendo του striptease, που γίνεται με την αφαίρεση οργάνων…, ρούχων, ήθελα να πω, αλλά τα ρούχα στο striptease είναι φετιχιστικά όργανα, γι’ αυτό και μπερδεύτηκα (αφαιρετικό crescendo, αργό γδύσιμο της γυναίκας, χωρίς εισαγωγικά και αποσιωπητικά, Ποιοτική Χαλάρωση, Qualitative Easing – QE***).
Κάτι σαν το “crescendo de silences” (crescendo των παύσεων, της σιωπής) του Auguste, κόμη της Villiers de l’Isle-Adam.
Φετιχισμός του εμπορεύματος, φετιχισμός του χρήματος, φετιχισμός της ζαρτιέρας (κάποτε ζήσαμε και το φετιχισμό της ζαρτινιέρας του αλήστου μνήμης στρατηγού άνεμου Βύρωνα Πολύδωρα). Αυτό είναι ένα crescendo, που μας μεταφέρει στην τοτεμιστική κοινωνία.
Σήμερα, ως Έλληνας στην Ελλάδα της Ευρώπης γνώρισα και το ευρωπαϊκό crescendo, που είναι αποτέλεσμα ενός συνηθισμένου στη γηραιά ήπειρο συμβιβασμού των αντιθέσεων, που γίνεται με την προσθήκη (ντύσιμο), όχι απλώς μέτρων, αλλά επαχθών μέτρων και την αφαίρεση (γδύσιμο), όχι απλώς δικαιωμάτων, αλλά ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρώτα ντύσιμο και μετά γδύσιμο****, εξάλλου δεν θα μπορούσε να γίνει γδύσιμο χωρίς ντύσιμο, δείγμα και αυτό του ευρωπαϊκού σαδισμού ή για τους ευρωπαϊστές δείγμα των μεταρρυθμίσεων.
Το 2001, αν θυμάμαι καλά, λίγο πριν την κυκλοφορία του ευρώ, η Catherine Maussion, δημοσιογράφος της “Libération”, της εφημερίδας του Παρισινού Μάη του ’68 και του Jean – Paul Sartre, πριν περάσει το 2005 στα χέρια του τραπεζίτη Edouard de Rothschild, η Catherine Maussion, λοιπόν, είχε αναφερθεί στο crescendo των τιμών με το ευρώ (“avec l’euro prix crescendo”).
Το crescendo, όμως, του ευρώ και ο έρωτας μ’ αυτό θα έχουν την τύχη κάθε έρωτα, όπως την περιγράφει ο συγγραφέας Eugène Cloutier (1921 – 1975):
“L’amour n’échappe pas à la courbe de toute crise, avec son crescendo nécessaire, son éclatement et son decrescendo”
(Ο έρωτας δεν ξεφεύγει στην καμπή κάθε κρίσης, με το απαραίτητο crescendo του, τις αναλαμπές του και το decrescendo του)
Όμως, είμαι σίγουρος, πως στο τέλος, στην κορύφωση του ευρωπαϊκού crescendo θα ηχήσουν τα “τύμπανα”… του πολέμου, για να καθαρίσει η Ευρώπη από το γερμανικό κοπρόλιθο της ιστορίας, γιατί η χώρα αυτή ήταν πάντα το παχύ έντερο της Ευρώπης.
* Crescendo = προοδευτική αύξηση της έντασης.
Decrescendo ή Diminuendo = προοδευική ελάττωση της έντασης.
** Το Τρίγωνο του Pascal είναι μια τριγωνική πυραμίδα αριθμών (τριγωνική συναλλαγή αριθμών!) με πολλές μαθηματικές μαγικές ιδιότητες, ανάμεσα στις οποίες και η προοπτική των πιθανοτήτων και ο Pascal το χρησιμοποίησε για τον προσδιορισμό του πλήθους των δυνατών εκδοχών – αποτελεσμάτων κατά τη πτώση ενός νομίσματος.
Βέβαια, οι περισπούδαστοι διαπραγματευτές του Hilton θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν, αλλά αν τους είναι δύσκολο να κατανοήσουν το μαθηματικό λογιωτατισμό του, δεν έχουν παρά να πεταχτούν μέχρι το παρακείμενο Μοναστηράκι και να συναντήσουν έναν πλανόδιο παπατζή των πιθανοτήτων, για να ικανοποιηθούν, επιτέλους, και αυτές οι Δεξιές χήρες που περιμένουν στο κρεβάτι, “σαν τη χήρα στο κρεβάτι” όπως λέει και η παροιμία, την ολοκλήρωση… της αξιολόγησης.
*** Κάποιος θα πρέπει να μιλήσει τους περι και παραχιλτώνιους κάλους, που ψάχνουν την Quantitative Εasing (QE) (Ποσοτική Χαλάρωση), για την ευπρέπεια του Αρχαιοελληνικού κάλλους “οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ“ της ομοιαρκτικόλεξής της Qualitative Easing (QE) (Ποιοτική Χαλάρωση).
Ποσοτική χαλάρωση μόνο σε χαρέμι, γιατί η ποσότητα προϋποθέτει παρτούζα, αν και η αναβάθμιση του τρίο σε κουαρτέτο έχει με τέτοια δυναμική, που δίνει στη διαπραγμάτευση, συγγνώμη, παρτούζα ήθελα να πω, συλλογική συμμετοχή.
Αν μπούμε, όμως, σε χαρέμι, ανοίγουμε τις πόρτες του Οθωμανικού δικαίου και τότε αλίμονό μας. Θα βγούμε από αυτό με πάρα φύση έδρα.
**** Την Ευρώπη, πάντως, όπως να τη διαβάσεις, είτε από την αρχή προς το τέλος, είτε από το τέλος προς την αρχή, είναι ίδια, γιατί άρχισε και τελειώνει με το ναζισμό: ναζιστικό όραμα και ναζιστικός εφιάλτης.
Κάτι σαν τη βυζαντινή φράση – καρκίνο “Νίψον ἀνομήματα, μὴ μόναν ὄψιν”, με τη διαφορά ότι η Ευρώπη νίπτει μόνον τη όψη της και όχι τα ανομήματά της, αφήνοντάς μας στα απόνερα μια άλλη φράση – καρκίνο “Νόμον, ὁ κοινός, ἔχε σὸν οἰκονόμον”*****, χωρίς, όμως, νόμο, αλλά μόνο με τον τροχήλατο οικονόμο. Αυτό το “σεβαστό” και “σοβαρό” ανθρωπάριο******, που κατάφερε να σπάσει τα δεσμά των εισαγωγικών ως αντίπαλος στον αγώνα δρόμου με τη συνείδηση της πρωτάρας Αριστεράς, στο κωμειδύλλιο “Η πρωτάρα και το τέρας”.
***** Έχε για οικονόμο σου τον κοινό νόμο.
****** Εικονικός άνθρωπος, είδωλο ή δείγμα ανθρώπου και ξενιστί Ηomunculus, που θα μπορούσε ετυμολογικά και εξελληνιστί να αποδοθεί και ως κωλάνθρωπος.
Σημείωση
Αν δυσανασχετείτε για τις πολλαπλές παραπομπές και τις παραπομπές των παραπομπών, οφείλω να σας ενημερώσω, ότι είναι σύμπτωμα της εποχής των ερμηνευτικών εγκυκλίων, που προσπαθούν να εξελληνίσουν εισαγόμενους εκ της αλλοδαπής νόμους, πάντα, όμως, με την εγγύηση της ευρωπαϊκής και δη της γερμανικής ποιότητας.
Ακόμα και το ισοζύγιο του δικαίου στη χώρα μας είναι αρνητικό και το αρνητικό ισοζύγιο δικαίου αποτελεί “προαπαιτούμενο”, ώστε η Ελλάδα να είναι συνεχώς υποζύγιο.
Αυτή η λέξη “προαπαιτούμενο” δια φωνής Αδώνιδος Γεωργιάδη χτυπάει κακόηχα στα ασκημένα μουσικά αυτιά μου, που έχει το timbre (μέταλλο, χροιά) ενός πνιχτού, ένρινου, διαπεραστικού και αστείου ήχου φαγκότου, και πολύ φοβάμαι πως, ως ιθαγενής του πολιτικού Αμαζονίου, θα την ακούω σαν ένα επιθανάτιο τοτεμιστικό τραγούδι, σαν αυτό που ακούν οι ιθαγενείς του Αμαζονίου από το πουλί Uirapuru λίγο πριν πεθάνουν.
(Το φαγκότο είναι πνευστό όργανο, που έχει γλωσσίδι με διπλό καλάμι. Άλλο να καβαλάς ένα και άλλο δύο καλάμια)
FINALE ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟ ΤΡΙΠΛΟ CRESCENDO
Μάης 1936: Δώδεκα νεκροί Έλληνες εργάτες στο δρόμο.
Μάης 1944: Διακόσιοι νεκροί Έλληνες πατριώτες στην Καισαριανή.
Μάης 2017: Δέκα εκατομμύρια νεκροί Έλληνες ευρωπαίοι στο Hilton. Ο αριθμός των ζωντανών είναι τόσο μικρός και κάτω του στατιστικού λάθους, που δεν υπάρχει λόγος να αναφερθεί.
Τριπλό Crescendo ως προς τον αριθμό (δώδεκα, διακόσιοι, δέκα εκατομμύρια), την ιδιότητα των νεκρών (Έλληνες εργάτες, Έλληνες πατριώτες, Έλληνες ευρωπαίοι) και τον τόπο της εκτέλεσής τους (δρόμος, Καισαριανή, Hilton).
Η Δεξιά, μόλις, απέκτησε την Πρωτομαγιά της, δώρο αβροφροσύνης της παραφροσύνης του ΣΥΡΙΖΑ.
ΔΑ
