“Ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα
και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε
ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΧΧΧ ΤΗ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΕΝΝΗΣΕ!”
(Ζοζέ Σαραμάγκου, Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας)
Aυτό το ποίημα του Βραζιλιάνου λογοτέχνη ανέσυρε η γερουσιαστής του Μεξικού Layda Sansores στις 8 Δεκεμβριου 2013, ασκώντας κριτική από βήματος στην απόφαση για δραστικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις στη χώρα της, υπενθυμίζοντάς στους ξεδιάντροπους κρατούντες πως αντιθέτως με τη μανούλα τους,
η χώρα ΔΕΝ τους ανήκει,
ΔΕΝ της αξίζουν τέτοιοι εκπρόσωποι,
και προτρέποντας τους, επαναλαμβάνοντας τους στίχους του ποιητή, όσο τους έχει καταλάβει ο πυρετός της ιδιωτικοποίησης, να ιδιωτικοποιήσουν ακόμα και τη μάνα που τους γέννησε…
