Αν εξαιρέσει κάποιος την Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ, που κατά τις συντακτικές διακηρύξεις τους τοποθετούνται εναντίον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όλοι οι άλλοι -πολιτικοί φορείς και πρόσωπα- υποστηρίζουν σθεναρώς την δημοκρατική τους πίστη, μόνον που οι πράξεις απέχουν παρασάγγες από τους λόγους.
Ίσως, διότι πρώτος διδάξας ήταν ο Περικλής που κατά τους ιστορικούς στερέωσε την αθηναϊκή δημοκρατία, στρεφόμενος προς τα λαϊκά στρώματα και αποστρεφόμενος τους αριστοκράτες, ο οποίος όμως διατύπωσε και την αρχή «λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός αρχή».
Και ο μύθος συνεχίσθηκε στους σύγχρονους καιρούς, όπου «ο λαός είναι κυρίαρχος», αλλά δεν μας είπαν πως αποφασίζουμε αυτά που άλλοι μας έχουν υποβάλλει, μέσω της καταιγιστικής προπαγάνδας των ΜΜΕ και της εξάρτησης από το κόμμα (ιδίως παλαιότερα).
Σε μια προγενέστερη έρευνα της εφημερίδας “Το Βήμα”, τα αποτελέσματα της οποίας δημιουργούν προβληματισμό, αλλά και δεν της δόθηκε και συνέχεια, στο ερώτημα «Πόσο είστε ικανοποιημένος από τη Δημοκρατία μας;», μόνον το 45% των ερωτηθέντων Ελλήνων δήλωσε ότι είναι ικανοποιημένοι από τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στη χώρα μας.
Το 55% εξέφρασε δυσαρέσκεια, μάλιστα δε, εξ αυτού το 18% δήλωσε, ότι δεν είναι “καθόλου ικανοποιημένο”.
Προφανώς, το σύνθημα ότι “ο λαός είναι κυρίαρχος” συναντά δυσκολίες αποδοχής, επειδή τούτο πρέπει να αποδεικνύεται και στην πράξη.
Πολλές φορές σημειώσαμε στη στήλη, ότι παρατηρείται δυσλειτουργία του πολιτεύματος και αναντιστοιχία λαϊκής βούλησης και πολιτικών αποφάσεων. Κι αυτό το φαινόμενο παρατηρείται σε όλη την Ευρώπη, για την οποία καλούμαστε να ψηφίσουμε σε ένα μήνα
Συνέπεια αυτής της εκπεφρασμένης γνώμης των Ελλήνων είναι η απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών.
Και με τη σειρά της αυτή η απαξίωση, έχει άλλη συνέπεια. Την απομάκρυνση και αποστασιοποίηση εκλεκτών Ελλήνων από τα πολιτικά δρώμενα, διότι δεν θέλουν συνδέσουν το όνομά τους με οποιαδήποτε πολιτική ιδιότητα.
Είναι φυσική η έκφραση δυσαρέσκειας. Δεν είναι λίγες φορές που ο λαός παραπλανήθηκε και υιοθέτησε δημαγωγικές πολιτικές. Έστω και αργά. Και άργησε πράγματι να αντιληφθεί ότι το σύνθημα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” «επηρέασε αρνητικά την πορεία της χώρας μας», όπως απάντησε το 65% των ερωτηθέντων.
Ενδιαφέρουσα ήταν και η απάντηση του 47%, ότι προτιμά Προεδρική Δημοκρατία, με αυξημένες δηλαδή αρμοδιότητες του Προέδρου (έναντι 40% που δηλώνει ικανοποιημένο από την Προεδρευόμενη, που έχουμε τώρα), και μάλιστα με απευθείας εκλογή του Προέδρου από το λαό και όχι διορισμένο ουσιαστικά από τον πρωθυπουργό.
Πόσο θα λάβουν υπόψη τους αυτά τα στοιχεία οι πολιτικοί; Καθόλου. Τους συμφέρει ο αποκλεισμός αξιόλογων Ελλήνων από την πολιτική, ώστε να αναδεικνύονται οι μετριότητες.
Αν τους εκτοπίσουν οι άξιοι, αυτοί τι επάγγελμα θα κάνουν; Έτσι, η δυσλειτουργία του πολιτεύματος θα εξακολουθήσει, αφού άλλωστε εξουσιάζεται μ’ αυτόν τρόπο ευκολότερα ο λαός.
Και το γεγονός, ότι μια τόσο σημαντική έρευνα δεν αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων, αποδεικνύει του παραπάνω λόγου το αληθές.
Στο κάτω-κάτω, όπως έλεγε ο Μπρεχτ, «αν ο λαός δεν είναι ικανοποιημένος από την κυβέρνηση, ας αλλάξουμε λαό».
Προς το συμφέρον του συστήματος.
Βεβαίως, δεν είναι τωρινό το φαινόμενο. Αυτό που έγραφε ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1934, ότι δηλαδή η εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά της αν είναι μονίμως εξαρτημένη από τη νομοθετική εξουσία (Βουλή), υιοθετήθηκε και από τους σημερινούς πολιτικούς που επικαλούνται «το κατεπείγον» ως δικαιολογητικό λόγο για να μπορεί να κάνει περισσότερα η κάθε κυβέρνηση άνευ Βουλής.
Η ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας σε βάρος της νομοθετικής είναι προβληματική πολιτειολογικώς επιλογή.
Ένα από τα δύο μας μένει:
Ή να ενισχυθούν οι δημοκρατικούς θεσμοί (και να εφαρμόζονται), ή να πάψουμε να υποκρινόμαστε παριστάνοντες τον δημοκράτη υιοθετώντας αντιδημοκρατικές πρακτικές.
Ο Μακεδών
