Δεν είναι δυνατόν. Ή δεν είναι σοβαρός ο ίδιος, ως άνθρωπος ή απλά βλέπει πολλή τηλεόραση.
Μας έπρηξαν όλο το καλοκαίρι ότι έχουν τους 180 βουλευτές. Το ΧΩΝΙ ούρλιαζε ότι δεν τους έχουν. Χαρτογραφούσαμε τους ανεξάρτητους βουλευτές, τους μετρούσαμε, τους προσθέταμε, τους ξαναπροσθέταμε και 180 δεν έβγαιναν με τίποτα και ποτέ. (Βέβαια, όλες οι άλλες συστημικές εφημερίδες επέμεναν -κάνοντας αντίστοιχους υπολογισμούς- ότι οι 180 βγαίνουν. Να μην ξεχνιόμαστε.).
Όταν ο Σαμαράς ανακοίνωσε την πρόωρη εκκίνηση της εκλογικής διαδικασίας, τους ξαναμετρήσαμε και τους βγάλαμε 165 με το ζόρι. Και μετά ακούσαμε το κυβερνητικό σενάριο της κακιάς ώρας. Ότι τελικά ο στόχος είναι το 165!
Γιατί, έτσι -σου λέει- μπορεί να το ανεβάσει ο Σαμαράς και να το φτάσει 180 στην τρίτη και τελευταία ψηφοφορία. Χωρίς καμία λογική, η παραπάνω φιλοκυβερνητική υπόθεση εργασίας. Και συνάμα χωρίς την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Απλά, την έλεγαν συντονισμένα τα κανάλια. Και αυτό φτάνει για να γίνει πιστευτή.
Τελικά, όμως, πήραν 160 στην πρώτη ψηφοφορία! Και έτσι αποδείχθηκαν πολύ κατώτεροι των προσδοκιών, ακόμη και των δικών τους. Ούτε 165, που υποτίθεται ότι ήταν ο στόχος, ούτε 163, που ήταν ο διαχειρίσιμος πήχης. Ούτε καν 161, που κυκλοφόρησε ως σενάριο κυβερνητικού τρόμου λίγη ώρα πριν την ψηφοφορία. 160 μόνον.
Μάλιστα, η ήττα τους είναι τόσο μεγάλη και εντυπωσιακή, που σε κάνει να αναρωτιέσαι σε τι διάολο ελπίζουν και δεν πέφτουν από τώρα μόνοι τους.
Μήπως, τελικά, ο μόνος στόχος του Σαμαρά είναι να συμπέσει η προεκλογική περίοδος με τις χριστουγεννιάτικες διακοπές; Θέλει να κάνει εκλογές στο αβαβά ο άτιμος ο Σαμαράς. Αυτό πέτυχε μόνο. Κάποιος να του πει «μπράβο».
Επίσης, κυκλοφορεί και το άλλο το καταπληκτικό σενάριο. Ότι ο Σαμαράς σκέφτεται να αλλάξει το πρόσωπο του υποψηφίου και να βάλει. τη Δαμανάκη. (Μακάρι, Παναγία μου. Να πάρει λιγότερες ψήφους ακόμη.)
ΜΑΝΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΟΣ
ΥΓ: Ο Άδωνις, λίγη ώρα μετά, έλεγε στα κανάλια πως «ο λαός θα γνωρίζει τα ονοματεπώνυμα αυτών που θα πάρουν το ρίσκο να ρίξουν την κυβέρνηση»! Πιο χυδαίος, πεθαίνεις, που λένε.
Όμως, εκείνη την ώρα -για να είμαι ειλικρινής- δεν εξοργίστηκα με τη χυδαιότητα του Άδωνι. Το αντίθετο. Άρχισα να γελάω φωναχτά. Με τα μούτρα αυτού του τύπου, που ετοιμάζεται να αποτελέσει παρελθόν και έχει τρομοκρατηθεί τόσο πολύ, που δεν διστάζει να κάνει τα πάντα.
Σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε να αισθανθούμε λύπηση για αυτό το κακόμοιρο ανθρωπάκι. Όμως, εμένα προσωπικά, μ’ έπιασαν τα γέλια. Καημένε Άδωνι. Για σίγουρα, ρώτα τι παίζει με τα ελικόπτερα.
