Αυτός είναι ο ρόλος των πειθήνια υπάκουων κυβερνήσεων, των δουλοπρεπών συνεργατών των επικυρίαρχων. Ρόλος μαριονέτας, ώστε να νομιμοποιούν και να εφαρμόζουν τις θρασύτατες, προκλητικές, ταπεινωτικές και αποικιοκρατικές απαιτήσεις των δανειστών.
Ναι σε όλα, χωρίς προσχήματα και αστερίσκους. Όλα εις βάρος των πολιτών. Όλα υπέρ των δανειστών.
Τι κι αν έχουν γίνει ρόμπες ακομβίωτες. Τι κι αν τους συμπεριφέρονται σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Όχι, δεν έχουν τσίπα!
Θα δεχτούν, όπως μονότονα επαναλαμβάνουμε, όλες τις απαιτήσεις των δανειστών για νέο αίμα. Θα υπογράψουν και τα τελευταία «συμβόλαια θανάτου». Θα τελειώσουν μέχρι κεραίας τη «δουλειά», που ανέλαβαν. Δεν θα φύγουν εάν δεν ολοκληρώσουν την καταστροφική αποστολή τους.
Η Ελλάδα είναι η μόνη μνημονιακή χώρα, η οποία έχει αυτή την κατάπτυστη αντιμετώπιση από τους δανειστές.
Και ενώ βιώνουμε την περίοδο της απόλυτης υποταγής στα ξένα συμφέροντα, δεν έχει προηγούμενο η νέα επιχείρηση εκβιασμού, εξαπάτησης και υποταγής του λαού, από τους γκεμπελίσκους της Διαπλοκής. Βαφτίζουν «εθνική ανάγκη και πατριωτικό καθήκον» τα συμφέροντα των αρπαχτικών και την αποσάθρωση της κοινωνίας και της χώρας.
Είναι προφανές ότι απευθύνονται τους αχαρακτήριστους Γραικύλους, κατά την εσαεί επίκαιρη ρήση του Αλ. Παπαδιαμάντη.
Εξ ου και η επιμονή τους στα καταγέλαστα φληναφήματα περί «σκληρών διαπραγματεύσεων», που …υπονομεύει ο ΣΥΡΙΖΑ (το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;…).
Η χώρα οδηγείται σε καταστροφή με ανείπωτες διαστάσεις.
Σ΄ αυτές τις κρίσιμες ώρες, ο ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έλαχε το ραντεβού με την Ιστορία, έχει χρέος να βγει από την Κουμουνδούρου, για να συναντήσει την κοινωνία!
Να καταστήσει υπόθεση του βαρυγκωμούντος λαού την οικοδόμηση μιας ευρείας δημοκρατικής, προοδευτικής, ριζοσπαστικής συμμαχίας, ικανής να διεκδικήσει την αυτοδυναμία στις επερχόμενες εκλογές, συγκροτώντας μια κυβέρνηση λαϊκής ενότητας και κοινωνικής σωτηρίας, που θα επαναφέρει την αξιοπρέπεια, την ελπίδα και το χαμόγελο στα χείλη μας.
Θα το επαναλάβουμε: Μόνο τότε, με τον λαό συμμέτοχο, οι αδίστακτοι Τροικανοί θα αναγκασθούν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όχι με τους υποτακτικούς τους, αλλά με ακηδεμόνευτους, συγκροτημένους και αποφασισμένους εκπροσώπους της κοινωνικής πλειοψηφίας.
